mamá pastora de Miguel Araujo

A Emoción dos viños tamén é un encontro con productores emerxentes e viticultores que son pouco coñecidos, incluso pon en escena e da apoio a viticultores que aínda non teñen comercializado a súa producción ou teñenno feito o mesmo ano que se mostran na Emoción. Dalles presenza nun escenario que comparten con viticultores que son unha referencia, co que significa de experiencia, estímulo e posta en valor.

Esta edición, entre outros interesantísimos proxectos, contábamos co de Miguel Araujo e os seus viños de Esposende (parroquia septentrional de Ribadavía na banda esquerda do Avia) para o placer dos nosos tragos.

Probei os seus viños no claustro e gustáronme moito, pero foi en casa, disfrutando durante un par de días cada copa do mamá pastora 2016, cando, entre trago e trago, imaxinei o lonxe que ha de chegar Miguel, que carallo! anuncia grandes viños… os que agora podemos beberlle xa o son.

mamá pastora emocionoume coa cálida caricia dunha crianza, a súa cara limpa sen enrugas, a tenrura dos seus xestos, a suavidade do ventre materno, pel sedosa na que deslizarse e ficar, co perfume natural da orixe, espida, e a aromática das herbas adornando o seu paso silandeiro. No fondo a sutil presenza do berce e as sábanas que cubriron os seus soños denantes de despertar na garrafa e máis logo na miña copa. Sensacións que nos remiten á elegancia do Ribeiro coa profundidade que nace do Val do Avia. Ribeiro e val interpretado por Miguel Araujo de xeito espido, como defende nas etiquetas dos seus viños.

Ollos de Roque

Fazenda Agrícola Augalevada. Hai outro Ribeiro no vale do Avia. Deixando atrás o mosteiro de San Clodio, referente histórico desta bisbarra, e dunha época esplendorosa, seguimos pola estrada que remonta o val cara a vertente de Cenlle e, despois de pasar pola aldea de Rioboó, achegámonos á Fazenda Augalevada de Iago Garrido situada no medio dun bosque de ladeira en forma de cuncha que o protexe e ailla do resto da parroquia e do val, enchendo esta terriña de armonía e paz.

Ollos de Roque. Viño de raiz 2014. Vibra latexando con ganas de vida por diante. Entra con enérxica pulsión pola boca. Incisivos e punzantes aromas polo nariz. Todo co carácter primario que devecemos.

Prantas aromáticas, herbas e flor baixo o sol do mediodia. Froita de oso recen pelada, pel amarela e carne branca, especias brancas que salpican.

Tacto sedoso ante unha acidez dominante. A boca saliva e no recordo vai unha eira pintada de tons verdes baixo as cores dos frutais en flor.

Fronte a sobrexposión dos que se cren algo, gústanme os que están coma ausentes…

A Emoción nos Viños

Hai dous anos presentábamos a daquela V edición da Emoción dos Viños cunha mesa redonda nos Hostal dos Reis Católicos integrada por Dominique Roujou, Laura Montero, Xosé Luis Mateo, Bernardo Estévez, Sebio e Alfonso Losada

O obxectivo era escoitar as diferentes visións que sobre o viño e o que lle rodea existen en Galicia. Os debates polas redes favorecen os baixos instintos (descalificacións baratas, prexuizos, descoñecemento, egos, medos… reacción (reaccionarios) e nunca a confrontación fraternal de ideas e feitos, ademais moitos dos nosos protagonistas fundamentais, con acertado criterio, non participan nelas.

O corazón inmenso de Mateo latendo con seiva de raigames profundas, ancestrais. Latexo de terriñas que agardaban liberarse, atoparse, excálibur esperando ser erguido. Mateo será para este territorio o que significaron aqueles monxes de hai un milenio para a Borgoña.

Bernardo é a sensibilidade da terra, dese chan soporte e forxa dos viños que foron e esperanza dos que virán. Ten a dedicación monástica do culto ó chan, nengunha das tesis e demais letras escritas para a galeria e presentadas nos últimos anos por sesudos doctores, ou pretendentes delo, e institucións chegaran a una pinga do que significará o traballo de Bernardo para os viños que bebemos e nos emocionan.

Sebio ten cuberto sempre na vangarda todas as fases obrigadas, e necesarias, para chegar ate este punto no que nos asomamos cun sorriso nos beizos a un futuro prometedor. Fases que foron pulverizando preconceitos, nos que os recalcitrantes crian fielmente.

