o viticologo dos bagos

Desaparece a versión en papel do semanario galego A Nosa Terra, o periódico máis veterano de Galicia, e como levaba escribindo sobre viños todas as semanas ininterrumpidamente desde hai catro anos, e como gardo na casa desde o número 112, o primeiro que mercará hai non sei cantos anos, ate este último 1417, e como a lingua deste pais esmorece, e como non hai medios que falen de viño e do viño deste pais, e menos en galego (xa so queda Luis Diaz coa sua sección dos venres do periódico en castelán La Voz de Galicia),… pois so teño mágoa, e palabras sen medios… fáltasme!!

as catas… son inintelixibeis?  dominan os enrevesados ou os protocolarios? hai que acercar o viño ó consumidor, facerllo fácil, doado?, se asi fora, o viño, facil… coma un refresco…

pero… o viño ten Unha interpretación?, será esa a que dicta o entendemento dos correctos, dos bos samaritanos sempre pensando no beneficio dos consumidores, dubidando asi da sua intelixencia e sobre todo do seu bo gusto.

que se considera facer intelixibel ó viño? podense traducir friamente (obxectivamente ) os seus sinais? como a música nun pentagrama, e de ser asi, paga a pena?

cando paseamos por un museo, cando camiñamos por un paraiso natural, cando un libro nos absorbe, cando nun auditorio, perfectamente ambientados, alguén nos transmite a sua música, lemos o seu pentagrama?… nestes escenarios… necesitamos descripcións fáciles? frias ou asequíbeis do que os nosos sentidos, ou a nosa emoción, están experimentando ou van experimentar, ou preferimos que a emoción surda e non nola anuncien, frustadamente xa que desa maneira, a dos “técnicos” da cata, o único que provocarán será o adormilamento xeneralizado e a fuxida despavorida dos que pensaban acercarse a este mundiño, estragandonos a función Para Sempre.

qt

virá á próxima marea

á brisa que deixa o salitre na pel

coma unha caricia que acompaña sempre

o aire que respirar todos os dias

Frutal, con ganas. Xardín aromatizado pola herbas e por un enxambre branco e amarelo de flores. Unha muller, perfumada coas herbas do seu tocador, pasa polo medio saboreando un pastel de crema que nos seus beizos sabeme fresco.

Enche a boca polos catro puntos cardinais, intensamente saboroso polo sur, cunha fresca acidez cara o norte e nas suas beiras, e por poniente cun lonxicuo amargor.

Aromático e saboroso: inunda a pituitaria de moléculas evocadoras, o padal dos catro sabores cardinaes e o espirito do Ribeiro todo (do Avia).

Versión dun Ribeiro exuberante e cañeiro, con intensidade aromática e potencia gustativa.

os Herdeiros de Jesús Freijido elaboran do seu pequeno viñedo de Francelos (Ribadavia) este viño (13´5º), creo recordar que me costou 12 € na feira do Ribeiro, con treixadura, torrontés, albariño e loureira. Felicisimo Pereira, un dos herdeiros, elabora ademáis os viños de Casal de Armán, tamén no Ribeiro, e os de Ramón Losada na Ribeira Sacra.

Xa está, con este azeite da alentejana Herdade do Esporao, remato (ate o próximo mes, ou por ahi) a miña particular meta análise sobre os azeites peninsulares.

A Galega desta Herdade é a pinga que verque o copo das miñas dúbidas convertendoas en verdade irrefutavel (máis ou menos), a meta análise non engana: a azeitona galega é a grande oliva do Portugal e da ex Galicia olívica (?), e os seus azeites sonche dun carácter, profundidade, elegancia e bla, bla, bla, que xa quixeran arbequinas, picuales ou hojiblancas que por ahi pontifican, e a un prezo…

Nesta derradeira analítica da última meta análise acompañei o mentado azeite co Vilanova, da cooperativa de olivicultores de Valpaços, na Terra Quente transmontana, ben cerquiña de Verín, elaborado con Madural, verdeal e cobrançosa, que serviu para seguir confirmando a conclusao precedente. Mas seguiremos nesta pracenteira teima mentres sigamos vivindo na raia. 

oliva galega

Hai finura… limpo e intenso paso dos aromas polo nariz, bulbo olfactorio e demais estacións intermedias…  antes de convertir en emocionante o seu paso pola memoria o través dos recordos que pululan polo meu cerebro. 

Quen teimudamente busque definilos revolvendo no vademecum dos descriptores, eses que non viaxan pola emoción dos sentidos, para estes seres ”obxectivos” da cata ou para os “profesionais” da mesma, dicir que si, que dunha copa de Soalheiro surden con elegancia as herbas e as froitas, a flor e a rocha, e se lle damos tempo, desde horas a anos, a complexidade fará que tiñamos que estruxarnos as neuronas ou o vademecum olfactorio.

Hai frescor e hai suavidade no tacto, enche a boca mais prega por outro grolo, entra envolvente e marcha cun fino amargor que acariña.

Si, o equilibrio existe, a ecuación que define o paso dun líquido ó través dun espazo perfectamente balanceado, desde que se achegan os primeiros aromas ou desde que mollamos a punta dos beizos aparece a certeza, o sutil anuncio, das sensacións que nos han levar á emoción.

I love Soalheiro

Son seis hectáreas propias de alvarinho cara o sol (soalheiras), e outras seis controladas, de seis toneladas de rendimento por cada unha delas, organicamente coidadas pola familia Cerdeira en Alvaredo (Melgaço), as que orixinan un espumante e tres viños brancos de alvarinho: este Soalheiro “básico”(!!), o denominado Primeiras Vinhas (das vinhas máis velhas) e o Reserva (fermentado en casco de carbalho).

Gloria a Deus no ceo e Soalheiro na terra para nos, irmaos, os que damos grazas a Deus por Portugal existir, aliviando asi a nosa identidade… e as nosas gorxas.

Fernando Alvarez Fernandez, un home plural, creativo e creador, feito a si mesmo, con férrea vontade e amor pola súa terriña, co punto de mira no futuro, por exemplo hai máis de dez anos plantara un pequeno bosque de carballo americano no cumio da ladeira onde está situada A Mata, para que a sua descendencia poida, no seu momento e se é o caso, fabricar barricas. Recentemente ten montado unha pequena queixeria para sacarlle partido ás máis de trinta vaquiñas que posue

  que comparten territorio cos aproximadamente dous centos de ovelliñas, os frutais, as oliveiras, os amendoeiros, etc, etc, configurando a vida desta herdade, facenda, quinta, dominio, antigo Pazo, que funciona coma unha unidade de producción, o soño dun agricultor biodinámico, que non é o caso. Francisco cultiva e elabora coa mínima intervención, aplicando un natural sentido común. Con esta naturalidade, con respecto ó medio no que está, cunha precisión admirabel e sobre todo con moitisimo traballo ten reestructurado o viñedo deste lugar, algo máis de dez h. agrupadas nunha única peza.

a viña de A Mata mirando o sol marchar mentres o Bibei descende cara o Sil e a estrada sube a Trives

O viñedo e a adega da S.A.T. Alfer A Mata atopase no lugar do mesmo nome situado na parroquia de Cesuris do concello de Manzaneda. Este lugar asentase nunha ladeira orientada a poniente fronte os zig zags da estrada que sube desde a Ponte do Bibei ate Pobra de Trives atravesando o viñedo dese concello, máis o sur está o bastión de Cabeza de Manzaneda  sobre a adega do Dominio do Bibei, e cara ó norte un cortado dun par de centos de metros caendo sobre un Bibei que ven encaixonado desde as terras de Larouco, sobre o que ten construido varios balcóns coma miradores naturais de todo o contorno. Para chegar alí hai que atravesar a pequena aldea de Langullo e deseguido seguir unha estreita pista que remata no medio do lugar de A Mata.

mirador sobre o Bibei

Cabeza de Manzaneda asomando sobre a adega do Dominio do Bibei

Francisco elabora un viño tinto e un branco de reducida producción que ate a última anada non tiñan pasado por madeira. A insolación de poniente garantizalles unha maduracion óptima, branco e tinto rondan sempre entre os 13º e os 14´5º, pero este mesmo sol nesta altura fai que o forte carácter que esconden pase coa verticalidade dun esporón mineral, de mirada profunda, reservado nos primeiros metros pero que coa ascensión vai gañando un frescor que atravesa o seu gusto e o seu perfume.

A reconstrucción das antigas edificacións do lugar ademais de servir para recuperar os tradicionais instrumentos de cultivo e elaboración que ainda se conservaban, outras levounas o lume, deulles un espazo en forma de pequeno museo coas tradicións vitivinícolas da zona.

Suavemente agarimosos, pero máis do que me gustaria, moito máis do recordo que gardo deles, algo máis do que espero dun tinto galego da Ribeira Sacra, certo que nalguns non faltan os froitos silvestres ou as baias e a flor tímida con especias comedidas, máis… cando chega o momento esperado, despois dos preámbulos pertinentes que nos activan as glándulas todas, as hormonas necesarias e a mente unidireccionalmente dirixida ó disfrute, ó goce e o deleite, ao Máis Alá que subtitula este caderno, nese intre atopo un corpo xeitosiño, certamente, redondeado polo alcoól, de liñas curvadas que me envolven pero que rematan por apagar o instinto, cando o desexo de sumerxirse, de abismarse no placer que se desboca, ese que non cabe nas formas medidas e na corrección do estabelecido aparece.

os que esto lean, entre o asombro que provoca a lectura de semellantes paranoias e a inocente incredulidade sobre o lido, eses mesmos, vostedes, seguro que son quen de citar de memoria trinta e nove ou cando menos trece marcas de Rioja, e de carrerilla, isto é sen tatexar, nembargantes seguro que non lles soarán os nomes de Estrela, MarcelinoI ou Saiñas, protagonistas encontrados desta entrada no caderno dos bagos, antes citarán con seguridade tres Jumillas, polo menos cinco Touros (de Toro) e dous cariñenas, ou etc.

