albariño power

Posted in viñodinámica on Novembro 22nd, 2014

Creo no albariño, ate chegar a nomear os viños destas terriñas co seu nome sen vergoña, aínda que xa sabedes, o importante é o terroir, o colectivo, a conxunción máxica dos factores, e non o cultivar individual. Amo as Rías Baixas e creo no albariño (e boto de menos loureiros, menos mal que nos queda Ponte de Lima)

O albariño esta tomando conciencia de si mesmo, se fora francés forxaría un imperio para o Deus dos viños.
Posue unha nobreza que cando é respeitada, e non manoseada con ademáns protocolarios e viticultura abusadora, demostra o seu carácter e a elegancia que o tempo sabe mostrar.

O albariño nas Rías Baixas ten poder. Fixérannos perder o fio da nosa identidade, renegar da auténtica personalidade, acomplexarnos máis unha vez… tamén no viño. Como en todo o que non se fai con orgullo nen conciencia de un mesmo acabase en asimilación, en simples sucedáneo do que se é. Estes anos pasados chegáramos a desconfiar do noso albariño… e a rir das cuncas da época de Cunqueiro. A prepotencia do racionalismo tecnocrático.

Pero na actualidade unha cata de albariños das rías baixas, como por exemplo o pasado mes con Luis Gutierrez en Pontevedra, pode transportarte, facerte recordar, despertar a imaxinación ou traer instantes gravados, sensacións memorizadas, sentimentos, caricias, pesares, ledicias… si, hai albariños das rías baixas que nos achegan o territorio do que somos unha parte máis, coa vida que temos pasado mimetizados nel, o transcurrir dos días e das estacións cos seus cheiros e o seu tacto, e isto, máis que recoñecer aromas de manzá, herbas aromáticas ou flores brancas é o mellor que podemos dicir dun viño, é a fase superior á que todo devoto de Dionisio espera alcanzar, a que desexa acadar e onde desexa que lle leven os viños dos que vai tirando a rolla.

Viaxei, entre tragos non cuspidos, pola costa que vivín e que sempre soñei beber. Servirme nunha copa os espazos que habitei, coa ledicia de crianzas da beira mar, co salitre na pel baixo o sol sureño da Galiza, rebozado polo cheiro mariño que a brisa paseaba polo ar, entre os por de sol outonais, brisas logo convertidas en borrascas invernais de profundidade oceánica, atlánticas de fresca humidade e mar revolto, mar batido das rías que contemplabamos sobre as katiuskas desde o peirao, e, cando o mar calma, o reflexo dos raios extendendendose máis aló.

A espera ten rematado: o Atlántico, entre praias e leiriñas da costa marcada polos dedos de Deus, está sendo engarrafado.
A emoción e a ledicia, e a satisfacción polo que eu espero cheirar e logo beber inundándome: a xeografía do mapa das rías todas, que empeza a asomar polas copas enchidas a 3/5 de viños como algúns dos que bebín (ou catei como prefiran) ese día.
Non bebín todos porque ausenteime no último tramo da cata, claro que tampouco estaban presentes todos os que hai nas rías baixas.

601043_4975138254288_1822205451_n
Dos que tuven a oportunidade e me coincidiu beber ainda gardo na memoria, e no desexo dos ocos valeiros da miña nómada adega, os viños de Zárate, toda a literatura escrita unhas liñas atrás atópase en algún e as veces en todos os seus viños. Se os seus antepasados pasaron á historia vitícola da zona, Locho e os seus viños xa ten reservado un lugar privilexiado na historia que se escribirá no futuro.
Xurxo Alba, con viños cada anada máis definidos, pero aínda me queda a sensación que han chegar máis lonxe. Alberto Nanclares engarrafa viños que eu defendería en calquer sitio e situación. Mirar Lagar de Costa na etiqueta é a seguridade de viños equilibrados e as veces moi elegantes, sutil reflexo do seu lar, que a min por momentos deixanme as ganas de que se solten da mán e peguen unha carreiriña que lles faga despeitearse un pouco. Fulcro uniuse desde hai un tempo a miña selección de viños co carácter que gosto. Despois de bastante tempo sen beber os Pagos de Xoan e de Bemil emocioneime un chisco ó voltar a sentir un Benito Santos na copa, esa mestura de mineralidade y evolución, acordeime de Todd, gustáronme menos os viños da última anada. Singular e atractivo o Pazo de Galegos (na etiqueta pon algo así como “albariño premiun selectión”, en maiúsculas claro) cunha personalidade que seguramente podería ser a da Ribeira do Ulla, incluso, quen o diría, o tinto elaborado con mencia.