Dominique e Laura son a enérxica pulsión da enoloxía concebida e parida desde a viticultura, a sensibilidade e o saber ó servizo dun viño coa impresión do seu territorio. Un valor para os viños deste País

Falamos da busca da Emoción nos viños, da Emoción que vamos atopando no camiño, nas copas, nas persoas, nas paisaxes… mais tamén da agricultura máis natural que queiramos imaxinar, da recuperación das castes, de bisbarras vitivinícolas, da caracterización de zonas e solos, do viñedo encostado, do viñedo multivarietal, da fria planificación da época moderna….

e confirmamos quen nos emociona…

Femia

A derradeira fronteira, o último límite… no extremo do mundoviño, onde máis alá, no gusto do viño, non hai outro.

Onde se despide o solpor sobre o océano no que navegamos, coa proa da gamela fuxindo de continentalismos e de mares interiores… co vento a favor do troco de climas.

Femia, a profunidade afiada dun cante jondo sen acento payo, o carácter salino que nos cobre a pel entre as tatuaxes e a memoria das tribus nómadas galaicas, a identidade irreproducible en ningures. Agarimo da ialma

Delicada bravura que esperta os sentidos adormilados, os gustos alienados, os tragos manoseados antes de tocar os beizos… tabú para a oficialidade da enoloxía, herexía para técnicos protocolarios, impronunciabel para os comerciais acomplexados.

Nada novo que non tiveramos pasado na historia recente do viño, deste pais e dos que nos rodean, historia relatada neste caderno dos bagos durante as súas dez anadas.

Entre as recentes transformacións, revolucións, rupturas ou transicións do viño en Galicia, e a semellanza do que vai pasar coa femia, recordamos, por exemplo, o pequeno calvario da Merenzao, ou as reaccións pola visceralidade dos primeiros caiños das rías atlánticas. Recordamos a expresión dos rostos e as verbas verquidas primeiro ó mirar a cor nunha copa e máis logo de que tivera pasado polo padal dos escasos merenzaos que empezaban a asomar. Calquera das súas peculiaridades sensoriais significaban unha penalización, inconsciente se queren, nos paneis de cata. Pares que foi hai moito… mais so pasou o que un tarda en cambiar de zamarra.

Recordamos tamén os xestos agrios e os fruncimentos do ceño ante os primeiros caiños do Salnés saidos á palestra en plena revolución do viño galego. Eran bravos de carallo, verdade?… agora non hai reparos e ninguén dubida en fotografarse con eles. Poderíamos seguir con outras das microhistorias da historia recentísima do viño galego, como por exemplo a incomprensión dos brancos das rías baixas (outra vez tamén do Val do Salnés, que así pasou a ser a apellatión máis dinámica e innovadora) que deixaban expresar e incluso reivindicaban sem ambaxes, con toda a lóxica e sentido común, a natural acidez vibrante e feliz da albariña

Tocounos contemplar con ledicia o paso destes rubicóns, a destrucción de prexuizos e dos mitos que nos ensinaran nas escolas do viño polas que poidemos ter pasado. As nosas copas e as páxinas deste caderno viviron estas fases da evolución (revolución) do viño galego, por iso cheiramos os camiños que percorrera a Femia. Por iso lucimos con orgullo o seu estandarte, e coidamos con devoción as súas cepas tradicionais… pola emoción e o placer que nos dan e que nos darán os seus tragos.

Asi a todo comprendemos aos que son incapaces de ver e cheirar máis alá dos copos que neste momento beben e lles sirven… ignoramos as mostras máis ou menos disimuladas de incomprensión, temos a certeza que no futuro serán uns máis dos namorados da Femia.

Cíes

Nos areais que as Cíes protexen, coa suave brisa dun solpor do verán atlántico: as cunchas e o granito, a branca froita da terra e os froitos do mar camiño de seren un… nun trago.

Brinquedos infantís na beira do mar, entre as ondas do mar levado

Tragos amplos que medran no seu paso coma mar de fondo, coma teu corpo, froito vibrante, fresco e saboroso, de bicos e caricias acrescentadas polo salitre rociado na tùa pel

Cíes 2014 Val do Salnés

Rodrigo Méndez: bardo transmisor e buscador da esencia dos viños que foron, e dos que nunca chegaron a ser, forxador de viños do mar, buscador… despexando vieiros

reportaxe de xaneiro do 2010:

http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/09/RODRIGO.-Forxas-do-Saln%C3%A9s.wmv

Ribeiras do Morrazo i.x.p.