Realmente o guión desta entrada, o que buscaba, era unhas cantas liñas de tiqui-taca, ou é tiki-taka?, non creo esto soa máis eúscaro, antes de concluir que para moitos viños das Ribeiras do Sil, e máis claramente de Amandi, a anada do 2009 quitoulles atractivo, non me poñen, os últimos exemplos desto foron o Estrela e o Marcelino I (ambolosdous con 13´5º), que comparados coa anada pasada semellan doutro pais ou adega, asi a todo entre os que manteñen o seu appeal está o Viña Regueiral co que pasei o dia de onte ou o Val da Lenda, e case que todos os da Ribeira do Miño e de Chantada que teño, polo tanto, gozado.

Que formas!! como me incitan co seu paso vivo, activanme en cada contacto, que maneiras!! avivando un desexo que deste xeito non se esgota.

Pois iso, acidez e frescor para que a froita sexa máis nítida e a flor máis intensa… e o placer fique no recordo.

Coma no Saiñas 09 (12´5º) de Espasante – Pantón (Ribeiras do Miño), de viñedos de mencia nas ribeiras do Cabe elaborado por Javier Fernandez Gonzalez, que me pareceu o seguinte: A rocha mai escondida baixo o manto verde (relucente) que pisamos, sobre o que domina con claridade a froita vermella e habita perdida unha flor azul, si, solitaria, entre as zarzas. A acidez que sentimos ó morder un froito nervoso, vibrante, e o tacto que acaricia pero co carácter de seu.

Exclamación!! por disfrutar en cada grolo, con cada aroma representado nos meus recordos polos espazos dun verán fresco e alegre, entre xogos campestres, tumbados mirando as estrelas rodeados de flores silvestres… despois de gozarte.

Nas tardes azuis do estio polo sendeiro irei

picoteando polo trigo, a pisar a herba húmida:

soñador, a sua frescura nos meus pes sentirei,

e deixarei que o vento bañe a miña cabeza desnuda.

Nin falarei, nin nada pensarei,

pero un ínfinito amor en min sentirei crecer

e lonxe, moi lonxe irei, igual que un bohemio,

polo campo, feliz cunha muller.

(Arthur Rimbaud)

Hai un par de meses que o tudense e exalumno de A Granxa Manuel Areal e o que esto escribe realizaramos unha visita a Jose María Prieto nas súas terriñas de Amandi, chovia dabondo daquela sobre un Sil que daba mágoa velo, reducido pola empresa hidroeléctrica á mínima expresión, deixando á vista os antigos bancais agora baixo o rio, estragando a temporada enoturística veraniega do catamarán e cecais trocando o microclima dalgúns viñedos na que será a anada do 2010. Quedáramos para vernos en xullo e provar os viños de Manuel e por suposto os de Jose María na Viñoteca de García en Tui. E asi foi a semana pasada. 

Jose M. Prieto ten un viñedo espectacular, hai máis adxectivos pero sobran, e máis despois de lelos para calificar a outros que… que deste xeito perderon o seu valor e xa non sirven para describir as viñas dos Régoa, e outras de Amandi e demais ribeiras do Sil, Miño e Bibei.

J.M.Prieto no seu viñedo de Amandi

Ese viñedo coa maioritaria mencía pero tamén, grazas á sua vontade, con albarello e caiño, castes que lle aportan a esencia do que foron estas terriñas, que lle aportan e aportarán todavia máis personalidade de seu e non de alén, o nexo coas raigames que outros amputaron. Esas viñas que levan con Jose Maria vinte anos deran orixe na anada do 2006 ao primeiro Régoa. Nestos dias que andamos atopase nun momento que clama por que lle tiren a rolla e se enchan en tres quintos as copas. Vai con aromas de solpor e unha redondez matizada pola garra doutrora atemperada. Fronte o carácter deste primeiro Régoa, que marcaba o seu territorio de xeito inconfundibel, o inminente Régoa 2008 supón a volta á viña, ó primario co dominio das froitas cando aparecen frescas, con finura, como máis atlánticas, realmente vicioso. Rematamos nesta velada coa familia Régoa co TN 2007 ensinandonos que sen experiencia non podemos dar nada por feito, deste xeito el mostranos agora, non sabemos ate cando, o dominio do primario frutal e floral sobre as sensacións da crianza que non hai moito deixabanse ver máis claramente, e un paso de boca estilizado e longo, con clase. O, que será, Iria Régoa agarda en bo lugar.

Régoa o6 e 08 e TN 07

Manuel Areal convidounos a degustar as suas elaboracións no Douro Superior, na adega de Torre de Moncorvo Quinta do Vale da Perdiz, na que, pese a sua xuventude, leva desde hai dez anos!.

Douro Superior

Empezamos con duas mostras da sua primeira anada no Douro: o Grande Reserva do 2000 e o Reserva, monovarietal de tinta roriz, da mesma anada, que envelleceron de xeito elegante e cheo, si, realmente saborosos, cunha aromática nítida e intensa dunha froita que mira pasar o tempo perfectamente integrada con todo o armazón aromático da crianza. Seguiron o Cistus Reserva  2003 e  2007, cun estilo máis moderno, por asi dicilo, coa impronta da crianza, que no 2007 convive máis claramente cos recordos que asociamos ás terriñas durienses: esteva, mineral, froita, flor… O último viño a entrar nas copas foi a contundencia do Cistus Touriga Nacional 2005, fidel reflexo da acusada  personalidade desta caste cunha madeira extrafina maxistralmente empregada. Desta vez non podo pasar por alto a insuperabel relación calidade-prezo de todos os viños desta adega.

Penderuyos cos Cistus

Manuel tamén colabora en outros proxectos (en Valpaços e no Condado) coma o da Bodega de Antonio Chicote en Cangas de Narcea, antes xa elaborara na mesma zona coa bodega Pesgos.

En La Galiana – Limes, coas castes do viñedo Penderuyos: verdejo negro, carrasquin, albarin negro e unha clase de mencia diferente, elabora o viño do mesmo nome que a viña, da para unhas duas mil botellas, sen paso por ningún tipo de madeira.

Teño probado case que todos os viños desta zona asturiana, coma os referidos neste caderno:  Obanca, Castro de Limes e Muriella, mais coma este ningún, non me é paresido ós demais.

Penderuyos selección 09  Un perfume de violeta percorre o nariz entre a lavanda e os apetitosos froitiños no seu punto, o punto que deleita os sentidos. No fondo os matos verdes da montaña iluminados polo sol de altura, por iso punzantes e incivos, por iso pasa vivo, mais non lixeiro, leva 14´5%, agarrandose para non marchar, para ficar, por iso alonga a sua estadia en nos con toda esa intensidade aromática de altura.

Os viños do Ribeiro destacan pola súa elegancia pero non hai moito no diccionario do viño eran un sinónimo de viño ausente de complexidade, falto de limpeza aromática, de gusto insulso e cor revoltosa. Moito antes o famoso “matute” enturbara, e nunca mellor dito, o recordo dos viños doutrora, esa especie de brebaxe estaba elaborado con graneis manchegos e outras “sustancias”.

Se repasamos a historia vitivinícola do Ribeiro concluiriamos que a súa decadencia rematou por favorecer a introducción dos viños casteláns en Galicia, eses que asolan coma unha lousa ao resto do mundoviño nos nosos lugares de consumo vínico.

Esta historia comezara séculos atrás cos romanos desenrolando o cultivo da vide, coma en moitas outras rexións, por atopar nestes vales ladeiras pobres e ben iluminadas, augas (termas) e por suposto ouro. Eles xa diferenciaban a procedencia dos viños, a súa calidade e a súa personalidade, algo así coma os antecedentes das actuais denominacións de orixe. Máis adiante a igrexa, desde as primitivas comunidades cristiáns, os eremitas, as capelas e os pequenos cenobios, conservaron o cultivo da vide para o imprescindíbel viño de misa. Pero a rampa de lanzamento da vitivinicultura do Ribeiro dáse no medievo co Cister francés, San Clodio, e coa sucesión de prioratos, feligresias, cotos e granxas, incluso crearanse aldeas enteiras, que foron os que deron a estes vales a súa fisionomía actual, nestas granxas planificábase o cultivo e se dirixía a elaboración asi coma o envío de remesas á casa matriz. A importancia da vide era tal que outro tipo de cultivo so estaba permitido onde a viña non era posíbel. Os vales do Ribeiro, bordeados por seos graníticos, xistos, area e arxila debuxaban asi a súa paisaxe coas hortas nas zonas máis baixas e os viñedos a media ladeira, os cereais e o gando cultivábanse e coidábase a partires dos 300 metros de altura situándose nos cumios os montes comunais.

Mosteiro de San Clodio

Empeza daquela a época máis esplendorosa do viño do Ribeiro, a que o convertera no viño máis demandado, e tamén no máis caro. O seu consumo diario era un sino de distinción, polo tanto ben económico e de poder. Nas mellores mesas distinguíase entre o viño de Ribadavia e o viño ordinario (o resto).

No século XIV iniciase a exportación a Inglaterra, Escocia, Irlanda, Holanda, Alemaña, Bretaña e o norte de España e nos comezos do século XV o seu comercio alcanza cifras elevadísimas, convertendo a bisbarra nunha das máis prósperas. As crónicas din que os barcos de Colon portaban un cento de pipas de viño do Ribeiro e outras tantas de viño xeneroso de Xerez. Estos séculos son os do gran esplendor económico e cultural do Ribeiro.

Nas ordenanzas municipais de Ribadavia do ano 1592 xa se establecía os lugares e as parroquias nas que se podía producir viño e que operacións de manipulación estaban permitidas así como as sancións para os que as contraviñan. Serian os primeiros indicios dunha denominación de orixe. Outras zonas vitivinícolas con aires de grandeza non poden presumir destas referencias históricas.

