contra-etiquetas

Posted in viñodinámica on Xullo 26th, 2014

Cando o poeta se laiaba pola “longa noite de pedra” reflectía unha realidade que inundaba calquer espazo na vida dos galegos. Pero sempre haberá faros que iluminen, que sexan quen de buscar a luz e enfocala cara onde ninguén mira, ou non quere mirar. Luminarias que prenden para ser referencias e, aunque primeiro tenten apagalas, logo son seguidas sen pudor.

A viticultura moderna galega arrastra a “longa noite de pedra” do seu pasado, e descoñecer-perder os froitos da experiencia acumulada de xeneracions de viticultores supon un freo que retarda a búsqueda da viticultura de calidade, aquela referida ó mellor viño posible nun lugar concreto. Pola sua parte as técnicas modernas da viticultura agronómica non trouxeron o froito prometido, mais ben extenderon prexuizos fundamentados en supostos científicos periódicamente revisados e remplazados.

Así a todo imos lanzados cara un futuro de esplendor nos viños galegos desde un presente en ebullición, nunha continua efervescencia que é unha busca na que todo é posible e todo se pode tentar, porque os guardiáns dos santos protocolos perderon o seu crédito. Pero este crecemento realizase sobre un pasado sen pistas que nos axuden a balancear a dirección, a ser máis certeiros nos pasos a dar.

Ademáis carecíamos de orgullo, e o orgullo é un factor que acelera o avance, a súa ausencia resta visibilidade, primeiro entre nos mesmos e logo cara ós demáis. Sen orgullo non hai luz propia, esa que ilumina con nitidez o camiño, sen el dominan os reflexos distorsionadores.

Este crecemiento, coma en ondas expansivas, do océano vitícola galego as veces atopa construccións artificiais que impiden o seu avance, entes individuais ou colectivos necesitados dunha posta ó ritmo dos tempos, sobre todo dos tempos que virán, para que non se convertan nun freo ou nun estorbo.

Seguindo este fio argumental deberíamos meditar, aínda que fora so iso, sobre algúns desempeños das denominacións de orixe, que por momentos parecen non darse conta de estar alimentando a revolta, e con elo que a marea suba ate desbordar as contencións.

O labor primixenio das denominacións de orixe era (e é?) a de preservar a identidade dun producto asociado a un territorio, e para elo regular e controlar como función necesaria, e de xeito concienzudo. En resumen gran producto necesitado de amparo, promoción e protección fronte a imitadores e a elaboracións que non cumpliran os cánones establecidos.

Nos seus comezos foran os viños defectuosos, ou con intervencións imitadoras doutros oríxenes e gustos, os que viran frustrados, grazas ó labor dos consellos reguladores, os seus desexos de contraetiquetas e de aproveitar con elas o tirón comercial que proporcionaba o seu amparo. Pero esa época vai ficando atrás, agora que as elaboracións máis caseiras son máis limpas (moito menos defectuosas) e que a imitación de parámetros alleos está en desuso porque empeza a vender máis o propio, os que están na mirilla do disparo regulador son as elaboracións máis avanzadas ou vanguardistas, esas que nalgúns casos, as realizadas con maior fundamento, chegan a converterse en faros que van iluminando o que fica da “longa noite de pedra” ou aportando luz aos novos camiños sobre a potencialidade da nosa materia prima vitícola, da orixe, do terroir.

Estos viños son descalificados porque non se ciñen aos criterios e parámetros que seguen os paneis de cata dos consellos reguladores. Eses criterios revísanse? ou son inmutabeis no máis alá?

Estas novas elaboracións, na maioría dos casos basadas na volta ó orixe, á tradición ou á mínima intervención, e sobre todo ó respeto polo froito de viñedos que se coidan coa máxima devoción, co máximo respeto, cos parámetros vitícolas que definen aos grandes viños do mundo, e a maiores con respeto ó entorno e a nos: consumidores que buscamos viños que estimulen sen intermediarios os sentidos.

Para min estos elaboradores son un valor que enriquecen un territorio. De seguir esta dinámica seguramente dentro de non moitas anadas beberemos dunha mesma adega viños con contraetiqueta e viños sen ela, e chegaremos a asociar a este último viño como o de máis calidade, ou o de máis autenticidade.

