os agros de Antonio

Xirpin, viño de cepas atlánticas, de clanes que moran a banda dereita da ría de Arousa, un dos lares galaicos onde remata o mar.

Un navio ancorado fronte ó océano, para ser embestido con amor. Océano-autopista que nos ten comunicado desde os tempos máis antergos co resto do mundo, forxando así a nosa identidade, mar que nos ten moldeado desde que sentimos os primeiros raios e miramos o primeiro solpor

Elaborada coa única pretensión de ser engulida nas bisbarras da contorna, esta garrafa do 2011, navegando desde o seu Mar de Arousa, cinco anos despois as súas sensacións e os seus tragos achéganme cara terras do oeste francés. Cando novo o xirpin tenme surcado algures do atlantismo portugués, tamén de noviño poidemos nalgunha ocasión otear as costas norteñas de Tenerife… o grande Atlántico

xirpin

Vivo, salino, boga con cadencia, tensionado por un corpo xeitoso, que se deixa querer e nos fai salivar. Aires que cheiran entre borrascas… debaixo frutiños silvestres doces e ese granito que non cheira (din) pero…

Os agros de Antonio Saborido:

Antonio / Xirpin / Barbanza

a triada, o triskel dos tintos

vai o Xirpin polo Mar de Arousa

tragos con Emoción

“A vida é demasiado curta para beber un mal viño” reza en inglés unha camiseta que gardo desde o século pasado.

Pero hai poucos viños “malos”, levamos tempo rodeados de viños que cumplen todos os cánones do sistema (e de tomates e froitas relucentes que enchen as froiterías sen o sabor de seu) pero, máis alá de inexpresividades sen defeitos, ou, no seu caso, da explosividade dos lévedos… atoparemos algunha pista, ou sequera un trazo borroso da pintura dunha paisaxe? ou cecais escoitar o eco lonxano dun algo que fale do seu lar? ou unha leve pegada remitindo a… se acaso un exiguo vestixio da súa orixe?

A camiseta que levaría agora sería a que berrara: a Vida é curta demais para beber Viño que non emocione!!

mesa redonda emoción V

Mesa redonda no Hostal dos Reis Católicos para a presentación da pasada edición da Emoción dos Viños, con Laura Montero, Dominique Roujou, Xosé L. Mateo, Bernardo Estévez, X.L. Sebio e Alfonso Losada. Escoitamos, sen prexuizos, e confirmamos o que cremos…

En tres meses teremos outra cita cos viños da Emoción, será o 2 e 3 de xullo, en Tui.

Amigos e viños de paisaxes e terriñas para tragos con emoción: o Portugal máis noso, a versión máis auténtica das illas entre alisios e volcáns, os viños con duende das albarizas atlánticas entre levante e poniente, o Mediterráneo máis natural… e sempre os catro pontos cardinaes da Galiza con orgullo de seu

O Esteiro

Esteiro, ensenada, ría, río, mar… Castrelo está no medio de todo e todo o ten. Cando o río é mar e o mar ensenada no medio dun val (Salnés) que se funde coa ría. Ría, Atlántico ó alcance da man. Río e ría que son un.

Xurxo ano a ano afina o seu estilo. Leva menos roupaxes e desata máis corsés nas maneiras de levar o que garda nos diferentes depósitos. Todos os seus viños vanse armonizando coas súas terriñas, liberándose do que os podía alonxar, con menos presenza das lías (Alma de Mar) ou da madeira (Pepe Luis) A proba dos seus viños en depósito na adega é das máis estimulantes das Rías Baixas.

o esteiro

Esteiro 2014 (espadeiro, caiño e mencía) leva agora aromas dominados polo caiño, desprendendo con intensidade os especiados finos e a froita vermella das zarzas no seu ponto, con balsámicos que enchen o aire entre mareas. O equilibrio e a armonía entre as castes aparece na boca, facendo que os tragos sexan reicidentes, que se sucedan sen resistencia. Fresco, salino, sedoso, salivante…

A mencía fai que o Esteiro sexa máis agarimoso e envolvente, menos racial e vertixinoso que outros tintos do Salnés coma os de Forxas do Salnés ou os de Zárate, e semellante ó de Lagar de Costa polas maneiras con que trata os viños Sonia.