Moitas adegas siguen co seu estilo e maneiras, outras fan leves restyling, e algunhas acusan certa decadencia. Probei As Laxas, Morgadío, Agro de Bazán, La Val (destaca entre os seus o Lías 2007) de Martín Codax o Gallaecia 2011 gustoume máis que outros anos e o Lías, tamén 2011, moito menos, o Anxo pareceume un viño moi Rosal, polo tanto fidel ó que pon na etiqueta.

Quedeime con moitas ganas de catar o resto de viños, alguns deles os dos amigos que estos anos nos foron acompañando na “Emoción dos Viños”

Estas son valoracións impuntuábeis, e ignoran calquer tipo de campeonatos, concursos ou medallas, sen cifras… so a escala da emoción, da miña experiencia bebida.

Os que van ficando atrás eles saberán, nos non nos resignamos e non nos detemos… (W.Whitman)

10596_10200544980205033_1453593050_n

polo Ribeiro

Posted in viñodinámica on Novembro 4th, 2014

1690557_10203732196843457_5277541609138372216_n

Tuven o pracer de acompañar en un par de etapas o percorrido de Luis Gutierrez pola Galicia dos viños. Hai moito tempo que teño a Luis como unha referencia na información sobre o mundo do viño pola forma de describilo e pola súa independencia, ademais é un apaixoado dos viños de Portugal (para min un valor, seguramente o español que máis os coñece) por iso o chamara para o curso de viños do mundo naquel Ponteviño 2008 que organizáramos agasu e feprohos en Vigo.

Estuven nas catas de Rías Baixas e do Ribeiro, a primeira delas a máis numerosa de todas, e disfruteinas a tope con Luis e Alberto.

A denominación de orixe Ribeiro, despois do periodo na que foi presidida por Luis Anxo, entrou nunha fase na que unha das maiores preocupacións do novo consello regulador, agora dirixido por un presidente e un xestor, é artellar un escaparate atractivo e moderno da denominación e impulsar a súa presenza nos medios e na sociedade, acompañados de todas as accións que nos poidamos imaxinar para tal efecto. Móvense a gusto nese escenario, Luis era… diferente.
A min gústame pensar que a historia de Ribadavia, e a inercia que lle imprime o peso dos acontecementos seculares que arrastra, é o que determina o carácter dos seus viños, a idiosincrasia do Ribeiro. Aínda que non podamos esquecer o periodo decadente, as pragas, a emigración, a reestructuración varietal, a reubicación de viñedo, etc, e que, con esa fervenza de factores adversos, as raigames históricas non serviran para evitar a caída no buraco negro que levou á perda de calidade dos viños, e como consecuencia orixinaran unha imaxe distorsionada do que significa o Ribeiro no mundo do viño.
O entramado varietal da rexión, cunha treixadura de finura acreditada que se viste cos complementos da nobreza do albariño, alí unha leal partenaire, da profundidade do godello, por aquelas terriñas máis comedido que no seu oriente de vales e montañas, unha loureiro envolvente cos seus arrecendos perfumados, a seriedade do torrontés, a vibrante lado ou unha silveiriña ainda descoñecida para o noso padal. Conglomerado varietal que conxugado coas condicións climáticas dos diferentes vales, ribeiras e ladeiras, coa definición maioritaria do sábrego e sobre todo con viticultores que o interpreten, determinan unha identidade á que aínda lle fica potencial por desenrolar. Estos factores decisivos do terroir (solos, clima, viticultor) van a maioría das veces escondidos tras toda a literatura varietal que sempre nos sae cando en Galicia falamos de viño. Virá a fase ou etapa na que as referencias que fagamos das variedades, e máis no Ribeiro onde asumimos que a plurivaritalidade está na esencia dos seus viños, será secundaria.

