Femia tintada

Posted in poema on Outubro 8th, 2014

Visceral

fío que se vai desenredando nun precipicio sen fin

lingua de glacial que descende encaixonada entre paredes de granito pulido

brioso vento que move a gamela polo medio da ría

entra en vea directa, a corazón aberto por fino estilete

limpa de espírito, desposeida de luxos superfluos, ausente de toda maldade

o goce de amarte entre as ondas dun mar lixeiro

campo fresco, especias finas

e as zarzas nos lindes coa flor silvestre e as herbas que chupábamos de neno

Quérote Femia

10675527_10203587104536240_5111275009881027009_n

 

azote dos académicos e dos funcionarios devotos dos IPTs, propagadores, agora reconvertidos, do dogma da inferioridade dos tintos galegos

Ladeira da Mata

Posted in viñodinámica, viños on Outubro 5th, 2014

Cando despois de beber un viño tento describilo saéme a xeografía: portelas por onde entra o aire, as ladeiras que surfea, bosques que atravesa, prados que peitea, follas que limpa, por onde pisan os pés das cepas, ata onde extenden as súas miradas, a intensidade da luz que lles acelera o metabolismo, que elementos ocupan os catro pontos cardinaes…

Mentres os tragos van e o nariz abre as portas do ceo, os cheiros… si os aromas tamén me falan de xeografía: da vida que bule en cada val e polas chairas de agarimo permanente, á beira do mar ou nas ribeiras dos ríos. Do primario, adxectivo para cando un viño expresa o ecosistema da terriña. E máis logo a evolución… falar do paso do tempo nesa familia de aromas.

A Mata, Bibei, Langullo, Manzaneda… cecais Ribeira Sacra, ou non…

A Mata mira o solpor acampada na cota 600, e aínda fican 1100 metros máis enriba para a Testa de Manzaneda, que mira ós seus pés este histórico territorio do viño. Sempre recordo cando a finais dos 90 nos adentrábamos polas terras de Trives nunha viaxe a Valdeorras, e o pasare entre a súa arquitectura vitícola abandonada, sobre as pendentes que caían cara a Ponte do Bibei, Luis Anxo e máis eu mirámonos… e despois dunhas poucas palabras pensamos que daquelas ladeiras tiña que sair un dos mellores tintos de Galicia.

A Mata, ladeira de sempre nomeada pola excelencia dos seus viños, pola axeitada maduración dos acios grazas ás condicións deste gran cru (naquela época vellas cepas mirando ó solpor nesas alturas sobre o encostado e esquistado solo) da comuna das Terras de Trives. Sempre me chamou a atención cando mercaba viños na viñoteca de Castro Caldelas, observar nas etiquetas como o da Mata todos os anos marcaban 14º mentres os do resto das ribeiras sacras fluctuaban entre os 12º e os 13º

Houbo outra época, a mediados da primeira década do segundo milenio, de busca ermitaña de viñedos entre Langullo e Larouco. Despois dun día pateando entre viñedos, daquela perdidos e abandonados, vellas cepas orantes das freguesías das Ermitas, cando voltaba a casa co cheiro impregnado dun outono seco (2005) pola estrada de Trives, paraba a observar como iban crecendo a construcción da granxa de A Mata e o dominio do Bibei, ambos veciños.

A Mata representa o que debeu ser o gusto desta bisbarra co selo determinante da sua característica ubicación.

O tempo, e a sucesión de grolos máis ou menos formalizados a xeito de “catas” máis ou menos oficiais, ensinoume a diferenciar, ou intuir, as sutilidades máis ou menos manifestas dos viños das ribeiras do Miño, máis evidentes nos chantadinos, dos da ribeira do Sil, sobre todo os do seu paso por Amandi. Unha creencia esta, porque hai quen sigue pensando que todas as ribeiras son iguais, aínda por desenrolarse e establecerse na xeneralidade dos catadores e bebedores. Algo así coma eran os visionarios, termo daquela sinónimo de tipo lunático ou cando menos romántico e hoxe convertidos nos máis guais.