Esta semana, despois dunha extensa cata de viños das Rías Baixas, fiquei, outra vez, coa cíclica impresión de termonos pasado de rosca, do artesanal ou caseiro in extremis á intervención in extremo que, polo que temos experimentando desde hai anos, orixina un produto pret a porter (á moda, producido en serie con patróns repetidos) e que no camiño ficou a Emoción, pero non só a emoción tamén a paisaxe, a esencia, a estimulación dos sentidos… Garzas Xurxo por levalo nos viños

descubridores/revolucionarios

Revolucionar na enoloxía galega supuso modernizar estructuras, instaurar protocolos científicos e a pulcritude nos procesos de elaboración, elo trouxo viños apropiados, disciplinados e homologabeis, “viños revolucionarios” (para os que así os califican) porque eliminaron os defeitos de outrora, incorporando e adoptando todas as técnicas, procesos e elementos que contribuen a dotar aos mostos de máis atributos e a consecución dun viño máis armado (en aromas, estructura, máis cor nos tintos e menos nos brancos) como se a suma de cualidades ou ingredentes ou a maior cantidade de parámetros fora o ideal a alcanzar. Revolución que desconfia das tendencias que reducen a intervención nos procesos de elaboración, reprobando o emprego dos recipientes tradicionais (ánforas, lagares de pedra, madeiras de castiñeiro e outras, o formigón, o cemento) comúns noutros afamados territorios e forxadores dalgúns dos seus mellores viños.

Os revolucionarios desta historia son os que traballan “como debe ser”, os que defendenderían unha lei que estipulara que en cada adega haxa un titulado para poder elaborar viño, politicamente correctos, son os interpretes máis fieis do académico, do desenvolvemento tecnolóxico, da busca do mellor viño posible cos parámetros que definen os protocolos oficiais.

ENÓLOGOS

Pero esta revolución pouco tivo que ver coa posta en valor das castes ancestrais, esquecidas e minusvaloradas debido ás súas carencias nos parámetros valorados pola enoloxía contemporánea. Variedades sensibeis coas doencias modernas, delicadas, “lixeiras”, agrestes, rabudas, verticais, acídulas, pouco coloreadas algunhas, moi bravas outras, máis esixentes cos solos e a terriña onde vivir… Coñecemos os sanbieitos que se lles botaban e as supostas carencias que, nalgús casos, lles fixeron defender variedades “mellorantes” (o “gran” tempranillo para as ribeiras sacras por exemplo) e resignarse a buscar a grandeza nos brancos, que recibían así todas as enerxías do seu facer.

Arguméntase agora, e con toda a razón, ainda que outros sempre o defenderon, que as variedades non importan, pídese deixar de falar con tanta insistencia delas, que son secundarias fronte o verdadeiramente importante que é o lugar onde está o viñedo, cada cepa concreta, pero antes dese tempo ansiado no que pasarán a un segundo ou terceiro plano ás variedades de vitis, tivo que haber outro tempo no que moitas desas mesmas castes foran postas en valor (porque cargaban cunha losa de menosprecio) e algunhas ademais foran recuperadas, o que significan centos de hectáreas novas para cada unha delas, iso implicou moita literatura e liñas escritas e moito discurso e palabras articuladas. As fases vanse sucedendo, e se primero recuperamos as variedades propias, logo viría a extensión dunha viticultura máis axeitada: integrada no medio, equilibrada, enfocada cara a calidade do bago… e máis logo as terriñas do viño… a conxunción do terroir e a busca da máis excelsas terriñas. Unha organización xeográfica da vitivinicultura máis acorde coa potencialidade e a realidade dos territorios de Galicia.

Seguindo ese argumento do titular periodístico a moderna viticultura convencional tamén sería o revolucionario porque facilitou os labores vitícolas e fixoos economicamente sustentabeis. Implantada para desbancar as “pouco eficientes” e “arcaicas” arquitecturas vitícolas de artesanía popular (emparradiños e vasos de diferentes tamaños) e para non divagar sobre fases lunares, microfauna do chan, ou calquera outra “creencia acientífica” Unha viticultura orixinada en zonas máis acaidas para a mecanización e a producción extensiva, con menos sentido nun pais orograficamente complexo e xeográficamente diverso.