O que segue son as impresións que me deixaron os viños que máis gostei dos que estaban na cata en Ribadavía.

Emilio Rojo 2013, etéreo, balsámico, con aromas que parecen levitar…
Finca Teira 2013, o exemplo medido do que entendemos na actualidade por Ribeiro, o módelo da representación mental que nos facemos cando tentamos definir un viño branco moderno do Ribeiro.
Felicísimo e Marcial Pita demostran formar un tandén perfecto: a técnica recatada e o saber estar, sempre nun segundo plano, de Felicísimo xunguido á locuacidade e á simbiose de Marcial cos medios de comunicación e no manexo da imaxe. Os seus viños, agochados tras esa parafernalia mediática e as periódicas tracas que nos van mostrando, son moi bos. El Paraguas 2012 móstrase atractivo e versátil, cumprindo as espectativas que un consumidor exixente pide cando demanda ou lle serven un viño con orixe Ribeiro. O novo Fai un Sol de Carallo é un alarde, unha volta de torca para mostrar outras posibilidades dun branco no Ribeiro, desfilando cunha enchenta de matices que o tempo e a paciencia van mostrando desde a copa, todo cunha tonalidade que roza a descalificación regulamentaria, evidenciando que neste tema (do que imos necesitando un debate a serio) O Ribeiro demostra un sentido común do que carecen outros.
O 1040 de Sameirás sempre me gustou, e así sigue sendo co 2013, mais sempre o disfruto novo, por iso quédanme as ganas de bebelo con anos.
Dos viños de Casal de Armán gardo na memoria o Armán Finca Os Loureiros 2011 pola magnífica integración de todos os seus elementos aromáticos e gustativos, vaia que a madeira esta integrada e o primario se expresa con libertade. Quedeime tamén coa decepción do seu tinto porque para min sempre fora un referente de amabilidade agarimosa que invitaba a acercar os beizos á copa con rápida periodicidade, nembargantes este 2012 semella un cambio de rumbo que busca maís rotundidade, lentitude e agarre.
Se cito Lagar de Meréns venme a mente un manancial fino, fresco e aromático atravesando un prado no que tumbarme cunha flor nos beizos… tamén a elegancia que pasa sen estridencia nas mellores pasarelas do mundowine. Sensacións que se esvaen, todas elas, co viño que na etiqueta pon Barrica (barrica, roble, lías… ou os nomes que un viticultor nunca debería mencionar nos seus viños) O barrica ven sendo a cara acartonada, embalada e emparquetada de Lagar de Meréns, nesta cata os dous do 2013. O 30 copelos é un dos viños que non quero que falte na miña adega.
Seguirei esperando humildemente na porta do claustro da Catedral de Tui por José Meréns e os seus viños, hai unha mesiña para el desde a primeira edición da Emoción dos Viños.
Mauro Estévez 2013 e Manuel Rojo 2013 mostran un Ribeiro co xenoma da Arnoia, definido por unha mestura de mineralidade sutil entre o ambiente herbáceo e a máis fresca frutalidade. En ambos casos cun apreciable aporte do lado nas súas cupaxes. Cun pouco máis de agarre no final de boca no Manuel Rojo, que ten unha última anada en red que me gustou, móstrame o que eu sinto como a Arnoia tintada.