1969289_10203494756427595_8053704505726409067_n

A potencia do espazo, solos, altura e orientación, condensado nun trago, cunha froita que se agocha tras ese carácter de mineral asolado e altivo. Froita negra madura sobre os matos de aromas contidos por un día escuro

10484579_10203494755667576_5873116300933317996_n

Máis sobre Fernado Alvarez e a súa granxa de A Mata nestas entradas: SAT Alfer e Fernando Alvarez

Suertes, Táganan, Tenerife

Posted in viñodinámica, viños on Setembro 11th, 2014

Acompañado de catro nubes brancas peregrinas no celeste dun ceo ó alcance da man, cos músculos adormilados e relaxados pola meteórica ascensión ó volcan de onte, e á sombra da ledicia coloreada dunha buganbilla, solitaria exibicionista no planeta negro do rofe brillante, entre ocres, torrados e o branco ostentoso das casiñas, repaso e bebo a visita a Tenerife.

O mencer africano é rápido, moito máis que o amodiño solpor galego que moldeou o meu metabolismo. Na seguinte illa que more buscarei a cara do por de sol.

Tenerife ten a enerxía dunha paisaxe colgada no océano, Lanzarote ten a que se sinte en cada pisada transmitida no teu interior.

10635829_10203327836494701_5509922506162210373_nTáganan

Táganan, agora Taganana, o norte prehistórico de Tenerife, perdido no tempo, nun norte illado na illa. Parque arqueolóxico de viñas que endexamais experimentaron o enxenio dun técnico, nin cheiraron o gas oil. Tragos que nunca sentiron os complexos dos protocolos, as inquisicións dos poderes ou os vaticinios dos gurús e escribidores das biblias do viño.

A última fase do viño debe ser esa: retirarse nun paraiso como o que representa Táganan, ler, escoitar, falar… sendo conscente de quen che di o que che di e para que cho di, sen a inseguridade dos prexuizos, co convencemento da posibilidade de todo, liberto do ego dos nomes.

10645168_10203364694856137_564480291524985129_nLa Orotava

La Orotava é un tobogan que o Teide descolgou pola sua vertente norte.

La Orotava é o torso esbelto que se erguiu mirando ó norte no medio do océano, onde o ceo é máis cercano, a lua máis grande e as estrelas máis brillantes.

La Orotava é a cadeira que remata no pezón erizado do Teide. 3700 m. alzados sobre os cero do mar, limpamente, sen tránsitos de mesetas, altiplanos ou vales. O vértigo da altimetría sobre a extensión sen fin oceánica.

Hai lugares no norte das illas occidentais nomeados como na terriña: Ratiño, Las Portelas… o mesmo Suertes ven das sortes galegas. O norte de Tenerife resistiu ate o final a conquista, despois estas zonas foran habitadas e traballadas por mercenarios portugueses, así a viticultura ten esta influencia máis galega fronte a castellana das outras illas. Por iso ven de Madeira a malvasia candida que tan extendida estaba por todo o valle de La Orotava, case desde a liña de costa, hoxe ocupada polo turístico Puerto de la Cruz, ate os 300-400 metros que é a cota onde comenzan as Suertes del Marqués. Esta malvasia é diferente da lanzaroteña, denominada volcánica, que ven sendo un híbrido coa marmajuelo. Así a todo, según Roberto, a primeira caste plantada no arquipélago canario foi a fogoneu, por mallorquíns claro. Neste val o trenzado era o xeito da viticultura tradicional, hoxe debería ser un patrimonio a conservar, un sistema de manexo do viñedo para favorecer ás xemas apicais da malvasia e ademais posibilitar outros cultivos entre os pes, apartando de forma transitoria os brazos trenzados. Evidentemente os de Suertes puliron o trenzado para a viticultura de calidade.