RAUL

Descubrir non é revolucionar, descubrir é atopar e despexar un camiño que estaba agochado, que o sistema do viño non valoraba, e arriscarse a percorrelo.

Fora do Ribeiro, que ten unha dinámica histórica, varietal e de viticultores-enólogos de raza claramente diferenciada… quenes descubriron eses tesouros? quenes os embotellaron coa confianza de que serían grandes viños, sen os prexuizos doutros? de onde sairon os caiños, espadeiros, loureiras tintas, bastardos, monstruosas… e demais castes minusvaloradas ou esquecidas que romperon os esquemas establecidos… cos que sufrimos un shock… que nos puseron un sorriso na cara… que iluminaron as nosas copas… que fixeron virar as miradas de fora cara os tintos desta esquiña atlántica? quenes acreditaban que os tintos do pais poderían estar entre os máis demandados? quen embotellou unha viña diferenciada, unha parcela, unha paraxe? quenes foron reducindo as manipulacións nos procesos recuperando outras maneiras de tratar unha vendima?… non foron os revolucionarios, foron os buscadores.

Pero falemos de viños, que etiquetas teñen levado a marca Galicia ó nivel no que se atopa (pola valoración independente e coñecedora de sumilleres, críticos, enólogos e amantes do viño en xeneral nos que acreditamos)… na resposta a esta pergunta pode estar a clave da verdadeira revolución do viño galego.

Así a todo a nosa revolución é a da emoción e a do placer de beber, non a da perfección enolóxica.

Orixe denominada II

Galicia foi e é terra de viños, unha nebulosa vitícola que se extendía por toda a súa xeografía (coas lóxicas excepcións impostas por condicións xeoclimáticas incompatibeis) desde as terras do Cantábrico coma Viveiro ou o Navia ate a Limia e máis abaixo pola antiga Gallaecia cando aínda non converteran en fronteira o Miño. As castes movíanse sen cancelas polos territorios, recalando e ficando nos lares que mellor se adaptaban, na gran maioría das parcelas convivindo con outras castes no mesmo viñedo en función dunha lóxica vitícola que se foi perdendo. A viticultura evolucionaba adaptándose ás condicións naturais de cada lar, acumulando a experiencia das sucesivas xeneracións de viticultores. Esta viticultura foi amputada da nosa memoria e do noso saber ancestral (fora positiva ou negativa) pola agronomía industrializada dos monocultivos (e do monovarietal) do viñedo mecanizable, da loita química, do abonado industrial, da extensión do viñedo por terreos menos acaidos ou da súa concentración indiscriminada: parcelas excelsas con mediocres ou deficientes.

LIMIA,

Na actualidade a paradoxa reside en que ó mesmo tempo que se van dando pasiños cara a delimitación, ou cando menos cara o recoñecemento das unidades vitícolas máis excelsas das terriñas do viño, gaña peso como referencia fora do país a “Marca Galicia” para aludir ós seus viños fronte ás individualidades, ailladas unhas de outras, das diferentes denominacións. O mundo ó revés, a pirámide das clasificacións do revés, seguramente no caso de crearse unha indicación de Viño de Galicia sería un acubillo para moitos viños agora proscritos, de feito sen existir esa entidade é xa unha mención alén da Galicia. Os organismos reguladores do viño adicandose a dilapidar á vangarda máis dinámica dos seus viños acabarían por botar terra sobre si mesmo alimentando ó inimigo.