Merencio 2013 gústoume, mais prefiro as primeiras anadas que descubrira na semana de Galicia en Houston, onde triunfou mostrando esa treixadura de libro, delicada e de aromática finura. Esta anada o Merencio é de nariz máis intensa e agodellada.
Issue: a expresión da vida dun lar nunha botella. A vida do lar ese día latexaba moi profunda. Se Bernardo creara unha congregación eu estaría á porta o día seguinte para coller os seus hábitos e retirarme.
Coto de Gomariz colleita seleccionada 2011: é Gomariz. Este territorio con raigame histórica tan profunda e coa identidade vitícola tan marcada ten neste viño un espello.
Sebio sempre tivo as ideas claras, unha personalidade independente e moi definida, nunca necesitou asesores, nen a confirmación dos entendidos, é o elaborador máis desacomplexado que coñezo, por iso os seus Viños de Encostas teñen unha identidade propia, a de Sebio, a do Ribeiro que busca a esencia para ser expresada coa linguaxe do século XXI. Gostei especialmente do Salvaxe
Estivo presente o Seica 08, si 2008!! e ainda está coma un cabalo sen amaestrar, salvaxe, vibrante, para tomar… o máis lonxe que se imaxinen ou poidan, ou aguanten.
Como non coñecemos a que sabían os viños que deran fama a esta rexión da Galiza, pero si os viños malditos da longa noite de pedra e como ademais coñecemos de sobra, porque temos bebido litros, os viños de contraetiqueta estandarizados e uniformados pola agricultura extensiva e a elaboración de calculadora, esa viticultura e enoloxía que son precisamente as que non deixan apreciar e degustar con nitidez e verificar unha orixe. Por iso pergunto aos que afirman que os viños de Sebio non representan a súa orixe… a que orixe se refiren?
Luis Anxo forma parte do meu adn vitícola. Luis e Alfredo Alvarez (AGASU) foron os meus primeiros mestres do viño naqueles cursos de Sumiller que entre 1994 e 1997 Alfredo organizaba no seu local de Mos. Despois de ter rematado aquel curso do 96 pasárame uns meses laborando nas súas viniñas espalladas pola Arnoia toda.
Viña de Martín é xa o unha estirpe de viños. Os Pasás 11 foi un dos mellores viños dese día, transmitíume limpeza, pureza, rectitude, transparencia…inmaculado. Escolma 10 neste momento está para reservar os seus tragos un tempo, para que sexa eso que nos emocionará o que leva dentro.
Nos vermellos: Eidos Ermos 11 é para beber con ledicia, para mirar o lado bo das cousas, da vida. A Torna dos Pasás 11 e Viña de Martín Escolma 10… cara onde se dirixen é onde quero atoparme con eles.

Se antano foron os viños máis apreciados do mundo coñecido, hoxe están en condicións de achegárse aos que na actualidade así son considerados. Unha selección de luxo. Un orgullo. Un pracer.

La Perdida… para buscadores

Posted in viños on Outubro 23rd, 2014

A volta ó fogar.
Pares que o viño é o final dun camiño, o comezo doutra xeira, da rota final pola vida, porque xa non a abandonaremos endexamais.
A busca continua que latexa en nos lévanos polo mundo do viño (indispensable para calquera vivencia do planeta terra que se preze) sen paraxe.
Así imos atravesando etapa após etapa.
E pasamos por todas, por iso comprendemos o aparente sen sentido de moitas garrafas, e non me refiro a La Perdida

10001499_10203666347837273_2388093113232566513_n

La Perdida de Nacho González

soy el desaparecido, el abandonado…

un día devolto ás copas, cos aires de antano, de outrora

Non hai moito sería proscrito polos que coidan que o viño forma parte da xenética industrial, da dinámica do progreso máis deshumanizado ou máis alonxado da terra, esquecendo que o viño é cultura, arte san,
o viño é humanidade, creación, transmisión do conxunto de vivencias que o atravesan: home-terra-luz-clima. Da civilización que sabe valorar e calibrar as diferentes manufacturas.

 
A súa apariencia de tonalidade cargada anuncia unha boca densa, pero ademais descubrimos viveza no paso, con ese agarre que fala da súa elaboración, transmitindo o carácter e os perfumes acrescentados do godello de viñas maiores, recuperas en Larouco para a naturalidade do cultivo e no posterior trato da vendima.

Tres días de gozo, sen notas, coa vista no Atlántico, no mencer que vai coloreando o Teide e máis logo no solpor os ceos sobre La Palma, co pensamento liberado de preocupacións grazas ás copas que La Perdida foi enchendo.

Coa ledicia dos soños que se converten en realidade, os de Nacho Gonzalez e a súa saga de viños que me teñen enganchado, para seguilos gozando, tragos que me reguen os días, sentindo que cada un deles aporta…vida.