As ribeiras do Morrazo xa son, vitícolamente, unha indicación xeográfica protexida.

Así, as bisbarras vitivinícolas atlánticas das rías máis baixas, forman agora un puzzle fragmentado en tres pezas regulamentarias, articulando un mesmo espazo xeoclimático:

  • Ría de Arousa: IXP Barbanza-Iria na súa ribeira norte e D.O. Rías Baixas coa “subzona” Val do Salnés na ribeira sur.
  • Ría de Pontevedra: D.O. Rías Baixas asomando pola banda de Sanxenxo e IXP Ribeiras do Morrazo na ribeira sur da ría (Marín e Bueu), na ribeira norte (Poio) e no fondo da ría (Pontevedra)
  • Ría de Vigo: IXP Ribeiras do Morrazo (Cangas, Moaña e Vilaboa) na ribeira norte da ría, cara sur da península de seu, e na sur (Redondela) e D.O. Rías Baixas no fondo da ría coa súa “subzona” Soutomaior.

Este gráfico coloreado, realizado por Xan Cambón da Asociación Galega de Viticultura, completa a descripción do entramado, ficando se cabe máis estridente e chirriante esta realidade.

Cando se anuncia un amparo oficial, sexa este do nivel que sexa, para un territorio, sobre todo cando non se posúe experiencia previa con el, xenera unha expectativa acompañado do desexo de comprobar e avaliar as súas características e calidades. A península do Morrazo e os concellos que a acompañan nesta andaina vitivinícola reciben esta distinción cunha realidade definida por unha viticultura de pequenas parcelas en lento pero continuo abandono, e unha producción destinada na sua maior parte ao consumo na propia zona ó traves dos furanchos, figura cun recoñecemento que ven de lonxe. Moitos viños, sobre todo os da parroquía de Cela (Bueu) posúen unha maravillosa autenticidade, aínda gardamos na memoria as sensacións e a emoción que nos deixaron os que probamos nas previas á Festa da Tinta Femia deste ano.

Actualmente a producción con posibilidade de ser comercializada redúcese a catro adegas: Os Areeiros (Vilaboa) Adega Ardán (Marín) ambas asesoradas polo enólogo Pablo Estévez, o furancho Reboraina (Redondela) e a adega do Mosteiro de Poio.

O Morrazo, territorio peninsular con microespazos dunha identidade inimitabel e unha potencialidade agochada polos que paga a pena involucrarse na sua defensa, na sua posta en valor con viños grandes, sen complexos. Para elo é necesario a actualización do rexistro vitícola e a recuperación e conservación das viñas tradicionais, piares dunha paisaxe singular e alicerce dos viños que a expresan con carácter e profundidade.

donon

Esta ixp nace nun momento no que acumulamos a experiencia destos anos de transición, ou revolución, de descubrimento do viño galego cara á busca do seu máis alá, fuxindo de viños standarizados, de viños indiferentes á orixe (a unha orixe non alienada) de viños confundibles entre si, faltos de espírito… de emoción. Ademais coñecemos a experiencia e a traxectoria doutras indicacións vitícolas, coma por exemplo Betanzos, que tardou anos en chegar a esta fase actual que están vivindo de viños prometedores e ilusionantes… no Morrazo deberíamos aforrarnos os erros e arrancar con ambición, ó ritmo dos grandes viños que xa están marcando o camiño.

retorno eterno/vendima


O corazón bombea a modo e bebe fluido paisaxes que soño.

O tempo passa… pintando garavatos co traço herdado da minha nai

Cunha cadencia que as veces non dou seguido, mas, de súpeto, pego un chimpo… neses días todo vai como a seda, adiantándome ao que virá,

coa excitación dos vieiros que se abren, do futuro que se achega,

das raigames que voltam a brotar en Nos, coa conciencia na terriña,

deixando atrás a cegos e escuros cos seus inquisidores pesadelos.