12189604_10206257778421418_488684053078489472_n

As denominacións de orixe serían para certificar unha procedencia determinada. Unha orixe ficaría consolidada de posuir unha traxectoria de viños con entidade. No seu tempo os afamados viños de Rivadavía foran regulamentados cando empezaron a ser imitados e polo tanto a correr o perigo de botar por terra todo o prestixio e o status acadado, convertíndose daquela en pioneiros na protección vitícola dun territorio. No caso de denominacións que non teñan esa traxectoria os criterios que as regulan deberían ser máis flexibles porque, suponse, o mellor aínda estaría por vir, e non sabemos con exactitude as formas vitícolas que revelarían e interpretarían con máis fidelidade esa orixe, e se van a entrar en conflicto coa normativa establecida. Sen ter esa bagaxe, ou ese elenco de grandes viños que as valorice ou unha historia que as rexistre, regularase unha personalidade que todavía é un boceto do que podería chegar a ser, ademais por organismos reguladores normalmente detentados polas grandes adegas (en volume) que acaban monopolizando un nome que representa a un territorio e non un xeito de enfocar a vitivinicultura, nin de interpretar unha orixe. Este organigrama se a maiores carece da lóxica e natural capacidade de adaptación convertirase nun contraforte, en muro de contención que non calibrou o que podía chegar a conter, por minusvalorar as potencialidades agochadas, as veces con manifesto complexo de inferioridade fronte o que se consideraban as referencias vitícolas da época (algunha incluso ten incorporado o tempranillo como variedade mellorante, por motivos que os que interpretan esa orixe, a regulan e fixan os seus criterios determinaron como non contrapostos con esa identidade… un desatino máis) En moitas denominacións o encoro xa desbordou os muros que o amparaban, a riada vitícola ten evidenciado a súa inestabilidade. Os novos viños representan tamén a orixe que pretenden defender.

Orixe Denominada I

Bitácora vitícola / 2016

Abrimos a primeira páxina do 2016 neste caderno de bitácora dos bagos. Chegados a este ponto da travesía, deste palpitante bulir, coa vitalidade que mostra o proceso vitivinícola galaico, este discurrir espontáneo cara un viño mellor que represente as pulsións dos diferentes territorios deste País, un viño que cante a alma das súas terriñas e describa as mil facianas do seu rosto. Chegados a este ponto do percorrido no que nos atopamos, podemos afirmar que atrás ficaron xa os prexuizos varietais e os “enolóxicos”… restan os territoriais. Os seguintes menceres, e borrascas, desta travesía daran luz a unha organización dos territorios máis acaida coas súas identidades e personalidades, e coa busca da súa máxima expresión. Recuperaranse novos territorios e os oficiais serán (deberían ser) rediseñados na súa territorialidade e nas súas reglamentacións, en moitos casos absoletas, caducadas polo dinamismo, vitalidade e potencialidade dos camiños que se van abrindo.

  • Calquer variedade galega (ancestral ou adoptada nas sucesivas migracións) é quen de proporcionarnos viños para beber con ledicia e emoción, para chegar máis alá. Xa non hai dúbidas e polo tanto discusión ningunha. Incluso o Jerez e o Alicante, no seu tempo hiperestendidas pola xeografía toda do país, suponse que polos consellos dos técnicos da época, os mesmos que hoxe as arrincarían sen miramentos, incluso elas orixinan algúns viños interesantes e con grande personalidade, claro que de vellas cepas en pobres ladeiras esquecidas. Algunha variedade internacional tamén é quen de orixinar en Galicia o seu mellor representante peninsular.
  • A enoloxía dos protocolos fixos, ancorados nas leis dos seus tratados, asentouse no maioritario escalafón intermedio do espazo vitícola galego, sendo os encargados de elaborar a gran maioría dos viños, asegurando un nivel medio elevado do seu conxunto. Por debaixo deste nivel aínda subsiste o caseiro, onde atopar todos os defectos inherentes a elo pero tamén as virtudes que poida ter, como imos comprobamos co paso dos anos o aumento de viños interesantes co carácter do seu lar. A vanguarda do viño galego, os que o teñen posto na escea do Broadway vínico, dos grandes viños que xa desfilan polas pasarelas máis importantes do mundo como referencia, consideran os protocolos na súa xusta medida, é dicir a enoloxía é subsidiaria da viticultura… sempre. As discusións sobre as diferentes sensibilidades no tratamento das vendimas: máis ou menos naturais, intervencionistas porque “é o que debe ser”, ou as dúbidas sobre a moda dos depósitos variopintos de todo o materiasl que nos poidamos imaxinar, etc, so atoparan o vazio da audiencia. Chegados a este ponto ninguén vai a convencer ó outro, si podemos demandar honradez e sinceridade aos que manipulan e maquillan vendimas.
  • Os territorios do viño, a pouco que se visualice o seu mapa sen prexuizos limitados nin reducionistas, están incompletos e non axustados á súa verdadeira dimensión e potencialidade. A vista de paxaro xa cantan algunhas incoherencias, pero se aplicamos o zoom sobre cada un deles as anomalías son máis que evidentes. Un labor apaixoante vai ser ir sinalando no mapa os lugares, as paraxes, as vilas, as parroquias, os vales… (inseridos na oficialidade ou á marxe dela) coa a precisión dun monxe borgoñón e máis logo precisar os seus tipos de viños.
  • RELEVO DE GALIZA