Femia tintada

Posted in poema on Outubro 8th, 2014

Visceral

fío que se vai desenredando nun precipicio sen fin

lingua de glacial que descende encaixonada entre paredes de granito pulido

brioso vento que move a gamela polo medio da ría

entra en vea directa, a corazón aberto por fino estilete

limpa de espírito, desposeida de luxos superfluos, ausente de toda maldade

o goce de amarte entre as ondas dun mar lixeiro

campo fresco, especias finas

e as zarzas nos lindes coa flor silvestre e as herbas que chupábamos de neno

Quérote Femia

10675527_10203587104536240_5111275009881027009_n

 

azote dos académicos e dos funcionarios devotos dos IPTs, propagadores, agora reconvertidos, do dogma da inferioridade dos tintos galegos

Ladeira da Mata

Posted in viñodinámica, viños on Outubro 5th, 2014

Cando despois de beber un viño tento describilo saéme a xeografía: portelas por onde entra o aire, as ladeiras que surfea, bosques que atravesa, prados que peitea, follas que limpa, por onde pisan os pés das cepas, ata onde extenden as súas miradas, a intensidade da luz que lles acelera o metabolismo, que elementos ocupan os catro pontos cardinaes…

Mentres os tragos van e o nariz abre as portas do ceo, os cheiros… si os aromas tamén me falan de xeografía: da vida que bule en cada val e polas chairas de agarimo permanente, á beira do mar ou nas ribeiras dos ríos. Do primario, adxectivo para cando un viño expresa o ecosistema da terriña. E máis logo a evolución… falar do paso do tempo nesa familia de aromas.

A Mata, Bibei, Langullo, Manzaneda… cecais Ribeira Sacra, ou non…

A Mata mira o solpor acampada na cota 600, e aínda fican 1100 metros máis enriba para a Testa de Manzaneda, que mira ós seus pés este histórico territorio do viño. Sempre recordo cando a finais dos 90 nos adentrábamos polas terras de Trives nunha viaxe a Valdeorras, e o pasare entre a súa arquitectura vitícola abandonada, sobre as pendentes que caían cara a Ponte do Bibei, Luis Anxo e máis eu mirámonos… e despois dunhas poucas palabras pensamos que daquelas ladeiras tiña que sair un dos mellores tintos de Galicia.

A Mata, ladeira de sempre nomeada pola excelencia dos seus viños, pola axeitada maduración dos acios grazas ás condicións deste gran cru (naquela época vellas cepas mirando ó solpor nesas alturas sobre o encostado e esquistado solo) da comuna das Terras de Trives. Sempre me chamou a atención cando mercaba viños na viñoteca de Castro Caldelas, observar nas etiquetas como o da Mata todos os anos marcaban 14º mentres os do resto das ribeiras sacras fluctuaban entre os 12º e os 13º

Houbo outra época, a mediados da primeira década do segundo milenio, de busca ermitaña de viñedos entre Langullo e Larouco. Despois dun día pateando entre viñedos, daquela perdidos e abandonados, vellas cepas orantes das freguesías das Ermitas, cando voltaba a casa co cheiro impregnado dun outono seco (2005) pola estrada de Trives, paraba a observar como iban crecendo a construcción da granxa de A Mata e o dominio do Bibei, ambos veciños.

A Mata representa o que debeu ser o gusto desta bisbarra co selo determinante da sua característica ubicación.

O tempo, e a sucesión de grolos máis ou menos formalizados a xeito de “catas” máis ou menos oficiais, ensinoume a diferenciar, ou intuir, as sutilidades máis ou menos manifestas dos viños das ribeiras do Miño, máis evidentes nos chantadinos, dos da ribeira do Sil, sobre todo os do seu paso por Amandi. Unha creencia esta, porque hai quen sigue pensando que todas as ribeiras son iguais, aínda por desenrolarse e establecerse na xeneralidade dos catadores e bebedores. Algo así coma eran os visionarios, termo daquela sinónimo de tipo lunático ou cando menos romántico e hoxe convertidos nos máis guais.