 

para a revista “Cepas y Vinos”

viña naz

Posted in viños on Xullo 8th, 2014

Abrimos a fiestra e asomamos o nariz a un bosque escuro: verde, cálido leñoso, húmido e terroso. Bosque norteño na estación do sol, cando máis alto vai. Na estación do sol a froita é máis gulosa, e os matorrais e os especiados máis densos. Cando o verán esmorece a terra rebosa da luz acumulada do sol pero os tragos do viña Naz, que así me ulían, van tapizados dun tanino fresco e tamén guloso, para que a emoción das suas copas nos anime á conversa, ós soños, ó desexo, ó instinto de vida que latexa en nos, as veces demasiado oculto.

Si, estos tragos enlazados un tralo outro, fan que o amor polo viño que é o amor pola vida creza en nos

Frescura conxugada co agarre dun tanino que deixa a pegada do seu corpiño e anuncia máis vida por diante, un carácter que fai saboroso pero non pesado o seu paso pola boca. Conxunción de estímulos olfactivos e gustativos que no espirito son a satisfacción dos sentidos.

2009, cinco anos non son nada, pero son un mundo para territorios en-chepados de complexos, e máis logo de prexuizos. Un espazo de tempo que serve para intuir sequer a longura na lonxevidade de viños que foron proscritos para o envellecemento (de ganar beleza)

No 2009 os irmáns Peréz Rodriguez elaboraron un viño, coma o seguiron facendo as seguintes anadas, sen concesións, co instinto do pulso natural desta terriña situada entre Sober e Pantón, pequeno val o de Resende paralelo o Sil que cae cara o rio Cabe. Con esa identidade de seu, dunha mencia nas ribeiras sacras do Sil desacomplexada, esa personalidade que agora é imitada fora do Atlántico, e que cada ano que pasa podemos apreciar máis extendida en viños de zonas que non hai moito viñan marcados pola calidez, de alcohol, de taninos, de madeira… e que agora buscan o refresco do gusto

 

….

Posted in poema on Xullo 2nd, 2014

 

as caricias no aire amabile do teu alento

vento que surca a terra ondulada

suave porosidade que degusto

co agarimo que treme nos teus adentros                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

Emoción dos Viños IV

Posted in viñodinámica on Xuño 3rd, 2014

A Emoción dos Viños amanece de novo en nos.

As sensacións que alá nos levan nacen da viticultura respetuosa co medio e con nos, dos elaboradores máis sensibles, dos que están na busca da auténtica expresión das súas terriñas, da inspiración que surde dos seus cheiros, da creatividade, do instinto dun viticultor mimetizado co seu terroir.

Mostramos o potencial, a vangarda do que virá, de todas as comarcas vitivinícolas galegas. Desde sempre acreditamos en todas elas, sen exclusión, desde Negueira ate o Morrazo, de Betanzos á raia, confiamos, as dúbidas e os complexos deixamolos para os que fican no pasado máis recente.

Somos amantes permanentes dun Portugal que nos devolve a emoción dun adn común: Dao, Bairrada, Douro, Minho… climas, castes, apelidos, nomes dunha Gallaecia que aínda latexa nos viños.

Defendemos a sinceridade dos viños limpos, de persoas honestas, que respetan o entorno e o consumidor.

Desconfiamos das ortodoxias, fuximos dos prexuizos, non etiquetamos nin pontuamos, ignoramos diplomas e medallas.

So calibramos a Emoción dun trago acompañados dos que queremos, no medio dunha conversa ou mentres nos miramos, no silenzo dunha aperta ou co son dun bico… entre a música e as pedras que nos acollen.

Esto non para, sen tregua vai, e queremos ir ós mesmos lugares onde o viño nos leve.

Cada anada nos traslada cara un algures que queremos beber, que podamos soñar…

Os que o freaban son secundarios agora. Os que non acreditaban, incapaces de imaxinar o seu potencial, desconfiando das súas castes e terriñas, e dos seús viticultores, pisan sobre sendas abertas lendo un guión escrito por outros. Si seguides o movimento das súas batutas chegaredes tarde e desacompasados. Todo avance, calquer progreso arrastra o pesadelo dos que fican atrás: sumilleres, enólogos, técnicos, labregos de viñas…

Emoción 2014: seguimos enfocando, servindo nas copas, subindo á palestra, colocando no escenario aos que nos lanzan Máis Alá,  sexan incomprendidos, descoñecidos ou minifundistas de garrafas reservadas para a Emoción.