Pero a historia seguiu para Ribadavia, para O Ribeiro e para Galicia, asi primeiro Felipe II e as súas (deles) cuitas coa coroa inglesa significaron un pulo para os brancos de Castela e para os claretes de Rioja que desprazaron aos nosos viños, tamén se perdeu o florecente comercio americano pola concesión a Sevilla do seu monopolio, e por suposto perdeuse o comercio británico que rematou por desenrolar o que hoxe e o viño de Porto e do Douro. Máis adiante aparecen os comerciantes cataláns que transportaban viños máis baratos por mar o que fixo que baixase a calidade e aumentara a producción do viño no Ribeiro, dous parámetros que son inversamente proporcionais.

A finais do XIX , como en case todo o mundoviño, o viñedo foi asolado pola filoxera e por outras pragas (mildiu e oidio) que significaron, entre outras historias, o trunfo das castes alleas Jerez e Alicante, a introducción das técnicas de alambrado da viña fronte ás tradicionais e máis caras da rodriga e dos tutores, e a aparición da prensa vertical de ferro sustituindo o vello lagar comunal. Máis logo o famoso matute do que falabamos ó comezo deste rápido pero denso paseo pola historia do viño no Ribeiro.

Como moi ben se di no documental “Ribeiros do Avia, vida, cultura, vino”dirixido por Jose Luis Cuerda, e do que están extraídos os datos eiqui reflectidos: “O Ribeiro teceu unha síntese entre o bárbaro e o civilizado, entre o pagán e o cristián, entre o atlántico e o mediterráneo, entre o culto e o popular”.

Por ventura hoxe podemos empezar a falar dun viño que devolverá o prestixio perdido.

Castrelo do Miño

Arnoia

Gomariz

Hai viñedos espectaculares lanzados ó mar, colgados no mar, plantados enriba do mar, navegando sobre o mar entre as ondas cantábricas e as húmidas ladeiras tumbadas cara á mesma mar da Urola Costa.

Onde remata o mar comeza a viña, onde a viña frena a sua caida agardan os barcos e os arrantzaleak apuran basos de txakoli.

Como moi ben din: Mahastiek eta itsasoak bit egiten duten ingunurean ladutako txakolina ou sexa elaborado nun contorno onde os viñedos se funden co mar. Mar antigo de baleas, mar de Getaria, Zarauz e Zumaia, golfo mar enfocado ó norte.

Viños frescos, cantábricos, con carácter, máis delgados e esbeltos e coa acidez máis marcada que os máis atlánticos de Bizkaia. O carbónico que contraresta a acidez dalguns tamén os distingue. Aínda que sexa escanciado en vasos altos non se me ocurriría pedir outra bebida nas suas tabernas, e menos os intocabeis.

bodega Ameztoi

Eugenia. Escumoso de Hondarribi elaborado polo método tradicional en Getaria pola bodega Txomin Etxaniz (a que aparece nas fotos) embotellado en xaneiro deste ano.

Escuma que se esvai entre o verde reflexado no brillo soleado do Cántábrico. Na boca rompe suvemente coma unha marea tranquila, fresca, deixando un tacto seco e cítrico cun lixeiro amargor na pleamar. Eugenia recordanos ó sal da lonxa no porto, á  froita de oso e a un perfume intenso de flores brancas entre urtigas, cereais e o amargor da amendoa verde.

O mar síntese por eiqui coma desde un navio sobre o que pasan as estacións apelidadas cantábricas.

Se te asomas por enriba das cepas oteas o Cantábrico non ós catro puntos cardinaes pero

“nese teu corazón innumerabel tamén enchen e debalan as mareas do meu corazón” (Manuel Antonio)

Un inoportuno malestar, sen dúbida debido á recente acumulación de kms, pasando dos 38º en Iruña, ás treboadas pirenaicas, o vento fresco cantábrico de Zarautz e Getaria para rematar atravesando a estepa castellana sen aire acondicionado, golpeoume poucas horas antes da cita, asi músculos agarrotados, gorxa contraida, escalofrios… a historia pintaba mal. Tomei un gelocatil e tumbeime. Levanteime, a primeira sensación fixome pensar en coller o móvil para marcar o número de Gago e artellar a desculpa oportuna, sen embargo o que fixen foi vestirme, peitearme, coller as chaves do coche e marchar. Esa nebulosa na que andaba e que me levou a Compostela a modiño fixome esquecer a cámara e a libreta de notas.

Despois dun cortado acompañado dunha bomba de nata de La Mora achegueime á viñoteca. Era o primeiro en chegar á Viña de Xabi. Minutos máis tarde, deume tempo a repasar un suplemento e a que a cafeina fixera o seu efecto estimulante e revitalizante, entrou pola porta Eugenio coa sua inmaculada vestimenta acorde coa sua filosofia de vida, ou algo asi. Deseguido o resto de amigos novos e vellos que compartirian sensacions e nalgun caso emocions ó redore de copos e conversas. Desde a planta baixa e rodeados de garrafas,

Partimos a bordo dun veleiro vello con velas teñidas de flores ó sol, si, exhalando o seu perfume cara poniente, cargados de fruitos secos e outros máis frescos. Recoñecín o Atlántico, a brisa do océano cargando de salinidade o aire, acompañada das algas que miramos desde a nosa fiestra, o iodo mesturado coa areia da praia, na que máis logo me deitarei pegado ó salitre da tua pelciña, antes sedosa e agarimosa agora saborosa e fresca. Mentres a saboreo inundame o seu perfume e sumerxome no seu frescor, na limpa e elegante acidez, na salinidade, ten extenso coma o océano. Foron os primeiros e para min tamén os últimos aromas e grolos, gardei a copa ate o final da xornada catanceira:  La Bota de Manzanilla pasada (nº10), “1/15″ de non me acordo que saca, penso que do 2008, do equipo Navazos.

André Clouet 1911, pinot noir dos viñedos do grand cru de Bouzy, ensamblaxe de tres anadas (maioritariamente 1996, 1997 e 1995). Fino e fresco con acidez viva e paso acariñante e unha burbulla elegantemente presente. Fruitas de oso e osos de froita e cítricos, equilibrados coa masa doce de pan, os leves torrados e o eco lonxano dun campo húmido.

La Coulee de Serrant 2005. Nicolas Joly,  Savenniéres (Loira), biodinámica, 7 hectáreas con chenin blanc dunha media de 40 anos en xisto vermello, elaborado en madeira vella sen termoregulación. Meloso, florido e ceroso, con froita amarela en almibar suave. Paso lento, con moito peso. Con el, como con ela, unha noite non é nada, nin co seu dia, viño para estenderse con el, para marchar e logo voltar. Necesito máis tempo, e deixariame querer por el.

Burklin Wolf  Pechsteim 2001 riesling do palatinado basáltico. Ondanada de profundidade e de mareas, luas e outros espazos-tempo,  a primeira delas ven da terra, a seguinte do bago de uva, e as seguintes do tempo. Basalto, para Moraiminha traxe de neopreno, cítricos maduros, coa sua pel ou casca, fruitos secos frescos. Boca amplia por enriba e por abaixo, na entrada e no remate. Viva acidez golosa. Retrogusto inmenso.

Domaine Morey Coffinet 2006 Chassagne Montrachet… Quédalle moita vida… por iso evoluciona lentamente… Arranca amanteigado e torrado, na boca tamén, con levedade frutal. Pero o primario da aparecido vibrante con froita branca e narcisos, na boca tamén vibra a nítida acidez o redor do tacto untuoso.

El Nido 2006 . Para situarnos: Jumilla, cabernet sauvignon nun 70% e o resto monastrell, 26 meses de crianza, 15´5º, enólogo australiano (Chris Ringland), Bodegas El Nido (familia Juan Gil y Jorge Ordoñez), 5000 botellas das que han de quedar moi poucas, aproximadamente 100€. Con todos estos protagonistas El Nido sigue o seu argumento de xeito impecabel: presentase impenetrabel nas primeiras escenas, como corresponde á tamaña carga de contidos que irá desplegando, asi o seu primeiro impacto colocache no sitio, do que non te moverás, directamente, como para andarse polas ponlas. Si, ensinache a fruita, non sobremadura como os nosos prexuizos poderian esperar, os balsámicos que todo o dominan, o bosque mediterráneo polo tanto, as especias todas, a crianza viva. Vivo e saltarin en boca (coma unha mostra de barrica que inda espera ser embotellada), moi aromático no seu paso, intenso e potente cunha acidez repetabel.

Vega Sicilia 1999. So comentar que este é un viño para beber, non se pode dicir nada mellor dun viño, cunha boca impresionante, incluso fresca, e uns aromas que  acompañan sen sorprender.

Ordoñez 4 Esencia. A palabra esencia ten a sua definición vínica neste xugo parcialmente fermentado de moscatel de alexandria da Auxarquía malagueña. 544 gr/l de dulzor e 4º.  Explosión contida de aromas gardados en esencias, un simple mollar de beizos de el vale por botellas enteiriñas de outros. Extremo, excesivo, oriental.

foto de Soledad Felloza

Como rematou o dia non tivo nada que ver co seu espertar, o viño é saude, e emoción, e…

Grazas a  Xabi polo acompañamento culinario e a infraestructura e a Esteban, da distribuidora Redoma, por achegarnos os viños de Ordoñez e pola profunda e interesantisima exposición sobre o mundo dos Whiskies.

Outras versións en Capítulo cero , Laconada e Pantagruel

O Rosal, caiño branco, loureira… o Baixo Miño. Baixa o Miño azulado entre o fondo branco destas castes reverdecidas. O pai Miño que pinta asi a nosa bandeira tamén modula, desde as súas sacras ribeiras pasando logo con plenitude polo Ribeiro e xunguindo deseguido O Condado e Melgaço, o ciclo das brancas castes, acomplexadas coma nos, eu que pensaba que os acomplexados eran outros, o que fai un esférico!. Nomes agarimosos coa esencia de nos, intraducibeis, mirandose a si mesmas na outra banda, tranquila e saudosa do Portugal máis verde ou da Galiza menos acomplexada. O universal témolo diante nosa, en nos mesmos.