1969289_10203494756427595_8053704505726409067_n

A potencia do espazo, solos, altura e orientación, condensado nun trago, cunha froita que se agocha tras ese carácter de mineral asolado e altivo. Froita negra madura sobre os matos de aromas contidos por un día escuro

10484579_10203494755667576_5873116300933317996_n

Máis sobre Fernado Alvarez e a súa granxa de A Mata nestas entradas: SAT Alfer e Fernando Alvarez

Suertes, Táganan, Tenerife

Posted in viñodinámica, viños on Setembro 11th, 2014

Acompañado de catro nubes brancas peregrinas no celeste dun ceo ó alcance da man, cos músculos adormilados e relaxados pola meteórica ascensión ó volcan de onte, e á sombra da ledicia coloreada dunha buganbilla, solitaria exibicionista no planeta negro do rofe brillante, entre ocres, torrados e o branco ostentoso das casiñas, repaso e bebo a visita a Tenerife.

O mencer africano é rápido, moito máis que o amodiño solpor galego que moldeou o meu metabolismo. Na seguinte illa que more buscarei a cara do por de sol.

Tenerife ten a enerxía dunha paisaxe colgada no océano, Lanzarote ten a que se sinte en cada pisada transmitida no teu interior.

10635829_10203327836494701_5509922506162210373_nTáganan

Táganan, agora Taganana, o norte prehistórico de Tenerife, perdido no tempo, nun norte illado na illa. Parque arqueolóxico de viñas que endexamais experimentaron o enxenio dun técnico, nin cheiraron o gas oil. Tragos que nunca sentiron os complexos dos protocolos, as inquisicións dos poderes ou os vaticinios dos gurús e escribidores das biblias do viño.

A última fase do viño debe ser esa: retirarse nun paraiso como o que representa Táganan, ler, escoitar, falar… sendo conscente de quen che di o que che di e para que cho di, sen a inseguridade dos prexuizos, co convencemento da posibilidade de todo, liberto do ego dos nomes.

10645168_10203364694856137_564480291524985129_nLa Orotava

La Orotava é un tobogan que o Teide descolgou pola sua vertente norte.

La Orotava é o torso esbelto que se erguiu mirando ó norte no medio do océano, onde o ceo é máis cercano, a lua máis grande e as estrelas máis brillantes.

La Orotava é a cadeira que remata no pezón erizado do Teide. 3700 m. alzados sobre os cero do mar, limpamente, sen tránsitos de mesetas, altiplanos ou vales. O vértigo da altimetría sobre a extensión sen fin oceánica.

Hai lugares no norte das illas occidentais nomeados como na terriña: Ratiño, Las Portelas… o mesmo Suertes ven das sortes galegas. O norte de Tenerife resistiu ate o final a conquista, despois estas zonas foran habitadas e traballadas por mercenarios portugueses, así a viticultura ten esta influencia máis galega fronte a castellana das outras illas. Por iso ven de Madeira a malvasia candida que tan extendida estaba por todo o valle de La Orotava, case desde a liña de costa, hoxe ocupada polo turístico Puerto de la Cruz, ate os 300-400 metros que é a cota onde comenzan as Suertes del Marqués. Esta malvasia é diferente da lanzaroteña, denominada volcánica, que ven sendo un híbrido coa marmajuelo. Así a todo, según Roberto, a primeira caste plantada no arquipélago canario foi a fogoneu, por mallorquíns claro. Neste val o trenzado era o xeito da viticultura tradicional, hoxe debería ser un patrimonio a conservar, un sistema de manexo do viñedo para favorecer ás xemas apicais da malvasia e ademais posibilitar outros cultivos entre os pes, apartando de forma transitoria os brazos trenzados. Evidentemente os de Suertes puliron o trenzado para a viticultura de calidade.

O lugar de Ratiño en La Perdoma de La Orotava… as Suertes están alí reunidas, viticultura no camiño da intervención xusta e natural, a manipulación manual para a expresión limpa dos territorios, das parcelas e do “village”… sen concesións que desvirtuen o camiño que busca a excelencia.