Xico,Couto Mixto,Mandín/Couto Mixto,Mandín,Xico

O viño é algo máis que o zume fermentado duns bagos. O Couto Mixto, de bagos raianos, faime crer con fidelidade a transmisión dun territorio un ano concreto nunha copa. Con atractivos aromas primarios, limpos e intensos, que ensinan as notas do seu lar, con esa sensación de sinceridade que non che fai dubidar, e por iso non deixar de achegar o nariz e imaxinar a paisaxe e unha conversa co Xico. Viño sen rastros da estandarización das elaboracións que pouca cousa nos din, e menos que comuniquen a identidade dun viñedo, tan común isto noutras adegas desta denominación de orixe.

Herbas aromáticas estimuladas polo sol do mediodía. Amarelo floreado e afroitado vanse fundindo nunha cremosidade que envolve con frescor. Paso saboroso integrado cunha equilibrante acidez e un amargoso final. Con sensación de vida e potencia máis presente que noutras anadas, algo que aprecio en moitos dos brancos galegos que teño bebido este ano, como anunciando unha longa vida por diante.

COUTO MIXTO

Xico de Mandín e a raia en: COUTO MIXTO 1 e COUTO MIXTO 2 :

Sentímonos na raia, coa sensación da liberdade de vagar entre terriñas, fluindo polos territorios dos soños que nos han levar Máis Alá, por espazos portugálicos no interior do País, polo centro xeográfico dunha Gallaecia amputada, coa memoria dunha Suevia anestesiada dos nosos recordos por grandes capitanes, individuos campeadores, imperios sempre asoleados e outros figurantes históricos dun escenario no que eramos simples espectadores… non eramos Nos.

A raia, ese espazo fronteirizo, “sensa frontieras”, unha raia virtual salpicada de pequenos “viñuedos”, “majuelos”, “pagos”, pezas, viniñas antigas, e outras máis novas, poboadas por castes de entre Douro e Sil, algunha delas descoñecida para nos e que nos soan como de máis alá da Terra Media, desta terra media que é Monterrei, ou aos tempos das repúblicas de homes libres que nos relata Manuel Gago.

No Couto Mixto estas castes son a Dona Branca, o Verdelho e a Formosa, elaboradas en Mandin (Verín) por Francisco Pérez Diéguez, máis coñecido como Xico de Mandín, viticultor cunha biografía moi interesante, entre outras cousas el fora dos primeiros que se mobilizaran para a constitución da D. O. Monterrei.

O Couto Mixto representaba ese ente onde nos gustaría vivir: autogobernado, con lingua de seu, liberto de exércitos, de impostos ou de tributos polas terras e polo comercio, sen dni, con dereito de asilo e incluso con algo tan futurista nos tempos que andamos coma o dereito de derogación, que non é outro que a posibilidade de mudar os representantes elixidos se non desempeñaban a súa función.

Polos viños do solpor. Crónica dunha transición.

A travesía continua. Navegamos. Desde as corredoiras do pais imos indo máis alá…

As “Xeografías sensoriais” que hai oito anos inaguraran este caderno eran o relato dunha aventura que empezara moito antes. Un percorrido ó redor das paisaxes do viño. Paisaxes bebidas, pateadas e faladas coas persoas que as laboran…

A realidade que expresa esas paisaxes nuns viños foi mudando desde aquela, e o relato das claves desa r-evolución foi enchendo as páxinas do viticólogo dos bagos (Bago: fin último de toda viticultura e orixe dos viños que desexamos) Converténdose así, viño a viño, vendima a vendima, nunha crónica da transición do viño en Galicia. Transición cara unha vitivinicultura da calidade, entendida esta como a que pescuda na autenticidade das terriñas, na súa orixe, na súa expresión máis verdadeira, a que non se enmascara, nin se rectifica ou opera… Para atopala foise indo máis alá, abrindo camiños, vieiros novos e outros perdidos recuperados, foise despexando o horizonte que nos negaban… o que nos ten levado, esto si, á Emoción.