O lugar de Ratiño en La Perdoma de La Orotava… as Suertes están alí reunidas, viticultura no camiño da intervención xusta e natural, a manipulación manual para a expresión limpa dos territorios, das parcelas e do “village”… sen concesións que desvirtuen o camiño que busca a excelencia.

Recordo a insistencia coa que lle perguntaba a Roberto en Tui por tipos de depósitos para a mellor expresión dunha vendima en Lanzarote norte, e o pouco caso que me facia. O importante é a viticultura, contestábame. E na viticultura o factor humano do terroir, que fai distinguir, coas mesmas prácticas coidadosas, parcelas veciñas co mesmo varietal, semellante orientación e idénticos solos. Iso lles pasa con viticultores cos que traballan, que ainda en condicións tan semellantes fai posible distinguir as pegadas máis personais ou íntimas das persoas, e diferencialos pola expresión das súas vendimas, matices que deixan a pegada dixital do viticultor.

Desde a terraza da adega é posible apreciar, como se palparamos un alzado en tres dimensións ou se nos introduciramos nun holograma, as expresións diferenciadas do viñedo das Suertes, 9 ha. de 21 parcelas que ascenden pola ladeira tumbada, cara o atlántico e baixo o Teide, de costas ó sur, desde os 300 ate os 700 metros, con sutiles diferencias de orientación e de solos sobre as máis evidentes da altura. Co talento vitícola de Roberto e Alfonso, parte dos Envínate que coñezo, e coa sensibilidade de Jonatan e a familia propietaria da adega, é posible interpretalas para que cada unha delas se manifeste nun viño. Cada parcela ten o seu comportamento diferenciado, e así son coidadas. Desta maneira os seus viños: La Solana, Los Pasitos, El Ciruelo, El Esquilon, Candio, Vidonia, 7 Fuentes o el Trenzado son un espello do territorio, parcelado ou agrupado, e os seus depósitos na adega son un balance anual das particularidades de cada viñedo.

10644940_10203338567082959_8834597527901382204_nAlfonso e Roberto

Aprendín a recoñecer a personalidade das terriñas: de persoas, de variedades e solos, de orientacións e alturas, de viticulturas… viños de Suertes que antes de ir me evocaban un paraiso lonxano entre tragos de nítida frutalidade e aires de territorios atlánticos de identidade volcánica, e que agora xa me transmiten o cheirado e pisado. Para soñar… os Táganan, vinos abertos, extensos, de sensación oceánica, máis delgados e aireados na boca, cunha profundidade que se albisca e se sinte… e que o tempo nos pora diante dos fuciños.

Brutais…

TN de Régoa

Posted in viños on Agosto 27th, 2014

A frutalidade de amarenas e cereixas mesturadas co sotobosque pendurado na ribeira, ademais dun aire perfumado que as veces aparece entre eles. Os recordos dos torrados cada ano que pasa máis no fundo van. A sensación frutal aumenta co paso dos tragos, pero sobre todo a mineralidade que vai crecendo rapidamente desde atrás. E así os aromas entrelazados mostran o que imaxinamos como a potencia de Amandi nunha copa de viño, unha ladeira sureña sobre solo esquistado enchida de froitos na beira do Sil.

A boca é un anuncio do aveludado que será, cun final de máis garra que se alonga no padal.

A noite e o encontro…

10576946_10203268777178255_7773154367327303219_n2009

As zonas vitivinícolas galegas crecen en calidade e versatilidade. O número de viños con entidade aumentan. As adegas reforman as vellas maneiras, os únicos camiños que transitaban son esquecidos.

Co paso dos tempos e a expansión cualitativa dos territorios, nalgún momento, pensaremos onde estaba cada quen (que pensaba e que facía) antes desta transición, antes do tempo pasar e de atoparmonos case todos no mesmo tren… José M. Prieto está onde estivo sempre.

