Esta semana definimos un chisco máis o concepto que temos do atlántismo viticulturista, pola sua banda o sentimento sigue onde estaba, sabemos de onde somos, o que temos pasado e cara onde queremos ir, hai orgullo e fe, é dificil facer parvadas co que temos, máis foi o que se fixo grazas a adorar totems alleos.
A primeira cita levaba por nome Tops Transfronteirizos

estaba organizada polo grupo que edita o periódico mensal Hostaleria Galega, Turismo e Gastronomia, e que por ventura para os convocados a esta cita desenrolouse no restaurante do Chef Rivera. Ali compartimos mesa cos dicharacheiros compañeiros portugueses: un par de periodístas lisboetas, o sumiller do restaurante Degusto da viñoteca Vinhos & Coisas de Porto e Joao Guterres de Aromas do Vinho en Valença, para catar a cegas vinteun viños dos que catro eran galegos, dous do Bierzo, doce durienses, dous de Ribera del Duero e un de Toro. Despois da cata tuvemos o pracer de degustar o magnífico menú que baseado na lamprea cociñou o fillo do chef, sinto non recordar o seu nome, catro pratos co bicho de marras que teñen descrito e fotografado con gran precisión hai ben pouco alguns amigos como o gourmet de provincias, pantagruel e makeijan. Nesta cea tuvemos a ocasión de ser testemuñas do emotivo relevo na dirección da delegación galega da organización internacional de cociñeiros euro-toques, que pasa de Toñi Vicente ó Chef Rivera.

Os resultados da prova podense consultar na páxina web do periódico HGT&G. Pese ás características deste tipo de catas, o escaso tempo que podes adicar a cada viño, puiden comprobar que nesta ocasión, agás no caso do Pitacum aurea, coincidin coas degustacions máis pausadas e alongados no tempo coas que adoito gozar dos viños, asi as miñas mellores puntuacions foron por este orden para o Pintas de Sandra Tavares e Jorge Serodio, con diferenza, o Redoma de Niepoort, e despois deles a sorpresa do Pitacum e os galegos El Pecado de Raúl Perez e A Trabe de Xose Lois Mateo. O Goliardo de loureira era a mostra cega número cero, a destinada para despertar os sentidos, que non era puntuada pero que a min despertoumos de tal maneira que ficou o meu carón toda a cata, de cando en vez serviume para refrescarme o nariz despois de ser golpeada por algunha que outra mostra. Neles a elegancia, máis doada de atopar no atlantismo, a frescura, a fruita máis radiante e os aires bálsámicos frente a golosidade, a potencia e a impronta sobredimensionada da madeira doutros mares, nesta cata evidente tamén nos Ribera del Duero e nalguns do Douro. Despois da prova reencontreime máis detenidamente co Meruge dos Lavradores de Feitoria e o seu caracter balsamicamente duriense e co Gouvyas e o Quinta do Infantado de Joao Roseira, que coma o seu elaborador portan unha personalidade atractiva e diferente ós demais, nos 2006 tardando máis en presentarse.


O dia seguinte, martes 24, no restaurante do ifevi organizamos unha viaxe por xeografias atlánticas pilotados por Xoan Cannas. A influencia deste mar, unha especie de comunión que xungue vocacionalmente aos viños de terriñas diferentes, algo asi coma o nexo que tamén existe entre os paises celtas que miran cara o solpor dos que Galiza forma parte. Aqui falamos da influencia climática que o Atlántico leva asociada, e que se reflexa no esquelete e tamén na musculatura dos viños, pero incluso no caso dos que se escapan a estas formas e maneiras máis sutiles, con máis peso, como nesta cata o VX 4 Cuve Caco, no fondo deberian manifestar ese frescor inherente a sua vocación. Frescor que non significa acidez, nin ten que ver fundamentalmente con este parámetro. E a sensación que atempera a carga das estacions e fai fluir a vida e o grolo de xeito máis equilibrado.

Cando unha persoa, despois de pedirlle que pilote unha viaxe o través da cultura e do concepto do viño atlántico, che propón o que Xoan Cannas puso no papel, xa nada máis debuxar as primeiras pinceladas fiquei coa boca aberta, … so podes decirlle que adiante, facilitarlle o camiño e apartar o que tiñas pensado para outra, pero mui próxima ocasión. Persoas que saiban de viños a pao seco hai muitas, cunha especie de acumulación de datos e, na maioria das vegadas, de ideas preconcebidas a sua vez por outras persoas, nembargantes xente que vaia por diante e mire máis alá, ou chegue alí e saiba ler entre as liñas de todo este mundo, son os menos..
Partimos de Sanlúcar de Barrameda coa Manzanilla pasada Pastrana da Vinícola Hidalgo, por suposto, e ademais do incontabel das suas virtudes, coa pegada salina do atlántico. Despois de virar a nave 90º en San Vicente achegamonos á Península de Setúbal para cun Moscatel de seu, neste caso o Alambre de 20 anos de Jose Maria da Fonseca en Azeitao, apreciar ate onde se pode chegar cunha variedade coma esta. Pechamos o círculo da estirpe xenerosamente nobel do Atlántico en Porto co Tawny de 20 anos da casa Niepoort.
A ruta dos viños tranquilos ensinounos algo que levaba anos esperando, un Colares de 1965, ramisco prefiloxérico dos areais próximos a Sintra destinado a esperar o paso do tempo, en Portugal seguimos tamén con viños que nacen coa vocación de esperar o pulimento do tempo, o atrainte carácter de Bairrada: Quinta das Bageiras e Quinta da Dona. Despois de Portugal o natural é seguir polos galegos, e viceversa, e disfrutamos dos extremos nos que moven os tintos galegos: o fundamentalismo atlántico do Goliardo caiño e o carácter duriense do VX 4 Cuve Caco de Gomariz, deseguido o Bierzo co Castro Valtuille do 2005. O diálogo persoal con cada un deles e o comentario coseguinte merecen unha entrada propia e hoxe xa é tarde, polo que sigo o relatorio da xornada que chegados a este punto pegou un chimpo para achegarmonos á representación atlántica da Rioja Alta co reserva do 1999 de Tondonia, fiel reflexo dun estilo impasibel ó paso das modas, e a frutalidade do Terrán de Vallobera. Problemas de última hora reduciron a presenza francesa a unha única zona co Le Carrilon del Angelus 1997 de Saint Emilion.
A guinda final foi para a turbosidade máis atlántica de Escocia da man dun Caol Ila, o procedente dun único casco destilado no ano 1998 e embotellado no 2006.
Agradezo a Sebio, enólogo da adega Coto de Gomariz, a sua presenza na cata e as suas palabras de ánimo, con persoas coma él no mundo do viño todo resulta máis fácil e agradable.