Recordo a insistencia coa que lle perguntaba a Roberto en Tui por tipos de depósitos para a mellor expresión dunha vendima en Lanzarote norte, e o pouco caso que me facia. O importante é a viticultura, contestábame. E na viticultura o factor humano do terroir, que fai distinguir, coas mesmas prácticas coidadosas, parcelas veciñas co mesmo varietal, semellante orientación e idénticos solos. Iso lles pasa con viticultores cos que traballan, que ainda en condicións tan semellantes fai posible distinguir as pegadas máis personais ou íntimas das persoas, e diferencialos pola expresión das súas vendimas, matices que deixan a pegada dixital do viticultor.

Desde a terraza da adega é posible apreciar, como se palparamos un alzado en tres dimensións ou se nos introduciramos nun holograma, as expresións diferenciadas do viñedo das Suertes, 9 ha. de 21 parcelas que ascenden pola ladeira tumbada, cara o atlántico e baixo o Teide, de costas ó sur, desde os 300 ate os 700 metros, con sutiles diferencias de orientación e de solos sobre as máis evidentes da altura. Co talento vitícola de Roberto e Alfonso, parte dos Envínate que coñezo, e coa sensibilidade de Jonatan e a familia propietaria da adega, é posible interpretalas para que cada unha delas se manifeste nun viño. Cada parcela ten o seu comportamento diferenciado, e así son coidadas. Desta maneira os seus viños: La Solana, Los Pasitos, El Ciruelo, El Esquilon, Candio, Vidonia, 7 Fuentes o el Trenzado son un espello do territorio, parcelado ou agrupado, e os seus depósitos na adega son un balance anual das particularidades de cada viñedo.

10644940_10203338567082959_8834597527901382204_nAlfonso e Roberto

Aprendín a recoñecer a personalidade das terriñas: de persoas, de variedades e solos, de orientacións e alturas, de viticulturas… viños de Suertes que antes de ir me evocaban un paraiso lonxano entre tragos de nítida frutalidade e aires de territorios atlánticos de identidade volcánica, e que agora xa me transmiten o cheirado e pisado. Para soñar… os Táganan, vinos abertos, extensos, de sensación oceánica, máis delgados e aireados na boca, cunha profundidade que se albisca e se sinte… e que o tempo nos pora diante dos fuciños.

Brutais…

TN de Régoa

Posted in viños on Agosto 27th, 2014

A frutalidade de amarenas e cereixas mesturadas co sotobosque pendurado na ribeira, ademais dun aire perfumado que as veces aparece entre eles. Os recordos dos torrados cada ano que pasa máis no fundo van. A sensación frutal aumenta co paso dos tragos, pero sobre todo a mineralidade que vai crecendo rapidamente desde atrás. E así os aromas entrelazados mostran o que imaxinamos como a potencia de Amandi nunha copa de viño, unha ladeira sureña sobre solo esquistado enchida de froitos na beira do Sil.

A boca é un anuncio do aveludado que será, cun final de máis garra que se alonga no padal.

A noite e o encontro…

10576946_10203268777178255_7773154367327303219_n2009

As zonas vitivinícolas galegas crecen en calidade e versatilidade. O número de viños con entidade aumentan. As adegas reforman as vellas maneiras, os únicos camiños que transitaban son esquecidos.

Co paso dos tempos e a expansión cualitativa dos territorios, nalgún momento, pensaremos onde estaba cada quen (que pensaba e que facía) antes desta transición, antes do tempo pasar e de atoparmonos case todos no mesmo tren… José M. Prieto está onde estivo sempre.

O apelido Régoa ten un adn que coñecemos, unha estirpe que se mantén inalterable dende o seu primeiro embotellado, ala polo 2006 se non me trabuco.

Cando José María Prieto artellou o seu proxecto vinícola (viño) e xa non digamos cando empezara a argallar o vitícola (viña) a xenética maioritaría elaboradora no territorio das ribeiras sacras (coñecemos as excepcións) orixinaba unha liña sucesoria de viños cunha variabilidade reducida, nada ambiciosa, incrédula de si mesmo (alienada) e a maiores marxinadora dos herexes que defendían que outro mundo era posible.