O apelido Régoa ten un adn que coñecemos, unha estirpe que se mantén inalterable dende o seu primeiro embotellado, ala polo 2006 se non me trabuco.

Cando José María Prieto artellou o seu proxecto vinícola (viño) e xa non digamos cando empezara a argallar o vitícola (viña) a xenética maioritaría elaboradora no territorio das ribeiras sacras (coñecemos as excepcións) orixinaba unha liña sucesoria de viños cunha variabilidade reducida, nada ambiciosa, incrédula de si mesmo (alienada) e a maiores marxinadora dos herexes que defendían que outro mundo era posible.

Se fora quen de pegar un chimpo temporal e situarme no mundo do viño galego de dentro de cinco anos… ou podería ir aventurando a evolución do que hoxe bebemos, trazaría algunhas hipótesis máis ou menos posibles… así a todo no que si estou seguro que acertaría, sexa cal fora aquela evolución, é que Régoa seguiría inalterable mantendo o mesmo fió argumental que hoxe, e onte. Gústenos máis ou menos, sexa elo bon ou malo.

o raposo cazapitas

Posted in viños on Agosto 19th, 2014

 

Cazapitas é un raposo froito dunha pequena vinificación en Rianxo, a porta do Barbanza, manufacturada por Noelia Peréz, David Rial e Juan Chamorro

Nas leiras que miran ó sur, nas lindes dos penedos graníticos fragmentados que caen da serra, na beira norte do Mar de Arousa, cos cheiros da montaña, agora impregnados de eucaliptos, que baixan atravesando as viñiñas, e a brisa do mar que as ventila, agora entre conserveiras.

Se no Morrazo somos proa cara ó solpor, elí, no Barbanza, entre a Póboa e Rianxo pasando polo Esteiro e o Cabo de Cruz de Boiro, estamos na banda de babor que sulca o Mar de Arousa iluminada polo sol atlántico.

O cazapitas de Noe, Juan e David leva aire limpo de aromas primarios: froitos de carne branca, o seu oso, o frescor incisivo do cítrico, as froitas amarelas máis cruxintes, o espertar nun prado co rocío da mañán, as plantas das dunas cando o sol se vai relaxando, a madreselva, e o aire da costa detrás de todos eles.

Sabor, e tacto, dunha acidez redonda, densa, longa, sen ferir, sen agresividade, con un fino regusto salino. Imaxinen bebelo con toda a riqueza das rías e do mare antes de ser conservada, en vivo.

O cazapitas vai coa roupaxe e as maneiras dos tempos que andamos, autenticidade varietal e de territorio, sen as dependencias nin as obrigas industriais e sen as carencias dalgúns dos viños dun pasado non moi lonxano.

Noe, David e Juan vanlle tomando as medidas, nesta súa primeira elaboración, á caste galega do Barbanza surista, con delicadeza, maneiras coidadosas que se reflicten na finura dos tragos.

Os acios de raposo que elaboran son mercados, por iso o que bebemos ten a seguranza de mellora, de chegar máis alá, de pescudar nese potencial que agocha o raposo se poidesen xestionar os bagos no viñedo.

10530907_10203215084675976_4461221286597810991_n

Un granxeiro, coma eles, caracterízase pola adaptabilidade, condición necesaria para un viticultor-elaborador que tente ler e logo traducir unha terriña, un terroir, esa simbiose co terreo sen impor pautas e conceptos aprendidos nunha escola.

A vendima que ven traerá novas elaboracións para os cazapitas, diferentes castes e terriñas, todo desde a precariedade e o deserto laboral, sen apoios, iso é paixón.

Pero as neuronas están espertas e acondicionadas para interpretar viñedos e vendimas, por iso espero estar canda eles para engarrafar viños que esperten os sentidos, estimulen o espíritu, evocando as terriñas do país. Para beber coa melancolía de Nos ou coa ledicia dun Alalá, para deixar un sorriso nos beizos.