Desde Betanzos Lorenzo Bescansa e Adega Beade

Do Barbanza Antonio Saborido e Adega Entreosrios

Desde Negueira de Muñiz Manuel Cancio

Do Morrazo Adega Ardán

Do Ribeiro Manuel Formigo, Bernardo Estévez, Luis Anxo Rodriguez, Sebio e Javier Monsalve.  Desde o lugar de Sabariz A Pita Cega

Desde Ribeira Sacra Guímaro, Regueiral, Ribeira Sacra Viticultores, Fernando Algueira, Régoa, Ponte da Boga, Ronsel do Sil, Roberto Regal e Atrium Vitis

De Valdeorras Adega da Pinguela, José Luis Arístegui e Nacho Gonzalez

Desde as Rías Baixas Tricó Begoña Troncoso (O Condado) Albamar, Nanclares, Forjas del Salnés, Pedralonga, AttisDo Ferreiro e Dominique Roujou-Laura Montero (O Salnés)

Desde Monterrei Xico de Mandín e Quinta da Muradella

Do Bierzo Gregory Perez

A Asociación Galega de Viticultura levará unha representación de escumosos galegos

Portugal Anselmo Mendes e Edmund do Val (Melgaço-Monçao dos Vinhos Verdes) Terras de Tavares, Casa de Mouraz e Alvaro Castro (Dao) Conceito, Quinta do Infantado e Quinta do Vale da Perdiz (Douro) Quinta das Bageiras (Bairrada) e Casal Figueira (Serra de Montejunto, Lisboa)

Desde as Riberas del Duero e máis alá Alfredo Maestro

Da Sierra de Gredos a garnacha de Orlando Lumbreras

Do mediterráneo alicantino Rafa Bernabé

Desde a Ribeira Sacra ate La Orotava pasando por Extremadura Envínate

 

50 para a Emoción…

 

Fulcro

Posted in viños on Maio 21st, 2014

ummm!! Rías Baixas dese Val do Salnés máis costeiro, en realidade xa nin val nin Salnés, esa parte esquiñada que ten medio lombo asomando, e mollado pola Ría de Pontevedra.

Meu Deus!! grazas pola Lanzada, o espazo para lanzarnos máis alá.

ummmm as Rías Baixas in essence, ou o que é o mesmo: cando un cheiro fala da costa e dos froitos das súas beiras, e do campo que o mira, do Atlántico e dese calorciño do sul costeiro galego.

ummmm como cheira este Fulcro a miles de km das rías!!! eiquí, abeirado onde o Atlántico trae ventos faladoiros de máis, que escreben sobre un papel de fondo negro e cheiro escuro e profundo, onde o calor, camuflado por el alisio, faite sentir un chisco africano, en Africa.

que placer!!!! o mar floreado e o aire fresco oceánico cos aromas brancos: do frutal, do perfume floral, e si, tamén do terrenal, eso que non dan ulido, a pesares de vivir rodeados de penedos e co xabre nas suelas dos sapatos, os novos inquisidores que perderon o seu status e nos queren devolver á época máis aburrida do viño.

na boca a densidade dese océano aireada con fresca acidez e un calor (alcohol) que invita a seguir navegando por tragos bonitos, saborosos e frescos.

2012

Emocionoume. O ano que ven terá o seu espazo no claustro da Emoción.

a triada, o triskel dos tintos

Posted in viñodinámica, viños on Maio 9th, 2014

Esperamos o sol e, namentras, bebemos un froito da vendima do 2010 das encostas sureñas do Barbanza. Xirpin de Antonio Saborido. Tintado que aguanta o paso dos anos, ríndose dos acomplexados, emocionando aos orgullosos que por el cantan loas e danzan con estrondo, para que retombe a nación enteira, anunciado a todos os clanes das terriñas vitícolas do solpor que amanecen os viños do porvir, do futuro. Dun día no que xa non falaremos de castes senón de terras e terriñas. Ese día daremos por suposto que os viños máis lonxevos do País estarán artellados con caiño, brancellao e sousón.