Bravo polos brazos que loitan, e que darán forma e trago aos nosos soños nas terriñas de: Seadur, Firvidelas, Soutipedre, Castrelo, Cela, Paderne, Valtuille, Esteiro, Pieiga, Sadurniño, Tamaguelos, Riobó, Mandín, Goian, Crecente, Doade, Xil, San Fiz, Corullón, Lentellais, Montefurado, O Poulo, Noalla, Posmarcos, Mourelos, Bemil, Pantón, Berrande, Cabo de Vila, Vilacha, Moncerval, Remuiño, Barantes, Falcoeira, Penalva, Gontelho, Pinhanços… Machuqueras, Ye, Masdache, Taganana, Valle de Arriba, La Guancha, Garafía, El Ratiño, Mazo… La Mata… e mais alá.

A Emoción dos Viños VI

a emocion chapa

A Emoción dos Viños, VI edición, 2 e 3 de xullo… no mesmo territorio da Gallaecia dos viños, nesta ocasión na outra banda do Miño, en Valença. Unhas obras de rehabilitación no claustro da catedral de Tui (espazo natural da Emoción dos Viños) converterán á Quinta de Santa Luzia no escenario para esta Emoción que será.

Tui – Valença

Suevia Vins, nas raigames das terriñas do solpor.

Emoción dos Viños

Ponto de encontro dos que embotellan os tragos que nos fan vibrar

Semente de viños que van iluminando as copas da Emoción, sinalando un máis alá que beber

Ledicia das copas transmitindo paraxes, territorios marcados pola xeografía dos viños, e polo carácter das personalidades que os interpretan… para emocionar

Fraternidade, irmandade dos viticultores que partillan as súas experiencias da busca

Seis edicións estimulando a evolución do viño neste pais

As vontades que erguen A Emoción dos Viños seguen sendo as mesmas desde a primeira edición, e igual o desexo que nos levou daquela á busca da Emoción:

Dar a coñecer os viños de Galicia que emocionan, que son quen de levarnos máis alá. Somerxernos na esencia das terriñas. Mostrar os mil matices da viticultura galega e do Portugal máis achegado a nos, parte común do mesmo espazo ancestral.

Mil ríos regando estas terriñas, micro-espazos-encepados de viñas, microviñas, ribeiras sobrecollidas, suaves e ondulantes ou en vertixinosas vertentes orantes cara o solpor, iluminadas polo sol do horizonte atlántico.

Viñas dos mil vales e vilas que representan tradicións diferenciadas, espazos únicos, paisaxes de ensoño que os viños da Emoción transmiten en cada trago, en cada aroma. Desde os areais á beira do mar ate as pendentes extraplomadas da viticultura de montaña, un espírito que sobrevoa entre encostas, socalcos e chairas, bosques e matos, sobre penedos graníticos e montañas redondeadas agarimosamente…

e deseguido viaxar ate o mediterráneo máis natural pasando denantes por Gredos: roca, altura, garnacha… e dalí á limpeza das alturas nararíes para voltar ao atlántico, sureño de albariza a poniente e a levante, e partir cara ás illas: un futuro de viños que xa emocionan…

Defendemos e propagamos a  nobreza de viños fieis aos seus terroirs diferenciados: riqueza de matices, castes, paisaxes, tradicións, culturas, instintos… Viños honestos, sinceiros… unha viticultura de calidade: respectuosa co medio e coa calidade dos bagos, para engarrafar o mellor viño posible dun lar.

Somos combatentes da causa vitícola, reivindicamos a expansión da súa cultura e o pracer, a saúde, a terra… e sobre todo os tragos que producen EMOCIÓN.

Cela appellation d´origine

Inserido no epicentro das rías baixas o Morrazo agocha unha viticultura de atlántica estirpe. Nos últimos tempos do viño fora relegado e deixado sen amparo no organigrama vitivinícola do pais, algo que o ten aillado dalgunhas estandarizaciones e maneiras uniformizadoras que dominaron unha época. Recordan a diluición de O Rosal, Condado, etc

Unha viticultura a do Morrazo diversa, con microespazos comunais, vilas e parroquias de orgullosa identidade. Terriñas xunguidas por un esquelete peninsular abeirado cara ás rías máis estilizadas, coas ramificacións norteñas baixando cara a de Pontevedra: son as parroquias marinenses e unha parte das de Bueu, outros seus lares asòmanse pola proa sobre as illas Cies e a illa de Ons. Soalleiras sureñas son as bravas parroquias de Cangas e Moaña que caen cara a ría de Vigo. Vilaboa, solitaria, gardas as costas da península, agochada nas beiras da prácida ensenada de San Simón.