Infantado

Posted in viños on Agosto 15th, 2014

Simbiose da terra, solo que lle da forma e vida que nela mora, e o aire que ven do Atlántico, aire que Alvao e Marao agochan. Na súa busca vai Infantado.

A esteva que brota, o xisto que reluce e a froita cando cruxe, entre tragos que miran á Foz, o Douro nas beiras do Atlántico, deixando atrás a fronteira, onde o calor golpea e a terra oculta.

10616590_10203177266010533_5086814624812638734_nJoao Roseira

….

Posted in poema on Agosto 13th, 2014

imos

co ritmo natural dos nosos latexos,

fío que vai tecendo todo,

fluindo sen as palabras que sobran

coa música do corazón danzando os nosos corpos,

cando ficas sen roupa,

limpo e prácido mar no que me afundo,

ese momento,

coas ondas do teu océano

música que baña as miñas beiras,

cando as mareas rompen entre as tuas pernas,

ese tempo.

a vangarda do Viño

Posted in viñodinámica on Agosto 3rd, 2014

A vangarda do viño amplíase, e o seu efecto esténdese ó resto da poboación consumidora do mundo viño.

A expansión do viño en Galicia, como xa temos falado e aventurado desde hai tempo, segue uns pasos máis ou menos previsibles que atravesan técnicas de elaboración, maneiras de interpretar unha vendima, aumento da viticultura máis coidadosa e natural, con moitísimo esforzo por parte dos voluntariosos viticultores, ate a evolución do gusto do que bebemos, da sensorialidade do viño. Esta evolución foi radiada paso a paso desde aqueles viños de potencia asegurada, e buscada, produto dunha ecuación repetida e perseguida en calquer zona vitícola, e integrada por alcohol, madeira e taninos na máxima expresión como factores desexados. Evolución cara a un gusto que oscila entre o frescor e a delgadez, finura altiva, por unha banda e da outra pola elegancia que mostran os viños que perseguen o equilibrio e a complexidade dentro do carácter de seu, ademáis dos que se moven na naturalidade máis extrema.

A vangarda do viño, falo daqueles que beben asimilando en cada trago, ou que o fan con esa vontade, a cultura do viño e máis logo a propagan, cada un ó seu xeito e ó seu ritmo. Son eles os que van tirando das tendencias arrastrando ó resto de consumidores, aqueles que seguirían bebendo o mesmo viño sine die: turbios, riojas, mencías mediocres sen importar de onde, albariños light, etc.

Nada é permanente, agás, como temos referido en máis ocasións, as catedrais do viño que non necesitan buscar o que xa teñen atopado: a excelencia e a expresión da máxima calidad para un terroir determinado.

Nos imos evolucionando nesa busca porque sabemos que existe máis alá do que neste momento enche as nosas copas.

O fácil é subirse ó carro para así non baixarse do escenario nin abandonar o escaparate, o difícil é crer ou crear, non copiar e pegar, crer no que é so un pequeno brote, unha celuliña, unha historia que está a piques de empezar ou dando os primeiros pasos, os máis complicados e necesitados de apoio, pero que anuncian algo bonito, soños realizables, proxectos para alegrar os tragos e despertar os sentidos, a revolución permanente do viño (con permiso de J.L. Louzán)

Co aumento da cultura do viño, da asunción da súa relación coa historia da humanidade, coas distintas civilizacións, nas que era un elemento fundamental, da súa relación coa saude, resumida na conclusión dunha meta-análise (compendio de diferentes análises) que teño gardado por algures, e que afirmaba que os abstemios son máis insanos que os bebedores (moderados) de viño. Alimento terapéutico onde os haxa: acción cardiovascular, anti canceríxeno, antioxidante que retarda o envellecemento, etc, etc amais de darnos placer, estimularnos e moitas veces emocionarnos.