Cunqueiro, don Alvaro, interpretou con agarimo e devoción os viños do País, mais non aventurou a triada que levaría ás cuncas e as copas a complexidade e a longura no tempo do viño tinto galego, da costa do mar ou das encostas das montañas.

Florece a eira baixo un ceo cuberto.

Nos lindes, a escuridade da fraga e o fresco manancial que baixa acariñando penedos de granito.

No mencer, un verde mollado despois do trebón e o sol do sul que esperta e logo abraza bicando con paixón.

Soñamos que o tempo pasa e nos acerca a ilusión do solpor, das noites mirando estrelas, do teu cheiro pegado ó meu, do rasto que me deixas no padal despois de beberte toda.

O aire que o descorche acerca levanta a mencia de aroma vermello, ela vai por riba sustentada por un brancellao que alonga a frutalidade, máis logo o músculo do caiño e do sousón que da manciña van mostrando o carácter, a terra, o atlantismo, o campo antes da fraga. Os que na boca son a rugosidade da uva.

Con paciencia achégase a mareia, salinidade que a leve volátil non esconde, e así, o Xirpin navega polo Mar de Arousa… co corrousel cos ventos ós catro puntos cardinaes.

ps: por algo paresido gosto moito do Castes Nobres de Ventura (Valdeorras) e do Fincas de Algueira (Amandi)

pola Emoción dos Viños 2011-14

Posted in viñodinámica on Maio 2nd, 2014

Bebendo garrafas de territorios dotados dun sino identitario, dunha pegada diferencial ou cun adn gravado no rosto, coma os rasgos deses ollos con mirar de seu que nos remiten a un espazo xeográfico e a un clima, coma a cor dunha pel e as súas diferentes tonalidades que nos falan dun continente e dunha latitude, ou coma os monumentos e edificacións que representan a determinadas vilas máis que os seus propios habitantes.

Hai paisaxes, contornas, formacións naturais e, sobre todo, solos que falan e anteceden ós viños que orixinan, territorios que antes de seren verquidos nun copo transmiten no noso subsconscente, no arquivo memorístico das emocións que temos vivido, a evocación de retallos da nosa vida. Desde a etiqueta da súa garrafa sentimos os sinais que nos trasladan á terriña, que espertan as conexións algunha vez estabelecidas cun cheiro e un trago entre os nosos sentidos e a emoción, sendeiro percorrido que so necesita unha leve insinuación para seren de novo iluminados os enlaces que nos levan ó pracer.

O obxectivo é sumerxirse na esencia das terriñas do Pais dos mil rios e dos mil vales, multiplicados por innumerabeis ladeiras e regatos. País abrazado polo Atlántico, que se extende sobrevoando todos estes microespazos encepados de viñas, microviñas, ribeiras sobrecollidas por ladeiras penduradas pintadas no verde luminoso das vides, ladeiras suaves e ondulantes entre bosques nobres e vellos soutos, ou en vertixinosas vertentes orantes cara a sol do oeste, iluminadas pola luz do solpor atlántico, con castes de nomes agarimosos, irreproducibles, melancólicas e morriñentas, castes apegadas ás suas terriñas onde expresan con humildade as raigames da súa identidade, pero con orgullo e vocación universal: bagos da Galiza células de universalidade.

Voltar á orixe, voltar á viña, á grandeza do pequeno, aos matices que definen as diferenzas, ser fieis á vocación dunha terra, das súas castes, do seu clima, da súa cultura.

Minifundios, microespazos, microuniversos nas ribeiras de ríos cara ó Atlántico. Espazos vitivinícolas que teñen os seus sinos de identidade na influencia atlántica, coa sua frescura, que non ten que ver coa acidez, nas pezas e nos microclimas no sentido das grandes catedrais vitivinícolas do mundo, crus ou climats dos que nos separaría, para chegar a algo parecido ó que eses pedazos de chan representan, a delimitación e clasificación das vilas, dos lugares e das  paraxes, tendo nas nosas variedades ás mensaxeiras da súa personalidade e alma.