cela1

Achégase, esta a piques de ser a IXP Ribeiras do Morrazo, que, baixo este nome abranguerá tamén os concellos de: Redondela (de longa tradición furancheira) Poio (o seu viñedo é limítrofe cos oficiais da d.o. Rías Baixas) e Pontevedra. No medio desta indicación ficará o concello de Soutomaior, que forma parte da denominación de orixe Rías Baixas desde os seus comezos…

cela3

Estuvemos entre tintas femias en Cela (parroquia de Bueu que ben merecería unha apellation comunale para si mesma) Noe, Xosé, Chamorro, Vilas e Rodri cos membros da Asociación de viticultores de Bueu Fernando García Cendón (presidente) Manuel Estévez e Francisco Parada. Catando e bebendo os viños dos colleiteiros que se presentarán à Festa da tinta femia. Fomos partillando impresións entre tragos cun sorriso na cara e a ledicia por estar disfrutando duns viños Auténticos, sinceiros, limpos, honestos, vivos, vibrantes, arroupados en aromas coa forza primaria do seu lar. Converteuse nunha xornada de placer e emoción porque cada copa servida era un gozo para os sentidos e para o espirito… simplesmente iso que buscamos no Viño… iso mesmo que nos alonxa da cohorte de elaboracións sen alma nin carácter e carentes de Emoción.

Foi sorprendente que as dez adegas visitadas mostraran ese carácter, unha autenticidade marcada polas personalidades dos distintos viticultores, sen defeitos nen adornos. Desexamos que o futuro conserve esa sinceridade e honestidade.

Imaxínome a moitos narices de copa afnor, incrédulos, exprimindo os seus sentidos tentando atopar algún defeito.

Estos viños xa terán para esta anada na que estamos un amparo administrativo. Desexo que os tragos que disfrutamos se reproduzan no futuro, e gañen en repercusión para ensinar polo mundo con autenticidade este territorio do viño. Que os que adecentan, pulen, dan corrección, visten e fan presentabeis os viños non desvirtuen a súa personalidade e identidade, que so necesitan unha pequena mellora nas maneiras.

cela

O 2 e 3 de xullo será a XIII edición da recuperada Festa da Tinta Femia en Cela. Celabrarán e lembrarán ao primeiro pregoeiro da festa que non foi outro que Manuel María.

Se somos quen de non contaminar a personalidade destos viños Galiza gozará doutro territorio do viño a engadir á súa riqueza e diversidade. Senón pasarán sen pena nin gloria polas copas e polas estanterías do mundo wine.

O Morrazo merece ambición de calidade, respeito pola identidade e polo carácter de seu, e non restarlle emoción aos tragos, porque o contrario é un camiño que leva a nengures, ou à insignificancia e máis logo ó esquecimento por ser máis do mesmo. Agora é doado non caer nos erros pasados grazas á perspectiva que temos do percurso doutras denominacións e polo modelo que representan os viños que si teñen levado a Galiza máis alá… Para ir lonxe e manterse no tempo.

tinta femia

Femia tintada

Ribeiras do Morrazo

sen título, sen etiqueta

os agros de Antonio

Xirpin, viño de cepas atlánticas, de clanes que moran a banda dereita da ría de Arousa, un dos lares galaicos onde remata o mar.

Un navio ancorado fronte ó océano, para ser embestido con amor. Océano-autopista que nos ten comunicado desde os tempos máis antergos co resto do mundo, forxando así a nosa identidade, mar que nos ten moldeado desde que sentimos os primeiros raios e miramos o primeiro solpor

Elaborada coa única pretensión de ser engulida nas bisbarras da contorna, esta garrafa do 2011, navegando desde o seu Mar de Arousa, cinco anos despois as súas sensacións e os seus tragos achéganme cara terras do oeste francés. Cando novo o xirpin tenme surcado algures do atlantismo portugués, tamén de noviño poidemos nalgunha ocasión otear as costas norteñas de Tenerife… o grande Atlántico

xirpin

Vivo, salino, boga con cadencia, tensionado por un corpo xeitoso, que se deixa querer e nos fai salivar. Aires que cheiran entre borrascas… debaixo frutiños silvestres doces e ese granito que non cheira (din) pero…

Os agros de Antonio Saborido:

Antonio / Xirpin / Barbanza

a triada, o triskel dos tintos

vai o Xirpin polo Mar de Arousa