Hai un relato desa transición que me gustaría recuperar nalgún formato, para recoñecer aos verdadeiros protagonistas e entender as claves deste proceso que temos vivido, bebido e escrito, que seguiremos vivindo con Emoción, onde nos leven os novos ventos nesta travesía polas xeografías do viño.

1913596_10206554854168126_5467288365477528046_n

“Xeografías sensoriais” 2007

Transitamos entre aromas e cores, vilas e paraxes, vales, ladeiras, costers, socalcos, bancais e patamares, bosques, matos de flores, sotobosques, matorrais, á sombra dos frutais, a carón das leiras colleitadas, cos cereais recen segados, ó redor das bestas, co salitre na pel pisando as follas secas, envoltos na humidade das corredoiras, coa néboa da mañanciña esperando que os raios do sol interrumpan o desenrolo da cinerea, sacudindo das botas o polvo mineral do xisto fragmentado por enriba de antigos restos de caliza e granito mesturados con outros máis novos dos cumios volcánicos de Teneguía. Nunca limpo as botas despois dunha travesía, forman parte do albúm de recordos.

Viaxamos dende o trópico cos seus sabores ainda no retrogusto ate Riad Jamil, xardin no Magred, para pasar, na rota do Oriente, por todos os zocos de Marraketh ate Ma´rib, e seguir, ó revés que na nosa terra, mirando cara ao leste.

Logo de limparmonos as fosas nasais co aire limpo e fresco do Karakorum, e antes de buscar as illas das especias máis doces, perdemonos nas ruas brumosas de cheiros concentrados do Hindukush, camiño do abrente, onde un oriente máis sutil e delicado nos espera.

Unha orchesta natural que soa coas diferentes partituras que as paisaxes escreben. Notas de trazos sutiles pero de fondas pegadas que nos trasladan polos espazos da memoria onde os recordos se asoman, nítidamente, cargados dos vellos aromas gravados que nos devolven conversas e achegas, momentos tatuados no máis profundo, paisaxes, amigos e sentimentos, sensacions e soños… emocións.

Deambulamos entre vellas cepas enrugadas e retorcidas, sobre o pouso de antigas pegadas transmitidas en cada grolo con forza renovada, coa sabedoría e a profundidade que o tempo decanta, a proba de cambios climáticos e outros estrés, e coa garantía de esencias e sabores multiplicados.

Os devanceiros, aqueles que a terra se deu sen modestia, ben sabian de onde vimos e os camiños que se abrían nos nosos narices, sempre coa consciencia do que somos e o pensamento Máis Alá.

É provabel que a emoción surda dunha copa enchida co zume clónico de vides clonadas, uniformadas e estandarizadas, descendentes de vides pasadas por microscopio, de operatividade e resistencia probada, coma o clon da pataca x, prantadas nas condicións dun viñedo específico coma fria prótese, amputadas da sua memoria pero resistentes ás doencias que o mesmo cultivo de laboratorio ten producido.

Sen dúbida unha enzima convenientemente inoculada liberará eses magníficos aromas deseñados para alcanzar a pituitaria na concentración necesaria, sempre despois de ser provocados pola levedura seleccionada apropiada ás súas condicións concretas de vinificación. Deseguido uns relucentes chips a moi bo prezo farannos recordar o carballo de Tronçais ou cecais de Missouri. 

O reflexo da identidade, nalgúns viños, as veces ten que atravesar demasiadas cortinaxes que rematan por ocultar a súa luz… a pegada do solo, esa especie de DNI que define o carácter dos viños: finos e elegantes ou musculados e atléticos, robustos ou sutiles… e a pegada da contorna (cultivos, bosques, matorrais, mar, río…) ese cheiro que cada lar ten de seu.

424508_4571309598824_470146930_n

pieiga.Val do Navia

Negueira de Muñiz, pequeno Shangri La onde habita un minúsculo viñedo, restos dun pasado vitícola máis florido. Val do Navia que che aperta agarimoso, entre as vertixinosas pendentes que caen á súa costa desde as estribacións da serra dos Ancares e a recia frialdade das chairas ascendentes da Fonsagrada.