Identidade que significa o reflexo da orixen, desa pegada da terra e do seu espazo (solos, vales, pendentes, formacions naturais, cercanía ó mar, a un río…) e da personalidade que lle imprime un facedor cando amais de respetar as características particulares de cada anada interpreta as súas potencialidades. O único camiño que no mundo do viño non ten data de caducidade é o da autenticidade, a fidelidade á vocación dun terruño, das súas castes coma vehículo de expresión, do seu clima e da experiencia, no noso caso a miúdo contaminada, de xeneracións de viticultores.

foto de Lorena Gonzalez

O claustro da Catedral de Tui nos acollerá para disfrutar dos mellores viños nun escenario que todos os amantes dos viños emocionantes, da boa música e da mellor compañía esperamos: emoción e conversa coa xente que ama a esencia da terriña nunha copa.

Presentamos a todos os amantes do viño as elaboracións que devolven a Galicia ó lugar onde lle corresponde neste universo do viño, o daqueles viños que pousaban nas mellores mesas de Europa, deleitando os paladares máis esixentes, cantados por poetas e reis.

Achegámonos a unha nova Emoción dos Viños, renovaremos sensacións gravadas na memoria, conversas con amigos ó redor da vida que bule no interior das copas. Os nosos amigos viticultores seguen contando coa nosa gratitude, a devoción que lles temos busca espazos onde compartir esa amistade, onde propagar desde as pedras centenarias do claustro cara ós catro puntos cardinaes a beleza milenaria do viño, da cultura que nos da placer e saúde. Canda eles novos amigos terán un recuncho no claustro para mostrarnos a súa versión da Emoción cos seus viños. Seguimos presentando xente nova que ama as súas terriñas e as traballa con paixón, e ademais nos emocionan co seu froito.

Somos combatentes activistas da causa vitícola, reivindicamos a expansión da sua cultura… e o placer, a saúde, a terra… e sempre a Emoción

Brigantium Vinum

Posted in viños on Abril 12th, 2014

Betanzos, tamén, na Emoción dos Viños.

Primeiro trago e recreo aromático pola sensorialidade vínica betanceira. Ben, primeiro acercamento co lapis na man, porque hai un par de meses probaramos un solprendente Ribeiras de Arnea da Adega Beade, grazas ao alumno José Luis Bouzón Beade que nos trouxo un par de garrafas. Fora na aula do viño que temos instalado na Cidade da Cultura desde que arrancou o Curso Superior de Sumiller

Argallara unha cata de varietais brancos gallaecios, nela Ribeiras de Arnea representaba ao branco lexítimo (raposo ou branca do País noutras bisbarras da Gallaecia moderna, albarín ou verdin branco nas de Asturies) acompañando aos, deicagora, piares da vitivinicultura galega en branco: madame Treixadura, don Godello e o máster, ou miss, universo Albariño, ademáis dun Caiño branco… e como cansei de esperar póñome máns á viña para que o ano que ven non falte Loureira.

Bescansa 2012, branco lexítimo de Lorenzo Bescansa: pedra sen tallar, achégase en bruto, golpéache para espertar os sentidos, adormilados e sedados (adociados) pola sucesión de copas atemperadas por outros mares, por viños que asumen módelos climáticos alleos.

 

Estamos no norte da Galicia, no esporón Atlántico da costa Ártabra que cheira o Mar Céltico.

Con sensacións que transitan do Atlántico ao Cantábrico, con anadas que rolarán máis cara un que cara o outro. (cantabrismo vínico serían os viños do Narcea, da Liébana e algúns Txakolis)

Na boca o frescore do aire que despeina e seca a pel, o ceo limpo atravesado por veloces nubes brancas. Sequedade que arrastra unha longa e altiva acidez.

A froita de oso, a carne branca da amarela froita, o oso da froita, a flor cálida e o cardo na duna, o areoso das dunas salpicadas das prantas que nelas moran.

Eso sentín, se contara outra historia mentiría. Cecais asista ó simposium sobre a mineralidade…

Foi bebido con moito gusto e olfacto, con lapis e papel, sen cámara. A foto é de Vide Vide onde foi mercada.