L-100 2007  loureiro da adega Valmiñor criado sobre lias, sen maloláctica, que foi embotellado a comezos do 2009, no 2008 non se elaborou mais si o foi a pasada anada (09). A loureira é unha caste productiva, por iso, buscando a sua máxima expresión, é común realizar aclareos como os que fai esta adega, sen embargo en A Granxa consíguese que exprese o seu mellor carácter facendolle producir moito para así alongar a súa maduración.

Tono dourado, pallizo con invasión do marelo. Cremoso ou froita amarela dourada, tamén mambrelo e ameixa amarela ainda verde, con anisados infiltrandose no nariz, co tempo a aromática tornase elegante e floral. Gusto amelado deixando no seu paso o rasto do amarelo frutal, o frescor da ameixa verde e un lixeiro amargor no final. Sensación doce (na entrada) volumosa (no paso) pero cunha acidez clara que converte en fresco o seu tacto agarimoso.

Caiño 2007 das mil botellas que Terras Gauda embotellou nunha edición especial para o 75 aniversario de Quim Vila. Elaboran caiño branco desde o 2004, o 2008 non o fixeron e o 2009 está nos depósitos. Cando saia o mercado chamarase La Marca. Este 07 é caiño nun 80%, macerado en frio e criado sobre lias catro meses, complementado con loureira elaborada por separado. A caiño branca é unha caste moi complicada pola sua sensibilidade ó oidium e a botritis, ademais desenrola bastante folla e é pouco productiva, a mellor caiño é das zonas onde madure ben (obviamente), neste caso de terriñas altas en San Miguel de Tabagón.

Pallizo con reflexos dourados. Versión suave do branco e do amarelo aromático frutal, ou sexa pera e albaricoque, seguidos da herba fresca desde un outeiro mineral, do que vai saindo con pel de laranxa e mandarina o frescor cítrico, achegase máis adiante con algo de froita exótica ácida e co fresco verdor da mocidade. Denso, goloso pola cremosidade das lias, con frescor que mantén o tipo e o equilibrio, longuísimo, a prolongarse no tempo con sutilidades minerais no fondo e na distancia.

Hai un par de semanas, nunha visita a varias adegas do Ribeiro desde Arnoia ate Gomariz pasando por Castrelo do Miño, falabamos con Luís Anxo Rodríguez, presidente do seu Consello regulador, dos datos que van certificando, para os que aínda non acreditan, a importancia histórica da vitivinicultura no Ribeiro ou máis ben do Ribeiro na Europa vitivinícola. Poucos días despois como para aportar máis argumentos a aquela conversación proxectábase no Mosteiro de San Clodio, con destacábel afluencia de público relacionado co mundo do viño e do cine, o documental “Ribeiros do Avia. Vida, Cultura, Vino” dirixido por José Luís Cuerda, que servía de presentación á Asociación de adegueiros “Ribeiros do Avia” formada polas adegas San Clodio, propiedade do director de cine, Viña Mein, Casal de Armán e Coto de Gomariz, situadas nas parroquias de Santo Andrés de Camporredondo, San Clodio e Gomariz. Xuntan esforzos para a promoción dos seus viños, e por ende de toda a denominación, baseándose nunha viticultura respectuosa co medio, unha elaboración na que a tradición e as novas tecnoloxías se dean a man para elaborar viños coa condición inexcusabel de ser cos froitos dos seus propios viñedos e de castes autóctonas.

En Arnoia estuveramos con Xosé Merens e os seus brancos estilizados, acordes coa personalidade das máis de cen parceliñas que traballa nestas terriñas arnoianas, e un tinto, 30 copelos, que se en xaneiro cando o probara por primeira vez, é a primeira anada, tiña a dificultade dos grandes borgoñas, nesta ocasión cautivo aos máis descreidos… xa sabedes, que se é moi caro (aprox. 25€ en viñoteca), que se un tinto galego non sei que ou non sei canto, todos eles argumentados co fudamento e rigor que entra e logo sae dos oidos como se tal. Un tinto para soñar cunha copa na man en todo o que nos estamos perdendo.

En Castrelo do Miño a adega de Eduardo Peña atopase integrada no medio do seu viñedo, nunha prácida ladeira que descende suavemente mirando ó noroeste ate o Miño embalsado. Alvaro Bueno elabora, tendo en conta a mocidade das cepas, uns máis que meritorios viños.

Manuel Castro, enólogo da Vitivinícola do Ribeiro, mostrounos viña e adega do motor económico do Ribeiro, algo asi como o é Vigo para Galicia. Importantisimo labor dinamizador da bisbarra, traballa con viticultores de todos os concellos e ribeiras, recupera e agrupa terreos comunais para o viñedo, etc, etc, sen esquecernos de seren os que iniciaron a recuperación do Tostado. E todo cun nivel de calidade que xa quixeran o 99 % das cooperativas ou empresas similares que por ahí ainda fican.

No Coto vitícola de Gomariz, que o é desde o século XII, Xosé Lois Sebio ensina… por moitas veces que vaias por ali sempre aprendes algo novo pero co fundamento que garda a bisbarra vitivinícola historicamente máis importante da península, ensina coma un abade ou un prior coa seguridade que da todo aquelo. Os seus viños non deixan indiferente, non sei porque pero son dos poucos viños que poderia identificar a cegas…

Coto de Gomariz 2009. Treixadura, Godello e Loureira. Verdoso polos reflexos do seu mirar e polo ambiente aromático co que nos seduce: verde planta aromática, verde arbore de froitas brancas, verde mato floral. Acaricia o padal con tacto untuoso, pasa saboroso e fica no tempo deixando a fresca sensación da súa alma. Quérote verde de viña.

Despois duns dias polo Pirineo, con escala en Iruña, un pequeno resume do documental: “Ribeiros do Avia. Vida, Cultura, Viño”

Marina Cruces ademais de ofrecer unha coidada selección de viños na sua Viñoteca de Garcia, situada fronte a Catedral de Santa Maria de Tui, tamén organiza cursos de cata (cun tal Antonio Portela) e outras historias como música en vivo, normalmente Jazz, unha vez ó mes. Este cálido xullo reclama rua, cervexa e viños do Pais, asi Marina tomou nota e argallou esta historia. Na Praza de San Fernando baixo o título de Jazz na fronteira (onde a fronteira é menos fronteira) entre o son da música as gorxas sentirán o paso da Saramagal Stipe, unha Indian Pale Ale galega que aproveitará a ocasión para presentarse en sociedade, e dos viños Quinta de Couselo, branco de O Rosal, e Cuñas Davia tinto de O Ribeiro. Dos sons encarregaranse:

“Richard Okkerse 4tet“ quarteto formado por Richard Okkerse (guitarra), Hugo Gama (Saxofone), Pedro Silva (contrabaixo) e Filipe Monteiro (bateria). O projecto partiu da ideia de estabelecer uma ligação entre o jazz tradicional e as sonoridades próprias do jazz da actualidade, criando, deste modo, uma alma “vintage”, conduzida pelos sons de guitarra de Richard Okkerse. Os músicos deste quarteto interpretam um vasto repertório constituído por temas de Charlie Parker, Dexter Gordon, Miles Davis, Bill Evans, Thelonious Monk, Wes Montgomery, entre outros grandes nomes do jazz…

Karolis  Biveinis film ensemble. Un proxecto de música de cínema do compositor e pianista KárolisVineinis. Nesta ocasión presentarase “film ensemblevol.1”  interpretado por  Alejandro Szabo (bandoneón), Karolis Biveinis (composición, piano), Pablo Cabanelas Peón (vibráfono) e Saúl Puga Amoedo (contrabaixo).

O rosa dos viños. Rosados: cores brillantes, relucentes e glamurosas, aromas primarios limpos e claros, na xusta intensidade, que nos reclaman outra zambullida para flotar nestas pequenas doses que non empalaban. Os rosados deixaron de ser o producto de inferior calidade das adegas para buscar viños con identidade propia desde o propio viñedo. Un rosé… a compaña axeitada, a música que envolve, o bocado medido. Con todos estes ingredientes non paga a pena pensar se iria ben tal ou cal acordo culinario, pequenas minucias, hainos bos conversadores con calquera prato, ó seu gusto e conversa.

Roigenc 2008. Montsant, syrah, bodega Capafons-Ossó (Falset), con viñedos nas denominacións tarraconenses limítrofes do Priorat e de Montsant. Ven coma unha posta de sol ó pe da serra do Montsant (así o definen eles e asi o imaxino eu, unha posta do sol por alí mesmo) limpo e relucente. Os seus 14´5º enchen a boca con intensidade e longura pero tamén con sensación de frescor, cun amargor final que o fai máis longo todavia. Os aromas flúen arrancando con froita amarela como a ameixa claudia e a lixeireza dos balsámicos. Un fío mineral o atravesa polo medio coma unha rocha fresca rodeada das herbas aromáticas do bosque mediterráneo azoutadas polo sol.

L´Origan Rosat. Cava. Pinot noir e chardonnay, bodega de Gaston Coty. Pálido, cun simbólico aporte da noir reflectido, lixeiramente, nos recordos dunha rosa aloirada murcha. Tocame untuoso ou cremoso, licoroso, con burbullas fuxidizas, antes viaxou polos nosos recordos con escenarios alimentados de froitos secos, pastelaria, froitas escarchadas, compotas e caramelos iluminados con candeas de ceras coloreadas.