Co aumento da cultura do viño e do coñecemento de todo o que a rodea: viticultura, enoloxía, a súa xeografía, o servizo para o completo goce, a súa interpretación, a súa expresión e descripción para nos mesmos e para os demais (fría e protocolaria ou máis lírica e poética, que non nos intimiden os que queren minimizar a inmensidade dun viño a catro descriptores, non se aumenta o seu consumo reducíndoo a un simple zume de horchata, existen viños que transmiten moito máis ca iso e merecen ser expresados con máis paixón.

Co aumento da cultura do viño e do seu coñecemento aumenta tamén o disfrute que nos proporciona, o seu placer multiplícase, pero sobre todo aumenta a nosa libertade. Somos máis libres, desaparecen os talibáns e os prexuízos que espanden. Somos quen de comentar sen medos o que nos gusta e fundamentalo se nos apetece, sexa o legado popular das cuncas de viño ó mesmo tempo que anhelamos ter na nosa casa as mellores copas para apreciar os máis delicados matices dos diferentes viños. Ou que nos gusta a viticultura máis natural, e por suposto a tracción animal (querencia antidiluviana para os que pasaron polas escolas de enxeñeiría) eiquí, dende onde escribo isto, con camellos. Ou que nos gustan os viños laranxas ou os que buscan a oxidación ou o que lles pete, á par dun Martin Codax Lías ou dun Colección Costeira. Que cremos que a volta á orixe non é voltar ó que facían os nosos pais porque eles perderan o nexo coa tradición dos antergos, que o aumento da investigación ou da tecnificación non significa sempre ir cara un mellor viño, que o mundo do viño é máis que un negocio… é cultura da humanidade, é placer.

A vangarda do viño en Galicia ven de nutrirse con 25 novos activistas. Sumilleres que realizaron este ano o primeiro Curso Superior de Sommelier que temos desenvolvido en Santiago. Dou fe da paixón, dedicación, traballo e vocación que demostraron durante estos meses, síntome orgulloso de todos eles, gárdolles un cariño especial, para mín foi un placer inmenso telos acompañado nesta senda da cultura do viño. Con toda seguridade foi un dos mellores cursos que se teñan realizado na península, e será irrepetible. Con eles está asegurado o avance uns pasos máis da cultura do viño en Galicia.

Sinto mágoa por non poder seguir colaborando con este curso, pero non me rendo, seguiremos pulando coma sempre por unha formación de calidade para o mundo viño en Galicia desde o colectivo, desde o ben común, desde a conxunción de todos os involucrados neste mundo e non desde o unipersonalismo.

Vémonos bebendo viño!!!

Antonio, Vital

Posted in viños on Agosto 1st, 2014

paixao pela vida, vital

pelo vinho, que som anacos de vida inseridos nun copo

cheiros impregnados de momentos vitais

o sabor das sensacións gravadas na pel, nas células de vida,

Antonio Carvalho luz, creación,

a biodinámica cando era un alarde, cando o convencional era lei de Deus.

pedras finas, pallas secas, mel, goma branca, agulla cun fío de coser antigo,

de espera, para pasar coa sedosidade das rochas envolvendo o padal e o espirito e… na distancia,

na longura do tempo que pasa, Marta, artesanal e natural, nos traía a súa alma numa garrafa, e a Serra de Montejunto (D.O. Lisboa)

terroir é cando “Sentes que o vinho perfeito está lá, tu só não o podes estragar!”

10171076_10202471998539287_4455710467555637_n

contra-etiquetas

Posted in viñodinámica on Xullo 26th, 2014

Cando o poeta se laiaba pola “longa noite de pedra” reflectía unha realidade que inundaba calquer espazo na vida dos galegos. Pero sempre haberá faros que iluminen, que sexan quen de buscar a luz e enfocala cara onde ninguén mira, ou non quere mirar. Luminarias que prenden para ser referencias e, aunque primeiro tenten apagalas, logo son seguidas sen pudor.