Quiroga/Atrium Vitis

Posted in viñodinámica, viños on Marzo 21st, 2014

Quiroga, o río, ven das alturas do Caurel. Desde o bairro de Toucedo da vila de Quiroga mírase asomar un triángulo branco por riba das encostas que suben polas parroquias norteñas do concello. Coméntolle a Javier que aínda fica un neveiro resistindo a envestida repentina dos primordios primaverais, – é o Piapáxaro, joder!! pensei que non se miraba o cenit da Serra do Caurel dende Quiroga. O meu caderno de bitácora non ten rexistrado os cheiros das súas faldras, nin o aire que acaricia o seu cumio nin a visión do planeta galaico desde os 1600 m. dese costado de estribor da Galiza. Para un montañeiro galego educado pola estirpe das xeneracións curtidas nas mil corredoiras que anteceden ás sendas que levan a calquer penedo, outeiro, pena ou picos todos do País, non ter subido ó Piapáxaro é un valeiro no seu historial. 

Quinta de Toucedo é o nome que levarán os dous tintos da anada 2013, fora un só na do 2012, que elaboran Javier e Ana na súa adega Atrium Vitis, co asesoramento de Luis Buitrón. Se gostas da bebida primaria, de aromas e de vocación, eso que nos albores do viño se esperaba de el: refrescar, hidratar, gozar co acercamento continuo da copa á boca, como os bicos que non podes deixar de dar mentres amas, ese paso de boca fino e fresco que leva ó seu redore todo o universo do primario: a flor sutil (do teu cheiro), a froita fresca (do teu corpiño) e o herbáceo campestre (das estrelas da primeira vez) que lles da soporte, se isto é o que che emociona o Quinta de Toucedo é o teu viño, se buscas eso mesmo pero cun paso de boca máis volumoso e uns aromas semellantes pero agazapados tralo carballo (no 2012 americano) o voso é o Quinta de Toucedo barrica, que na sua versión 2013 será engarrafado após unha estadía aproximada de 10 meses en carballo (desta vez francés). Nunca entendín porque os apelativos referidos a elaboración chegaron a converterse nun reclamo comercial, fala de consumidores con pouca cultura do viño, que se deixan intimidar por conceitos que asocinan con determinados esquemas de calidade pero que a maioría das veces descoñecen: crianza, barrica, roble, lías, reserva, selección, etc, que en realidade son un pegote que rechía nas etiquetas.

Descansa na adega Atrium Vitis o seu branco Pacio das Donas do 2013, o 2012 xa pasara por aquí. Agora mesmo está por un lado unha combinación albariño/treixadura máis sutil e recatada e por outro unha de albariño/godello moito máis expresiva e prometedera, esta anada. Veñen de solos que mesturan a arxila e o aluvión desta parte do val que xungue o río Quiroga co Sil.

Grazas a Ana e a Javier descubro Quiroga unha das bisbarras da D.O. Ribeira Sacra, subzonas na linguaxe do/as funcionario/as que ocupan, e nunca mellor dito, as cadeiras do seu regulador consello, pero nunca fagan, pese o nome, moito caso ós seus “consellos” e acertarán, coma acertan Ana e Javier e todos os que teñen levado durante estos últimos anos a Ribeira Sacra ó cumio dos viños a pesares do organigrama do seu regulador consello. Esa subzona denominada Quiroga-Bibei mete no mesmo ámbito regulamentario microespazos tan diversos coma Soutipedre de Manzaneda e todo o seu viñedo que parte dos pés do Santuario das Ermitas, lindante co concello de O Bolo, ou o viñedo das  terras de  Trives, ou as viñas de Montefurado que miran cara Petin, e polo norte os viñedos de Lamela que suben polo rio Quiroga ate as ladeiras do Caurel. Co tempo os viños de Quiroga marcarán con idetidade propia o seu village.

o val de Quiroga desde A Ermida, no norte

En achegándose a Quiroga pola N- 120 desde Monforte, un par de curvas, ou tres, denantes de abrirse o val no que está a súa vila, un, inconscentemente, vai sentindo unha transición, atrás vai ficando algo, neste caso os espazos coñecidos por Ribeira Sacra, a representación en si mesmo que temos deles interiorizada, unha seríe de estímulos visuais acompañados de cheiros, lineas, trazos, contornas, márxenes de baden, perspectivas do ceo, luminosidade reflexada… Sexa o que for, o caso é que imos, aos poucos, definindo outro territorio: Quiroga. Non hai moito, denantes desta derradeira división provincial, Quiroga tiña máis relacións coa bisbarra de Valdeorras.