Naveran Perles Roses 2008. Cava. Pinot noir. Máis vinoso que outros anos, asalmonado coma sempre, primeiro frutoso en vermello e vibrante, despois, algo máis tarde, aparece cun atractivo aroma de queixo azul moi fino impregnado de froitas e flores murchas e máis flor entre grolos de burbulla fina e fresca que invita a repetir.

Quinta Clarisa 2008. Castilla y León. Belondrade y Lurton. Tinta fina das 0,6 Ha de viña de menos de 10 anos. Permaneceu macerando coas suas lías e con algunha aportación de mosto envellecido en madeira. Campestre, e hortelán, cos seus aromas vibrando entre o tomatiño verde en rama e a casca da laranxa. Fresco e vivo equilibrio a pasar pola boca.

Disfrutados na viñoteca Vinus & Brindis de Vigo na compaña de Uxía, Andrea, Marta, Silvana, Nati, Yuri, Angel e Fred.

atravesou a vereda

desapareceu nas estelas da imaxinación …

deu virado o horizonte

a redondes da esfera …

perdeuse nas apretadas ruas do Magred

xunguiu as beiras do Bósforo primeiro mirando o sol nascer e máis logo na sua fuxida cara a terriña

curtiuse entre a limpa secura tibetana e a vertixinosa frondosidade alpina nepalí

estivo ausente algún tempo …

 …

viviu o ciclo dos bagos vellos,

esquecidos nalgunha ladeira perdida

coidados por mans que vivian os ritmos da natureza…

coa Lua nascente na Mariña crecente voltará á terriña da nosa casiña

mencer na Mariña foto de Juan J. Teixeira Tobelos

Cando a vitivinicultura e o turismo converxen para o disfrute, o coñecemento e o tempo de ocio falamos de Enoturismo.

Galicia é un destino de turismo enogastronómico? Pergunta innecesaria. Cinco denominacions de orixe, tres indicacions de viño da terra, castes que non existen en ningunha outro lugar do mundo, viñedos á beira da ría, nas ladeiras dos increibeis vales do Miño, do Sil, do Arnoia, do Bibei, do Umia, etc, etc, climas e microclimas especiais entre o Atlántico e as montañas con mil rios polo medio. Viños frescos e auténticos, irreproducibles noutras zonas, que ademais son os que posuen máis futuro no mundo do viño. Materia prima, productos naturais e polo tanto gastronomía dunha calidade incontestable cun profundo nexo cos seus viños. Non existe outra oferta semellante que conxugue ese nivel gastronómico e vitivinícola.

Qué será preciso mellorar? O que todos sabemos: servicios asociados inherentes a unha oferta enogastronómica sustentabel, perdurabel e de calidade como, ademais de adegas preparadas, unha hostaleria con fundamento, e dicir sen as carencias e os defectos que actualmente padecemos referidos á evidente falta de formación e coñecementos sobre o mundo do viño, imprescindibel cando falamos de turismo ENO (viño)- gastronómico.

Cáles son as figuras máis representativas coas que conta Galicia? Desde sempre o que representa a Galicia no imaxinario da xente que nos visita é a sua paisaxe, no mundo do viño formada polos espectaculares viñedos da Ribeira Sacra, polos emparrados á beira do mar de Arousa e do Miño e pola historia do Ribeiro, tamén polas suas castes autóctonas, por algúns dos seus adegueiros e por algunhas marcas de viño, menos ou nada coñecidos son os seus enólogos. Outro icono de Galicia é a calidade e a autenticidade dos seus productos, na actualidade, e moi ligados a estes produtos, os seus cociñeiros teñense covertido nunha referencia gastronómica.

A promoción e a publicidade ten coma obxectivo atraer visitantes, pero, unha vez conseguidos, é imprescindibel ofrecerlles ademais do que xa temos de xeito natural coma é a paisaxe, a materia prima e os seus productos, un servizo e unha oferta acorde con ela, parece que os cociñeiros cumplen con creces o seu papel, sen embargo na hostaleria e no comercio o mundo do viño non ten os transmisores da sua cultura, das suas características e do seu consumo saludabel.

Por iso é imprescindibel a estas alturas, xa estamos no século XXI, formación para estos profesionais, que a maiores son o que determinan o 60% das ventas de viño, o viño galego necesita propagadores. Senon o turismo eno-gastronómico estará coxo.

O Enoturismo non se limita á visita a adegas e viñedos, implica toda a serie de servizos complementarios dos que temos falado e que o fan posibel, coma hostaleria, restauración, manifestacions culturais, entorno natural, comercio, artesanía. Servizos axeitados ás aspiracions e expectativas dos que nos visitan.

David de Jorge &Co. Atracón a mano armada

David é un crack, un tio simpático e  directo, un vasco, un artista da comunicación. Esto esta comprobado, quedame agora, a ver se este verán, disfrutar do seu facer nos fogons.

Participar no seu Placer Express foi iso e algo máis. Eskerrik asko

Xesús Fraga conseguiu co seu interesantísimo relato “Cea no 211 B do Baker Street” no MARCO do Café Voltarie, que o meu anárquico paseo visual polas baldas do video clube fora nesta ocasión a unidireccional busca dun filme que ate este momento a miña mirada pasaba de longo, o Sherlock Holmes de Guy Ritchie, asi a todo esta versión mostra a face menos gastronómica (Conan Doyle) e máis cómica do da gorra de seu, nada dos míticos pratos cos que Xesús nos levou a Baker street da man de Alfonso Botas (cociñeiro do restaurante do MARCO de Vigo), e que nos foi describindo con multitude de detalles e referencias históricas ademais de inxectarnolos no gusto e no desexo culinario.

rabitt pie with apple

 red herring cookie

 roast beef sandwich

 eton mess

kedgeere

Para acompañalos Andrea Cruseño deixou cair nos copos un La Fortune de Bouzeron, en la Cote Chalonnaise, do Domaine Aubert et Pamele de Villaine. Seductor, coa sedosidade e finura de moitos Ribeiros, co incisivo frescor de varios Rias Baixas, coa frutalidade e expresión do lar de demasidos Ribeiras Sacras, sen a seriedade e lonxitude dalgun Monterrei nen a sorpresa que garda Valdeorras. Non fai falta ser un Sherlock Holmes para descubrir as pistas que esconden os tintos deste Pais. Pero o que tiña na copa era unha pinot noir da Borgoña, a máxima expresión da sutil complexidade dunha caste nun terroir, a quintaesencia dos buscadores dun algo máis no universo do viño… o que pasa e que estes británicos e por ende o mundoviño perderan a referencia galaica, e alá eles, pero han voltar cando a descubran. Ah! e este Borgoña non estaba mal.

Subín o volume do filme para ocultar o partido da outra tv, no que se enfrontaban casacas rojas contra azuis (seica idem ca hoxe pero do revés), o mesmo tempo que coa proa olfactiva aceleraba as embestidas no proceloso e inabarcabel mar, brillando dourado como un atardecer sobre a Qubbat as-Sajra en Jerusalen, dun late harvest da alentejana Herdade do Esporao, garrafa de 50cl sen etiquetar agasallo do Sergio Pereira da que esquecin castes (semillon?) e demais datos non sensoriais. Estes datos, procesados no acontecer dos fotogramas deste Sherlock Holmes, sucedianse coma pistas a cada incursión na sua envolvente volatilidade máis claras, densas e evidentes, coma efluvios que apaciguaban o meu ánimo e disipaban as dúbidas, trasladandome entre as suas evocacions aromáticas desde o húmido Londres cara un británico oriente, cálido e exótico, no seu esplendor.

fotos de Oscar Beiro (Makeijan)

Apagaronse as lumeiras,  o que deixamos atrás queimouse, cargados coa luz e o calor da fogueira enfocada pola lua enchendose iluminase a vida que ven. 

Admiren a autenticidade que viviu Manuel Gago na festa dos fachos en Castrolandin (Cuntis). Outra cara foi a carallada do Berbés en Vigo.

Finca Teira tinto, da ribeira do Avia ó seu paso por Beade, elaborado coas castes tradicionais do Ribeiro: caiño longo, brancellao e sousón, pola adega da familia Formigo de la Fuente, viticultores tradicionais que no ano 2006 decidiron dar o paso e montar na casa familiar a adega de colleiteiro para elaborar os seus propios viños das súas propias viñas, neste tinto das denominadas Miñoteira e Pousos.

Tinto do 2008 elaborado por Manuel formigo en depósitos de aceiro que neste xuño do 2010 aínda mantén o frescor e a carga frutal, e que nos tres días que aguantou desde que lle tiramos a rolla foi ensinándonos con limpeza os seus atraintes aromas primarios. Así de ben por 8€.

Bebese con facilidade, e agradecese por elo, con tacto suave e tenue acidez, coa lixeireza dos seus 11´5º e o fundamento que dan as castes e as terriñas das ribeiras do Avia. Nos aromas é como asomarse enriba das silveiras cos seus froitos vibrantes admirando o verde frescor da eira. Tamén é incisivo co seu punzante especiado de azafrán e o perfumado das lilas, pero sempre baixo o piar da froita.

Mariña

Yuri Bilbatua trasladounos a Méjico. Non é a primeira vez que nos trae a exuberancia calórica e rochosa da Baja California: Sangre de Cortez e  Vino de Piedra xa arribaran desde o oeste pacífico ó oeste atlántico. A entrada no México vitivinícola fora, desta maneira, pola sua face máis radical, como arrancar co prato máis enchilado ou cun tiro de mezcal, unha especie de peyote vínico iniciático.

Desta vez Quesadillas, Burritos, Frijoles e Mole, maxistralmente elaborados e suculentamente ambientados na história do Méjico/México gastronómico na que Yuri nos sumerxiu, foron acompañados por viños extremosos no más.

Monte Xanic 2006. cabernet sauvignon. Valle de Guadalupe (Baja California). Levaba un cargamento transoceánico de pementos, vexetal de raça, caer de fuciños nun verde agreste. Certo tempo despois, bocado máis ou bocado menos na altura dos frijoles, destapaba un algo salino, no nariz máis que na boca.

