20 vendimas de Sebio, compatriota celtista de Vigo. Vigués tamén significa na gran maioría dos casos non ter antecedentes vitícolas. Esta ausencia significa carencia de herdanzas prexuizosas, condicionamentos transmitidos que arrastran os que manexan viñedos familiares, e dos cales tárdase un tempo máis ou menos longo en desapegarse e deixar descolgados.
20 anos que percorren a historia moderna e futurista do viño galego. Desde o pasado menos glamouroso, menos auténtico, pasado escuro enchido de complexos de inferioridade, coma foi o mesmo franquismo para o noso pais, ate esta fiestra aberta cara un futuro esplendoroso na que nos atopamos.
Nesas 20 vendimas, que atravesan a historia recente do viño galego, Sebio ten cuberto sempre na vangarda todas as fases obrigadas, e necesarias, para chegar ate este punto no que nos asomamos cun sorriso nos beizos a un futuro prometedor. Fases que van pulverizando preconceitos, nos que so algúns recalcitrantes técnicos de alto rango seguen crendo. Falamos de viños tintos que poden ser tan potentes como queiramos, sexan do noso gusto ou non pero pódese, á maneira das zonas idolatradas por este estamento do viño. Falamos da agricultura máis natural que queiramos imaxinar. Falamos da recuperación das castes que durante séculos, algún milenio tamén, poboaron os viñedos que pisamos, ocultas e proscritas por ese mesmo estamento que veneraba o alleo. Falamos de bisbarras vitivinícolas, da caracterización de zonas e solos, da volta ó viñedo encostado, ó viñedo multivarietal e non o apartheid xeométrico dos técnicos planificadores da época moderna.
O futuro oliveiro do país tamén debería escoitar o que Sebio sabe, antes de que sexa demasiado tarde e nos vexamos rodeados do monocultivo arbequino, converténdonos daquela nunha subrexión aceiteira e non nunha zona oliveira con identidade propia, coma fora durante centurias.
As 20 vendimas de Sebio en Bagos
Nas 20 vendimas Sebio foi cubrindo estás fases sen nengún tutor externo. Sabemos que neste país do viño hai quen necesitou a confirmación, o consello ou a luz de visionarios que si crían na potencialidade das terriñas e das suas castes. Houbo quenes si acreditaban no propio pero necesitaban a aprobación previa dos gurús que estaban ó día das modas do viño e coa súa afirmación aseguraban unha travesía fora do deserto. Tamén os hai que son quen de apreciar e valorar o bó e proveitoso que fan os demais para seguilos na mesma onda.
20 anos supoñen ter acollido nalgún momento todo o que sobre a cultura do viño se ten movido nese tempo. Nos 17 anos que levo dando tumbos nesta historia vínica, teño perdido a conta das veces que puiden ter pasado por Gomariz e escoitado e bebido historias, viñas e viños de Sebio: curso de sumiller, Máster de viticultura, xantanzas blogastronómicas, ciclo de vitivinicultura, Galizas on the roads, só ou acompañado… Todo o que se ten feito de cultura do viño ten pasado pola súa casa, e sempre recordo o mesmo agarimo receptivo sen importar a procedencia e o motivo da visita.
Para min, este ano é o ano de Sebio, por iso argallei unha reunión bebida na que poder escoitar e beber esta parte da historia viva do viño galego, do seu protagonismo e responsabilidade nesta historia recente, tempo que aínda temos a flor de pel. Noutras zonas alongaríase por decenios o que eiquí percorrimos en menos de dúas décadas.
Foi unha cata imposible de esquecer, seguramente foi a cata deste ano en Galiza, difícilmente repetible. Unha travesía vital por un sendeiro lóxico e natural, desde as primeiras vendimas en Rías Baixas (probamos un albariño do Salnés do 96) pasando polo período na EVEGA traballando con Paco Rego (unha luz vitícola na escuridade alienada) nun momento no que aínda non se estaba na eclosión dos varietais ancestrais nin dos seus descendentes, pero que Paco xa estudiaba e Sebio seguía. Percorreu o país das mil terriñas entre cepas perdidas de castes con nomes que nen sequera imaxinaba. Daquela época desfrutamos un caíño bravo que dun grolo lánzanos á prehistoria de nós… para amantes do carácter racial atemperado polo tempo.

Primeiro ano en Coto de Gomariz e primeira vendima ó seu cargo. A adega Coto deulle consistencia e seguridade técnica para non ficar parado e ir dando pasos, abrindo portas… e mercado.
Gomariz deulle o pouso que so os grandes terroirs do mundo poden dar. Habitar vitícolamente no espazo do viño, definido como tal, máis antigo da península, coa relevancia que tivo, territorio de histórico peso, repetado e recoñecido doquier fora, aporta un algo máis… a inercia da historia.
Pero Sebio, ademais de profundizar neste terroir do Avia, foi incorporando unha viticultura cada vez máis respetuosa co medio, incorporando castes perdidas, estraíndo o máximo potencial das existentes. Conscente que a Gallaecia vitivinícola tivo o seu verxel nas ribeiras de O Ribeiro, fixo o lóxico e natural: devolverlle castes como a tinta amarela (trincadeira en territorios máis sudistas) a carabuñeira, caíños varios…
Os Viños de Encostas representan a devoción pola esencia do viñedo. A orixe dun cultivo co berce nas ladeiras máis pobres, poboado pola multiculturalidade varietal, o poliglotismo na expresión, a racionalidade da mestura. Outro paso por diante do Sebio.

A conciencia dunha cultura que o cientifismo argumenta coma unha ecuación na que se poden controlar todos os factores para que o resultado sexa o que un quere. E seguen nesas lerias, gastando persoal, tempo e investimentos que pagamos todos, nos xeitos de adecentar o mediocre, mentres o banco reserva das castes autóctonas, con todo o traballo que costou instauralo, en calquera momento pode ser aniquilado por unha decisión política ou pola falta de cariño dos seus xestores.

Sebio desprega un abano de viños… extenso, 20 micromundos, un pequeno universo de galaxias, surcalo devagar é unha experiencia cósmica, unha travesía da que non se albisca o final…
Desde o clasicismo que significa o gusto Gomariz, esas notas que xa temos memorizadas, un adn que se desprega nunha copa para transmitirnos a interpretación que dese territorio fai unha adega, un vigneron, o través dos distintas rostos que nos mostran os seus viños.
Os Viños de Encostas empezan a marcar unha personalidade (futuro clasicismo?) que me piden outro espazo en solitario para seren bebidos e máis logo expresados. Unhas liñas eiquí sobre eles iban a resultar escasas e demasiado superficiais. Despois das sucesivas confirmacións do Hush ou do Salvaxe, tamén nesta cata, ese día quédeime coas sensacións e o recordo do Wish…, a suavidade do tinto elaborado con Bernardo Estévez, e co ISE elaborado ó 50% con Ismael Gozalo (Ossian, Segovia).
Rematar co + Gomariz Licor Café… é o remache que nos confirma no que non adoitamos a facer: deberíamos comezar por louvar o que temos ó noso carón, e non ó contrario.