A viticultura moderna galega arrastra a “longa noite de pedra” do seu pasado, e descoñecer-perder os froitos da experiencia acumulada de xeneracions de viticultores supon un freo que retarda a búsqueda da viticultura de calidade, aquela referida ó mellor viño posible nun lugar concreto. Pola sua parte as técnicas modernas da viticultura agronómica non trouxeron o froito prometido, mais ben extenderon prexuizos fundamentados en supostos científicos periódicamente revisados e remplazados.

Así a todo imos lanzados cara un futuro de esplendor nos viños galegos desde un presente en ebullición, nunha continua efervescencia que é unha busca na que todo é posible e todo se pode tentar, porque os guardiáns dos santos protocolos perderon o seu crédito. Pero este crecemento realizase sobre un pasado sen pistas que nos axuden a balancear a dirección, a ser máis certeiros nos pasos a dar.

Ademáis carecíamos de orgullo, e o orgullo é un factor que acelera o avance, a súa ausencia resta visibilidade, primeiro entre nos mesmos e logo cara ós demáis. Sen orgullo non hai luz propia, esa que ilumina con nitidez o camiño, sen el dominan os reflexos distorsionadores.

Este crecemiento, coma en ondas expansivas, do océano vitícola galego as veces atopa construccións artificiais que impiden o seu avance, entes individuais ou colectivos necesitados dunha posta ó ritmo dos tempos, sobre todo dos tempos que virán, para que non se convertan nun freo ou nun estorbo.

Seguindo este fio argumental deberíamos meditar, aínda que fora so iso, sobre algúns desempeños das denominacións de orixe, que por momentos parecen non darse conta de estar alimentando a revolta, e con elo que a marea suba ate desbordar as contencións.

O labor primixenio das denominacións de orixe era (e é?) a de preservar a identidade dun producto asociado a un territorio, e para elo regular e controlar como función necesaria, e de xeito concienzudo. En resumen gran producto necesitado de amparo, promoción e protección fronte a imitadores e a elaboracións que non cumpliran os cánones establecidos.

Nos seus comezos foran os viños defectuosos, ou con intervencións imitadoras doutros oríxenes e gustos, os que viran frustrados, grazas ó labor dos consellos reguladores, os seus desexos de contraetiquetas e de aproveitar con elas o tirón comercial que proporcionaba o seu amparo. Pero esa época vai ficando atrás, agora que as elaboracións máis caseiras son máis limpas (moito menos defectuosas) e que a imitación de parámetros alleos está en desuso porque empeza a vender máis o propio, os que están na mirilla do disparo regulador son as elaboracións máis avanzadas ou vanguardistas, esas que nalgúns casos, as realizadas con maior fundamento, chegan a converterse en faros que van iluminando o que fica da “longa noite de pedra” ou aportando luz aos novos camiños sobre a potencialidade da nosa materia prima vitícola, da orixe, do terroir.

Estos viños son descalificados porque non se ciñen aos criterios e parámetros que seguen os paneis de cata dos consellos reguladores. Eses criterios revísanse? ou son inmutabeis no máis alá?

Estas novas elaboracións, na maioría dos casos basadas na volta ó orixe, á tradición ou á mínima intervención, e sobre todo ó respeto polo froito de viñedos que se coidan coa máxima devoción, co máximo respeto, cos parámetros vitícolas que definen aos grandes viños do mundo, e a maiores con respeto ó entorno e a nos: consumidores que buscamos viños que estimulen sen intermediarios os sentidos.

Para min estos elaboradores son un valor que enriquecen un territorio. De seguir esta dinámica seguramente dentro de non moitas anadas beberemos dunha mesma adega viños con contraetiqueta e viños sen ela, e chegaremos a asociar a este último viño como o de máis calidade, ou o de máis autenticidade.

 

para a revista “Cepas y Vinos”