Ojos Negros Gran Reserva 2005. cabernet sauvignon, syrah, cabernet franc y merlot, con 28 meses antes do embotellado en carballo francés e americano. vinospassion é unha empresa familiar situada en el bajo californiano valle de los ojos negros, a 38 km da costa de Ensenada e a 820 m. de altura. Clima extremoso. froita licorada, marmelada, mentolado e afumado (14,8º)

Ojos Negros 2006 syrah. 16 meses en barrica de carballo branco. Despega alcanforado e con aires de animal, vai indo frescamente frutal e aterra balsámico. Con tempo o alcanfor e o balsámico aparecen coma vips vaporoud. Vivo e alegre no seu paso.

Ensamble 2006.Valle de Guadalupe (Ensenada), cabernet sauvignon, merlot, petit syrah y barbera. Aparece máis europeo, ou balanceado, si, equilibrado. Floral, balsámico, ameixa e froitas do bosque, mineral. Na boca a rocha impregna todo o traxecto.

Do seu paso por Fredericksburg (Texas), entre Austin e San AntonIo, Yuri acercounos o texano Becker Vineyards malbec 2008: queixo, lata, formol, froita aprisionada, goloso con final acaramelado en fresa.

Grazas Yuri, e sorte no próximo proxecto… a seguinte alí.

Os libros dos grandes viños do Mosel, Saar e Ruwer seguen un guión paresido, escrito con costas de pendenes cramponabeis (de crampóm e piolet) caendo sobre o río e viradas cara o sur sobre un leito con algunha das cores da pizarra.

No caso do Scharz…, un dos privilexiados viñedos do Saar, é asi, un pago compartido polos Von Kesseltatt e Egon Muller.

Este riesling das 6´6 hectáreas de pizarra laminada sobre leves capas de limo está elaborado pola Weingut Reichsgraf Von Kesseltatt.

Reichsgraf Von Kesseltatt Spatlese 1996 do viñedo Scharzhofberger

Mentolado, con albahaca.

Lima, con cera de panal.

Pedra, cun fio de hidrocarburo pululante.

Xisto, gris.

relatado por Josep Roca como:

 ”frecha delgadiña e punzante cunha parte agarimosa”  (fletxa delgadita i punxant amb una part acariciadora) 

ou como “armonia desde a inmadurez”, polo frescor da anada.

No Val do Salnés podemos atopar viños desde o seu límite sur en Sanxenxo, unha das súas proas cara o mar, ate por exemplo este albariño das viñas situadas en Arcos da Condesa (Caldas de Reis) é dicir no interior máis alonxado da ría desta bisbarra vitivinícola.

Arrodean o pazo da adega Bodegas e Viñedos Lagar da Condesa viñas en espaldeira ben orientadas e ventiladas, de feito a zona que ocupan ten por nome “Outeiro de Romero”, coidadas pola cuarta xeneración da familia que desde hai un século as traballa.

Os dous viños que elaboran, o Lagar da Condesa e o albariño criado durante sete meses en barrica de carballo francés de nome Vía XIX,  preséntanse en botella de aparencia señorial, escudo gravado incluído, un tanto presuntuosa.

O 2008  aparecía (hai dous meses) fresco e brillante á vista e tamén nos vivos arrecendos, coma o campo dun outeiro ambientado cos aromas do fiúncho e das demais herbas, cunha flor branca solitaria e a froita intensamente amarela. Frescor que continuaba na boca acompañando un volume xusto que fixo o seu paso saboroso e longo.

O 2007. Tiña a primixenia intención de gardalo coa pequena colección de brancos da costa que teño mirando o tempo pasar, máis…  cansouse da espera e foi aberto, asi, o 2007 actualmente (hai unha semana) é granítico e despois salino e máis logo cos recordos iodados das algas, pasando por nos redondo no seu trato pero un tanto seco, case sen rasto de acidez, acompañado de froitos secos. Para disfrutar entre rochas, no medio da ría ou nunha praia cando o sol me deixa so co calorciño que ti me das.

Quinta de Albarado foi un dos viños premiados na categoría de tintos novos da colleita do 2009, á que se presentaron 44 mostras, da edición deste ano da Cata dos viños da Ribeira Sacra organizada polo seu consello regulador. Está elaborado pola adega As Oubenzas, fundada en 2006 e asentada sobre una antiga construcción de pedra que data do século XVIII, situada no lugar de O Pacio en San Pedro de Lincora no concello de Chantada.

Estuven na cata oficial, tomei notas de todos os viños (entre brancos, tintos e viños con crianza ou doutras anadas serian uns setenta) e antes de voltar merquei tres viños na viñoteca do museo: o Marcelino I porque fora un dos premiados na Feira de Amandi e non o trouxera daquela, o Quinta de Albarado por ser da subzona de Chantada, e polo que teño probado este ano dame a impresión que o 2009 foi un bo ano para esas terriñas, ou mellor que para outras “subzonas”, e o Saiñas non recordo porque, sería por ser da ribeira do Cabe en Pantón?.

Pois resulta que o primeiro premio foi para o Regina Viarum de Amandi, o segundo para o Veiga do Bacelo de Chantada e o terceiro para o Quinta de Albarado, os tres según din so de mencia. Repasando as notas que tomei na cata a casualidade é que este último viño foi o que máis me gustara de todos e que fora un dos tres que me trouxera de Monforte. Pero a botella que merquei na viñoteca era do 2008, non importou porque resultou asi de pracenteiro:

Despois das primeiras sensacións de pechado espero, porque sei que a paciencia nos viños adoita recompensar con novas fragrancias, que, coma nesta ocasión, nos transportan volatilmente cara a natureza que acompaña ás cepas.

Liberados do pechado arrancan os froitos negros, máis claros que nunca, dando paso ó radiante e máis vivo aroma das baias silvestres e a un chisquiño de herbas perfumadas mesturadas de flores. Para rematar un fondo mineral que nos devolve ó lar.

Gusto vivo ou como encher o padal de sensacións desde unha grácil finura esvelta, sen necesidade dunha aparatosa musculatura nin de elevados e pesados grados.

Atopar un viño galego, que non sexa unha marca coñecida, fora da súa propia zona de producción, incluso nela, é practicamente imposíbel, no caso da Ribeira Sacra isto solucionase gracias á viñoteca que o Museo do Viño posúe no centro de Monforte de Lemos, onde podemos atopar a maioría dos viños elaborados nesa denominación como este Quinta de Albarado a 6.50€.

Tres viños de Adegas Valmiñor, e non, non coñezo a ninguen desa adega, nen me regalaron os viños, o gadis (8.50€ o tinto) e unha cata en A Granxa foron a orixe da seguinte entrada, bueno a orixe da seguinte entrada, e por favor esquezan as frases xustificatorias iniciais, é, por outra parte coma sempre neste caderno, o pracer provocado polos aromas, as sensacións bucais e as cores de seu.

Calquera destes viños significa unha aposta por algo inexistente, ate que eles o converteron en realidade, ou anecdótico nas Rías Baixas pero común entre Minho e Douro. Rosados, monovarietais de loureiro e tintos.

Non hai moito falaba do Torroxal, o viño tinto de O Rosal xa desaparecido, era da anada do 2005 e se mantiña nun magnífico estado de forma, probablemente debido ao forte carácter que tiña cando saira ó mercado, tamén é certo que ese forte carácter batera de fociños, e nunca mellor dito, cun consumidor aínda non preparado para estes tintos galegos, da banda máis occidental ou o que é o mesmo máis atlánticos. Daquela estabamos baixo a presión da moda máis corpulenta, xenerosa de alcohol e madeira. Pero aquelo que non gustaba garantiulle, como puiden comprobar, lonxevidade e polo tanto boa evolución.

O conseguinte troco de propiedade supuxo, ademais do adelgazamento da superficie do viñedo tintado, outra dirección elaboradora, así o novo Valmiñor tinto, dalgunha maneira substituto daquel Torroxal porque sae das mesmas viñas, caracterízase por unha personalidade máis sociabel pero seguramente de consumo máis inmediato… ou non, seguramente si. O viñedo das castes tintas situado entre parroquías do concello de Tomiño pasará das algo máis de vinte hectáreas a unhas dez, as razóns son basicamente comerciais, tamén é certo que no seu momento a implantación do viñedo non fora perfecta, entre outros parámetros a ubicación das diferentes castes era mellorábel.

O Valmiñor 2008 con 12.5º de sousón, brancellao e caiño é brillante, coma o domingo cando subía un dos nosos montes, rodeado de aromas especiados entrelazados de flores azuis sobre un fondo vexetal fresco, coas herbas aromáticas que bordean os sendeiros cargando as suas esencias, cun aire que refresca a subida, lixeiramente balsámico, recendo mineral que vai gañando presencia co tempo, xa nas rampas finais que levan ó cumio. Saborease co gusto que agradece a sede pola súa frescura e lixeireza, cun trago refrescante que invita a beber.

O rosado de Valmiñor, que aparece coma tinto na contraetiqueta xa que o consello regulador ainda non contempla este tipo de viños, é o primeiro que se elabora nas Rías Baixas e seguramente en Galicia. Na anada do 2008 os bagos de sousón e castañal, que foron superiores en número, e os de caiño tinto, mencia, brancellao e merenzao, que tamén aportaron o seu, foran vendimados a partires do sete de outubro e despois de dez horas de contacto a uns 10º de temperatura e do prensado, non se elaboraron por separado, pasaron a fermentar coma un branco.

Rosado galego, entre unha tonalidade francesa e a máis cargada dun español, co calorciño do verán nas Rías Baixas un día azul claro, nítido e luminoso, frescor do Atlántico e bálsámicos das herbas de San Xoan, e no medio das herbas a froita fresca, as baias silvestres ó sol e a suavidade dunha cremiña na pel. Aromático no seu paso desde os beizos ate ficar no recordo, e fresco, e goloso, saboroso e longo. Co calor acumulado durante o dia prolongado na noite polas fogueiras intensificase todo, como na noite máxica que se achega, os aromas das herbas e a cremosidade … e o Amor e a Vida.