Se fora quen de pegar un chimpo temporal e situarme no mundo do viño galego de dentro de cinco anos… ou podería ir aventurando a evolución do que hoxe bebemos, trazaría algunhas hipótesis máis ou menos posibles… así a todo no que si estou seguro que acertaría, sexa cal fora aquela evolución, é que Régoa seguiría inalterable mantendo o mesmo fió argumental que hoxe, e onte. Gústenos máis ou menos, sexa elo bon ou malo.

o raposo cazapitas

Posted in viños on Agosto 19th, 2014

 

Cazapitas é un raposo froito dunha pequena vinificación en Rianxo, a porta do Barbanza, manufacturada por Noelia Peréz, David Rial e Juan Chamorro

Nas leiras que miran ó sur, nas lindes dos penedos graníticos fragmentados que caen da serra, na beira norte do Mar de Arousa, cos cheiros da montaña, agora impregnados de eucaliptos, que baixan atravesando as viñiñas, e a brisa do mar que as ventila, agora entre conserveiras.

Se no Morrazo somos proa cara ó solpor, elí, no Barbanza, entre a Póboa e Rianxo pasando polo Esteiro e o Cabo de Cruz de Boiro, estamos na banda de babor que sulca o Mar de Arousa iluminada polo sol atlántico.

O cazapitas de Noe, Juan e David leva aire limpo de aromas primarios: froitos de carne branca, o seu oso, o frescor incisivo do cítrico, as froitas amarelas máis cruxintes, o espertar nun prado co rocío da mañán, as plantas das dunas cando o sol se vai relaxando, a madreselva, e o aire da costa detrás de todos eles.

Sabor, e tacto, dunha acidez redonda, densa, longa, sen ferir, sen agresividade, con un fino regusto salino. Imaxinen bebelo con toda a riqueza das rías e do mare antes de ser conservada, en vivo.

O cazapitas vai coa roupaxe e as maneiras dos tempos que andamos, autenticidade varietal e de territorio, sen as dependencias nin as obrigas industriais e sen as carencias dalgúns dos viños dun pasado non moi lonxano.

Noe, David e Juan vanlle tomando as medidas, nesta súa primeira elaboración, á caste galega do Barbanza surista, con delicadeza, maneiras coidadosas que se reflicten na finura dos tragos.

Os acios de raposo que elaboran son mercados, por iso o que bebemos ten a seguranza de mellora, de chegar máis alá, de pescudar nese potencial que agocha o raposo se poidesen xestionar os bagos no viñedo.

10530907_10203215084675976_4461221286597810991_n

Un granxeiro, coma eles, caracterízase pola adaptabilidade, condición necesaria para un viticultor-elaborador que tente ler e logo traducir unha terriña, un terroir, esa simbiose co terreo sen impor pautas e conceptos aprendidos nunha escola.

A vendima que ven traerá novas elaboracións para os cazapitas, diferentes castes e terriñas, todo desde a precariedade e o deserto laboral, sen apoios, iso é paixón.

Pero as neuronas están espertas e acondicionadas para interpretar viñedos e vendimas, por iso espero estar canda eles para engarrafar viños que esperten os sentidos, estimulen o espíritu, evocando as terriñas do país. Para beber coa melancolía de Nos ou coa ledicia dun Alalá, para deixar un sorriso nos beizos.

Infantado

Posted in viños on Agosto 15th, 2014

Simbiose da terra, solo que lle da forma e vida que nela mora, e o aire que ven do Atlántico, aire que Alvao e Marao agochan. Na súa busca vai Infantado.

A esteva que brota, o xisto que reluce e a froita cando cruxe, entre tragos que miran á Foz, o Douro nas beiras do Atlántico, deixando atrás a fronteira, onde o calor golpea e a terra oculta.

10616590_10203177266010533_5086814624812638734_nJoao Roseira

….

Posted in poema on Agosto 13th, 2014

imos

co ritmo natural dos nosos latexos,

fío que vai tecendo todo,

fluindo sen as palabras que sobran

coa música do corazón danzando os nosos corpos,

cando ficas sen roupa,

limpo e prácido mar no que me afundo,

ese momento,

coas ondas do teu océano

música que baña as miñas beiras,

cando as mareas rompen entre as tuas pernas,

ese tempo.