En achegándose desde Lugo cara a Fonsagrada, dos menos de 400 m. de Lucus Augusti aos máis de 900 m. da Fontem Sacratam, atravesamos paraxes e paisaxes ermos para a vide, espazos de frescor venteado que imposibilitan o seu cultivo. Así a todo, e cando levamos un rato coa imaxe dos Ancares nevados acompañándonos no fronte e ao leste para acentuar ainda máis a sensación de ausencia vitícola, nunha das desviacións que collemos na estrada que vai a Grandas de Salime ábrese ós nosos pés un val enchido de cores… o que alí atopamos en: Negueira, o val recuperado

12376731_10206458861528370_7941455226419461955_n

pieiga A Marcada 2014 (Adega Sidrón) do viticultor Francisco Sanromán.

Domina a froita negra e o verde escuro. Bosque denso de ladeira norte cos seus froitos, baixo as pendentes dos matos venteados.

Vai coa viveza do aire fresco que eriza a pel dun mozo bravo, de profundas raigames, co cheiro do fogar nas roupas e o rasto dos sendeiros nas botas.

Amargor final, o que adoitan deixar as terriñas ailladas para recordar a bravura de seu.

Viño con personalidade, sinala e da pistas dun terroir que aínda descoñecemos, ate o de agora so bebido ó través dos viños de Manuel Cancio (Panchin e Nesta Ourela) Sinais e sensacións para arquivar na memoria e sentir o que nos vai transmitindo esta conca do Navia. Un val de agarimoso microclima sobre chan esquistoso, expresado co falar tintado do verdello tinto e do tinto serodo, no pieiga A Marcada acompañados dun chisco de mencía, que é a variedade maioritaria no outro viño tinto da adega Sidrón, pero que nestas terriñas semella mostrar un carácter menos atractivo.

Negueira aínda non ten indicación xeográfica de orixe. Sobre ladeiras do mesmo val no mesmo rio e un par de reiviravoltas máis enriba no seu curso está o viñedo de Ibias, que pertence ao organigrama da D.O. do rio Narcea (Cangas de Narcea)

Este ano estaremos de novo na sua festa, en Negueira de Muñiz, na ribeira do Navia, pola primavera…

Viño probado, e máis logo bebido con calma en casa, na galería do viño “Beber País” que organizamos coa Asociación Galega de Viticultura na Casa da Luz da Praza da Verdura en Pontevedra. Magnífica oportunidade para beber os catro pontos cardinaes da vitivinicultura do País.

12316349_10206406349455601_7335313600754462260_ncata dalgúns dos tintos que estaban presentes

Ribeiras de Armea 14. J.L.Bouzón. Betanzos

Ribeiras de Armea 2014. Nórdico atlantismo galego. Reluce verdoso. Verdecente verticalidade do atlántico norteño. Branco lexítimo austero, desnudo de parafernalias exóticas, tan a gusto da enoloxía dos preparados. Profundo e visceral. Aromas intensos, co incisivo do frescor do primario: da flor branca, da froita cruxinte, da herba no rocío, da rocha e o musgo… un xardín no mencer.

Anuncia que é cedo para apreciar toda a súa dimensión, que ten a potencia que pide tempo para crecer, para chegar moi lonxe, seguramente onde nunca antes chegara un branco de Betanzos…

12342393_10206420121599896_3860027791457207767_n

Betanzos, onde o branco lexítimo manifestase máis incisivo e agudo, estilete delicado, de elegante fondura.

Jose Luis Bouzón é un vigneron inquieto, buscador, por iso receptivo e aberto ós movementos en pos da autencicidade, do respeito á terra e ao que se poido salvar da transmisión das xeneracións do lugar. Bouzón confiouse a misión de expresar a identidade deste vértice da vitivinicultura galaica, e non teño dúbidas que o ha conquerir. Bodegas Rilo e Adegas Bescansa, cadanseu coa súa personalidade garantizan a diversidade que todo territorio que busca pervivir e transcender máis alá necesita.

O branco lexítimo, que na meseta e en Cangas de Narcea denominan albarín, alcanza en Galicia a súa expresión máis racial, extrema e agarimosa, a da elegancia nos aromas e o frescor no paso, a que enche o padal con densidade amable, a que vai da beiramar á montaña, de Cabo de Cruz e a Pobra ou o Mandeo ate as ladeiras asoleadas de Negueira. Caste cada ano máis extendida por outras bisbarras vitícolas do País.