Outro día o loureiro L-100 do 2007

Si, no territorio coñecido coma Galicia vexetan videiras de calidade recoñecida, de castes dificilmente imitábeis noutros territorios, e é así porque as terriñas deste Pais teñen unhas características especiais que fan que so eiqui este patrimonio vitícola exprese a súa autentica personalidade. Resulta que o mundo do viño cos seus viticultores, adegueiros, e todos os traballadores e empresas auxiliares a el asociadas teñen unha importancia considerábel. En moitas das súas zonas é o único sector que mantén unha dinámica social e económica que as faga sustentábel, de mantenemento do medio ambiente e de fixación de poboación.

Hai outras actividades que ven compensadas a súa influencia económica e social, e non fai falta enumeralas, cos medios necesarios para mantelas, ademais das axudas institucionais pertinentes resulta imprescindíbel unha formación axeitada e de calidade, incluída a ensinanza superior.

O sector vitivinícola ten coma centro de referencia o CIFP A Granxa en Ponteareas, humilde no seu coñecemento polos mass media e en recoñecementos que desde logo merecería pola calidade do seu profesorado e da formación impartida. Así a maioría dos mellores profesionais que traballan nas adegas galegas estudiaron alí.

En A Granxa elabóran viños cos bagos do seu viñedo, localizado igual que a escola na parroquia de Areas, zona non precisamente das mais axeitadas para o cultivo da vide, e sabemos que SO as boas viñas dan os mellores viños, así a todo gracias aos magníficos coñecementos dos seus profesores (Antía, Carmen, Jesús, Jose Luis, Pablo, …) os viños que elaboran son dunha gran calidade, algún deles máis alá.

 Pablo Saa, profesor do centro, cos dous alumnos que o ano pasado lograron o primeiro premio por “Escolas” e dous segundos premios individuais no ‘European Wine Championship’, un concurso de vinicultura celebrado en Italia. Presentaranse trinta escolas de catorce paises que pasaron por distintas probas prácticas, teóricas, cata de viños, etc.

Nestas datas que andamos poñen a venda, primeiro para os seus alumnos e para o persoal do centro, algunhas das súas elaboracións a un prezo case simbólico. En brancos e sempre dependendo da anada elaboran un impresionante monovarietal de loureiro, un Condado con albariño, treixadura, loureiro e torrontés, un albariño sobre lías e outro criado en barrica ademais do denominado Etiqueta Negra polo seu complicado proceso de vinificación e un especialísimo viño de xeo tamén de albariño. En tintos un maceración carbónica, debe ser o único en Galicia, e un tinto cunha pequena crianza en barrica. Todos eles, e pese aos inconvintes da zona e de ser unha escola cun obxectivo evidentemente formativo, en cata a cegas superarían a unha boa parte dos viños do Pais.

Xa lles gustaría a moitas adegas galegas con viñas situadas en terriñas de enorme calidade con solos e microclimas excepcionais elaborar viños con este nivel cualitativo, pola contra, as veces, semella estragado todo ese magnífico potencial vitícola en viños mediocres pola súa falla de carácter, marcas históricas das que hai tempo non oímos falar, ou zonas das Rías Baixas outrora famosas agora adormecidas

A conclusión é que o viño en Galicia, coa súa importancia milenaria e histórica, económica e social, con cinco denominacións de orixe e tres indicacións de viños da terra, ten pouca oferta formativa, ningunha superior, para os seus profesionais e inexistente para todos os propagadores da súa cultura, determinantes na súa venda e consumo intelixente, alías sumilleres. Outras comunidades con menos fundamentos para elo contan con facultades e máis alá.

Corullón, vendima do 2005. Plantei a tenda de campaña nun lateral do camping El Brejeo, puiden ter elixido outra parcela, alí so habitaba un grupo de romaneses na outra banda deste micromundo deshabitado e aillado de todo, mas o mulido do solo e a axeitada combinación de sol e sombra terminaron por convencerme. Orientei a porta cara ó noroeste enfilando San Martín, esporón encepado que asoma enriba de Corullón. O sol marchaba nese remate de verán adelgazando as temperaturas, atenuando a luz e alongando as noites. Mirábao fuxir cara ó máis alá que o Atlántico esconde fronte a nosa casiña á beira do mar de Vigo, íase polo cordal que garda no seu mediodía Las Lamas e nas pendentes que se abren para recibir as últimas luces do atardecer Moncerbal.

Amañece no Bierzo desde Castela deixando atrás outras castes, outros solos e outro clima para empezar a iluminar desde a Cruz de Ferro os espacios atlánticos coas súas castes, microclimas e terriñas temperadas e abrazadas agarimosamente por este sol e polo mar que sentimos preto, alí onde remata o camiño de Santiago despois da aperta compostelán cumpridora de promesas, camiño que atravesa chan e ladeiras bercianas coma un regueiro multicor facendo slalom entre o verde mar ondulado das viñas ao sol, espolvoreando os pernís de vermello arxiloso, achegándose pausadamente a Villafranca desde Camponayara e Cacabelos, pero antes de chegar, cando un pasa por Valtuille, Castro Ventosa, Bergidum Flavium, sinte a sensación do calor do berce, de sumerxirse nun lugar fora do espacio e do tempo que na vendima se enche coma un pequeno circo dos muchachos, alegre e cálido, ocupado por xentes de todas partes.

Os días sucedianse entre o xisto cuarteado das pendentes, os sendeiros perfumados de esteva e retama, os cereixos ás beiras das viñas e os máis alonxados soutos de castiñeiros, paisanos falando e cantando no mesmo idioma que escribe estas liñas, probando bagos, recollendo mostras… Aínda recordo o zume dos bagos que medraron en La Faraona, ela, co seu mirar asentado alí enriba, ten outro ritmo e o seu néctar outra dimensión. Trocaría toda a miña adega por unha copa dos bagos daquela anada daquela viña xa viño.

E os días seguían avanzando entre o nerviosismo dos viticultores, xa pasara a festa da vila que era a data sinalada nos seus ritmos de vida para recoller os bagos, e sen embargo non daba chegado o momento de comezar o agotador bulir non stop da viña á adega de homes e bagos, por iso Ricardo era asaltado coa mesma pregunta en cada carreiro, nas rúas da vila, na barra do bar ou o través da fiestra da pick up.

Un domingo libre e solitario, despois de correr a parte do Camiño que vai desde Castro Ventosa a Villafranca, topeime con Álvaro Palacios na porta da adega… falta chicha, díxome.

E a chicha chegou, e con ela as xornadas intensas, as brigadas de vendimadores, a selección de bagos, a incesante limpeza de caixas, os bazuqueos nos depósitos… e todo foi pasando, coma os pelegrins que todos os días se asomaban á porta da adega entre as descargas dos acios, xente de todo o mundo como Steve, que traballaba nas viñas de Colomé en Salta (Arxentina), as máis altas do mundo, contandonos entre bagos desde a outra banda da mesa de selección historias das alturas biodinámicas do novo mundo.

Como di Raúl Pérez: o Bierzo esta feito con retallos tecidos coas condicións das grandes zonas vitivinícolas do mundo, ás que os monxes foron conformando para que hai dez anos xente coma él, Ricardo Palacios e outros que non coñezo persoalmente foran quen de convertela na realidade actual.

Haberá máis vendimas, noutras viñas, outros menceres e outra luz, o sol marchará por outros lares despois de acariñar bagos con outros nomes… pero seguirei botando de menos aqueles… ate cando volvo, cunha copa na man, a vivir os seus recordos, cheiros, sabores e cores daquelas terriñas e da súa xente.

participante no “I Premio Vinos y Blogs del III Concurso de Vinos del Noroeste”

Densa musculatura a pasar polo medio da boca espoleada por unha vibrante acidez, retida no seu final polo punzante amargor aderezado de carballo, citrinos e froita amarela, de lonxe, esperando outro momento, sen presa, a mineralidade de seu. 

Salvaxe carácter dunha besta conformada con madeira, rochas minerais na orixe dos tempos e froita fresca electrizante. 

Han pasar os anos e con eles todo e todos menos este Encruzado do 2008, que os mirara pasar carregado de vida, esperando, seguramente, outros paladares.

Os solos da Quinta dos Roques, na aldea de Abrunhosa do Mata (concello de Mangualde), son de area principalmente granítica, con pequenas cantidades de xisto e arxila, 40 h. de viña divididas en doce diferentes viñedos que reciben 1.400 mm de choiva anual, a maioria no inverno, a unha altitude de 450 m. 

O encruzado é unha caste branca en auxe no Dao e arredores, entre outros motivos porque posúe un elevado potencial para envellecementos prolongados, os seus viños son dunha exuberancia e lonxevidade extraordinaria.

A rapaza envolta em parfum toilette

acaricioume a meixela abarbada,

agarroume suavemente a man…

atravesamos mares verdes, nubes de polen…

antes de levarme ó balcón do oeste,

onde se adiviña o máis alá,

ensinoume travesías atlánticas de forza seis

para sumerxinos com paixón,

pacíficas de rebosantes friccións embalsamadas

e ondulantes deslizamentos,

índicas de profundas incursións húmidas

e longas caudalías

Hoxe o aire non corre no pequeno viñedo cercado polo bosque atlántico, aprisionado entre os areais abaneados polo atlantismo, areas infiltradas na sua pel, entre o noso océano e o melancólico bullicio da grande Lisboa. Este recuncho onde o verde aromático, o solo granulado e a resina fresca impoñense cando o sol non é máis ca un pequeno anuncio do que será dentro dunhas horas. O primeiro movimento da copa levanta unha leve brisa balsámica, con ela a froita fresca silvestre e o vexetal da horta, co penúltimo abaneo rezuma o calor da area acumulado no cumio do sol, no último o aire do oeste levouse todo deixando os graos entre as especias exóticas e as plantas aromáticas.