E os viños? que? non sei, semellan, tamén, unha transición, esperaremos por eles.

Se queredes probalos terémolos con nos na Emoción dos Viños, en Tui, o segundo sábado de xuño. Coma sempre mostrando o pais, e máis alá…

 

 

capítulo un / Vide Vide. Vinde…

Posted in viños on Febreiro 18th, 2014

Despois do capítulo 0, ou unha introducción ó mundo do viño, o capítulo 1: un percorrido pola xeografía galega da viña, pensar o futuro do viño, mirando onde estamos, despois de pescudar no que foi…

Nesta edición do capítulo 1, un 14/02/14  acompañáronnos:

Eloi Lorenzo, suave sutilidade galega en branco, herbas aromáticas que adornan con elegancia un nariz onde a froita acaricia o padal. Unha Arnoia de aires temperados e agarimosos. Un trago que dura e se alonga, copa tras copa, coma unha conversa con Javier, neto de Eloi, habitante solitario á beira do rio, sobre os restos e a memoria dun pasado rural que foi, e que agora lembramos

Houbo un tempo que calibrabamos as castes que mesturadas daban forma aos viños, neste caso do Ribeiro, pero… que máis dará se vai en maior proporción o torrontés co godello ou a loureira, o lado e a albariña, certo que a silveiriña pares máis bucólica pero… Si, leín as castes engarrafadas neste Eloi Lorenzo do 2012, pero non m´acorda, e non me importa, nen boto de menos ese dato, sei que están, percibo ó seu través o alento dese recuncho do val do Arnoia que fala por elas, escoito, síntoas…

Veu logo un godello cos aires da familia de seu, dun xen apelidado Arístegui, personalidade que se infiltra nunha saga de viños para lles dare “rara” viveza, unha sorte de potencia que co tempo xunguirá acidez e volume e, daquela, estaremos ante algúns dos mellores viños do oriente galaico.

Agora, o godello do clan Arístegui, vai fresco e saboroso con ganas, baixo aromas nos que o frutal camiña detrás dunha ondanada de balsámicos disfrazados de matos do bosque verde, e dun mineral que ainda espera o seu tempo de protagonismo. A Valdeorras do Sil cando vai por a Rua.

Sempre estamos a buscar un máis alá, cara o solpor, desde os balcóns costeiros, desde as atalaias montañosas do país, de costas ó que nos alonxa do futuro.

Tintos de Mar, busquen no mapamundi vitivinícola algo semellante… e, atoparon?

Bastión de la Luna. A radicalidade varietal dos seus goliárdicos irmáns maiores difumínase nunha marea de lua nova, frescas ondiñas dun Atlántico que fala con verbas rematadas en -iño e -eiro combinadas para un mesmo trago… que cheira a zarzas salteadas de negro froital e ó identitario aroma apimentado do polvo. do 2011

Arpegio, música tañida na banda ourensá da ribeira do Sil, esa que mira Amandi face to face, con notas musicais vendimadas no Bibei, e así soa diferente, e nos despista, imaxinamos ladeiras de montañas que anteceden aos nevados do pais, e matinamos nas contornas que acompañan a estas mencías, e presentimos o aire que por elas pasa, e os raios que no verán as iluminan, e tentamos comprender eses cheiros que leva e os sabores que nos trae… e co tempo comprenderemos.

Arpegio, 2011, unha mencia do Bibei elaborada na ribeira ourensá do Sil, para ir descubrindo sensasións diferentes das 3 ribeiras, das 5 subzonas, das ducias de vilas, dos centos de viñedos…

Alanda ensina Monterrei en xenérico, cando o zoom sobrevoa un val abeirado no sulco do Támega. O Támega descende amodiño desde o macizo central ourensán atravesando este val mesturado de solos e castes, como o Alanda, entre aires quentes galegos, na busca do seu final no Douro, despois de percorrer o Tras os montes todo, e xunguir así o interior da Galiza que fica co sul que foi… Monterrei leva o espírito galaico do Douro.

Alanda, 2011, traénos os matos de esteva e a froita madura e saborosa, e un rictus máis serio, de viño que se mide na intimidade dos tragos repousados. Mateo, Sempre.

Seguiremos acompañando a dinámica expansiva do viño deste pais, fican moitos capítulos por escribir… e beber