Co primeiro grolo o frescor na entrada anuncia unha acidez clara enmarcando un corpiño que se deixa querer, que deixa o seu recordo no padal, namentras, entre o seu recordo sigo disfrutando dese corpiño fino pero vibrante, de formas estilizadas pero de longas sensacións, con aromas que nos levan polo areal onde ficamos deitados.

Colares Chitas 2000, elaborado polo viti-vinicultor Antonio Bernardino en Azenhas do Mar

Colares, no absoluto Atlántico, sobre a terra areosa, baixo o ceo azul intenso, remexido polas refagas dos ventos, as néboas e o solo pobre e rigoroso, ascético, coma o cercano Mosteiro dos Capuchos, rústico e primitivo, adaptado ás formas da natureza sobre o que se asenta, coma o ramisco, cepa sen prótese, inmune á filoxera.

de baixo alcool (neste viño 11º), elevada acidez e taninos dabondo, madura tarde. As cepas asentanse no solo de barro remontandose ate que medran o suficiente, despois de tres anos, para ser cubertas de area.

“Proclamo isto bem alto e bem no auge, na barra do Tejo, de costas para Europa, braços erguidos fitando o Atlántico e saudando abstractamente o infinito” 

 Alvaro de Campos

foto da viña de slotovino.blogspot e da botella de wineanorak.com

Nicolas Marco  elabora este viño en Villafranca de Duero (Valladolid)  procedente dun viñedo que despois de 140 anos segue en pe, foi quen de recuperar a viña familiar situada nun terreo aluvial a 800 m de altitude, respectada pola filoxera e cultivada sempre de xeito tradicional con arado tirado por mula, tratada so con xofre e cobre, engadindolle algún preparado biodinámico e o seguimento dos ciclos lunares. Con él neste proxecto o duriense (Douro Boy) Cristiano Van Zeller.

Tinta de toro orixinal en terra pura esencia de Toro, bago a bago desgranada, pisados de maneira tradicional en pequenos recipientes de aceiro inoxidabel de 1000 l. (a baixa temperatura con xeo seco), deseguido a fermentación arranca soa cos seus propios lévedos, despois vai ás barricas para a fml, un par de trasiegos e a pasar 16-18 meses de repouso. Finalmente embotellase sen clarificar nen filtrar.

Unha historia que soa, cheira e sabe con esta naturalidade, soa sensata e respectuosa, sabe á expresión directa da terriña, cheira a si mesmo.

Foi unha oferta de 10€ no Wine O´Clock de Lisboa.

2006. Aire levemente balsámico que abre o solo rochoso, mineral que co tempo se apodera do seu carácter atemperando a densidade das froitas negras, da esteva e das demais plantas do mato que o calor desas terras intensifica, deixando o pouso terroso da altura florida e o fondo da cremosidade e do chocolate.

Encorpado de tacto aveludado a inundar o padal, dozura dos taninos a ficar na distancia, sensación salina a desfilar polo medio.

Toro que pasa a modo, elegante, envolvendo o capote pero sen cornear, deixando a sua pegada no solo e o seu cheiro Vivo,  limpo e racial ó noso redor.

Jose de Sousa Mayor da Jose Maria da Fonseca por Domingo Soares Franco.

A marca rende homenaxe ó viticultor de Reguengos de Monsaraz (Alentejo) que na sua Herdade do Monte da Ribeira elaboraba un Tinto Velho coas técnicas tradicionais de vinificaçao, a milenaria tradición de fermentar en ánforas de barro. Esta Herdade é desde 1986 propiedade da adega familiar JMF con 200 anos de historia e sede en Azeitao (Península de Setúbal), tradicionais elaboradores de moscatel de Setúbal, é a adega máis antiga productora deste tipo de viños, na sua versión clásica (100 puntos parker na última lista) e tamén de Moscatel Roxo e do cuase desaparecido Bastardinho de Azeitao, ademais de viños no Douro, no Dao e Setúbal. Domingo Soares Franco é un dos enólogos máis coñecidos de Portugal.

Neste viño agora elaborado pola JMF engadeselle o pisado a pe dos bagos en lagares do século XX previamente á fermentación en potes de barro, onde pasa unha maceración de duas semanas, máis logo doce meses en carvallo americano. Na anada do 2004 foron 3.500 garrafas coas castes: maioritariamente grand noir, menos intensa que o alicante bouschet, trincadeira (tinta amarela no Douro) e aragonez (arauxa en Monterrei e tinta roriz no Dao e no Douro) de cepas plantadas en 1950.

O Alentejo é sur, é sol, ceo azul, calor e extensions de viñedo salpicados de oliveiras, sobreiras, cultivos de cereais, porco preto e pastoreo entre vilas brancas. Pese ao carácter do seu clima, semellante a outras zonas mediterráneas ou sudistas, alguns dos seus viños, tintos claro, teñen un atractivo especial, nalguns será por este carácter tradicional, ou case milenario, noutros será polas características de castes tan ben adaptadas coma o alicante bouschet, neste tinto do grand noir, ou non sei porque pero gustanme máis que as versions novomundistas dalí mesmo.

no 2004: especias doces, pao aromático, ameixas maduras, flor, cacao, terra, matos ao sol, coiro húmido, pel curtida, tabaco, trufa, incisivo, vivo, saboroso, aromático… Este era o cóctel que resumia as pistas que atopaba no viño para imaxinar ou recordar ou evocar unha pequena historia que fixera innecesaria a triste enumeración de descriptores sustitutos de simples compostos químicos volátiles, as veces o máis doado é trasladarse coa imaxinación cara ás terras do viño entre os aromas e o gusto, outras elucubrar coas sensacións que nos produce, ou deixar que a emoción dicte a descripción do viño, muitos lectores coa emoción ou con algo paresido pensaran non no viño que os inspirou senon nos efluvios que orixinaron tal exibicionismo e saida do protocolo, ese que dá seguridade aos racionais e obxectivos catadores formais de viño, amantes do establecido, neste caso nas fichas de cata, nos regulamentos encorsetados e na sucesión implacable de soponíferas notas de cata

Si, chegamos a esquecer as nosas castes tradicionais, aquelas que fluían polas gorxas inundando o noso espírito de recordos acariñados polos seus aromas, evocando ás vivencias da nosa infancia e a compaña e as ensinanzas dos nosos antepasados.

Esquecemos o valor das nosas terriñas, aquilo que aportaba a esencia dos seus froitos e os diferenciaba dos da outra viña, val ou parroquia.

Cos nosos microclimas, castes e terriñas tiñamos todo para avanzar no sendeiro dos grandes viños do mundo, os que nos levan máis alá, os que non dependen de modas fugaces, nin do capricho ou os prexuízos de distribuidores, hostaleiros ou consumidores alienados, sempre co gusto alén nos.

Pero foise polo vieiro da técnica que garante un gusto sen identidade, técnica enolóxica que non deixa rasquizo ao natural e viñedo martirizado con innumerábeis tratamentos, excesos que tarde ou cedo terminaremos pagando, na pobreza dos solos e do ecosistema que aportan a esencia e a defensa natural das cepas e por suposto do seu froito, os bagos.

Meaño

Fallou e segue a facer augas o factor humán e non valen as xustificacións, emigración e pragas non as houbo so en Galicia, evidentemente a nosa realidade colonial, ou como se lle queira chamar, determinou non sei cantos desastres: por exemplo a desaparición das oliveiras que agora volven a ser un cultivo cun enorme futuro no noso pais, esperemos que as persoas metidas nesta interesantísima faena respecten as características diferenciais das nosas terras e non nos inunden de arbequinas e demais olivas famosas na meseta e no Mediterráneo, tirando pola contra das nosas propias variedades, porque outros non as teñen, porque son diferentes e auténticas, ademais se imitamos o de fora, será coa mesma calidade? co noso insignificante número de hectáreas fronte ás miles dos outros, seria ao mesmo prezo?

A Falcoeira (Val do Bibei)

Un desastre que outros non compartiron foi a real e monárquica decisión de rematar a fructífera relación comercial vitivinícola de Ribadavia co Reino da Grande Bretaña, agora din que foi o bispo de Tui o culpábel de tal, de ser así, seguirían os seus arruinados fregueses comulgando coa mesma devoción?

Arnoia

As modas as veces fan o labor que desenvolvida polos iluminados ou vanguardistas de turno ficaría coma unha excentricidade fora de lugar, desfasada e contraria ao (seu) progreso.

Benvida sexa polo tanto a onda recuperadora de castes esquecidas e de respecto aos distintos “terroir” que asola ao mundoviño, moda que prescrita pola súa vangarda seguirán fielmente os consumidores.

viña do Dominio do Bibei en Langulló (Manzaneda)

Como afirmaba esta semana o crítico e adegueiro Victor de la Serna despois de asistiren á Internacional Wine Challenge desenvolvida en Londres, onde foron catados máis de 10.0000 viños de todas as partes imaxinábeis do mundo, “quenes busquen a orixinalidade e a expresión local teñen unha enorme vantaxe hoxe en calquera ámbito vinícola culto, sensíbel e con capacidade de influencia no mercado”

Onde pon orixinalidade fai referencia ao gusto auténtico e diferenciado que aportan as castes autóctonas, propias, tradicionais ou como se lles queira denominar e onde expresión local lease o carácter das terriñas reflectido no viño o que significa recoñecer nel a orixe e a personalidade de seu.

e senón que fan eses sousons, brancellaos, bastardos… infiltrados na lista, en fin… os descreidos no propio falarán, escribirán e subiranse ó carro e os do gusto alén nos probarán.

sousón e albarello na Quinta da Muradella