Torroxal, unha historia

O mundo do viño xenera historias asombrosas, ademáis dalgúns dogmas, verdades intocables e rebeldes con ou sen causa.

Alén das historias individuais e colectivas que nos estimulan na nosa travesía entre copas, co aumento da liberdade creativa e interpretativa, crecen no mundo do viño as polémicas fomentadas polos que reaccionan ante esta explosión libertaria, porque ate hai pouco eles eran os únicos protagonistas no escenario do viño, representantes da técnica fronte ó vulgar e caseiro. Agora síntense desprazados, ignorados, e fanno cunha virulencia salpicada de descualificacións simplistas a maioria das veces. Entre o oficialismo dos santos mandamentos da intervención, os sen sulfitos, o do que todo é química e o fin sería o vinagre, que si calquer acción na viña é intervención, sen entrarmonos na subsección varietal: autóctonas, adaptadas, ancestrais, as que nos vendían como mellorantes… A naturalidade. O raspón: never ou si en su justa medida. Horreur cos neardentais que retoman a tracción das bestas, esquecendo o custe da producción por hectárea (tótem de toda planificación) e abandonando a mecanización e o progreso, e dos depósitos xa nin falemos, mira ti que hainos con querencia pola cerámica cando isto debería terse desterrado hai decenios para labor de arqueólogos e de museos. E que me decides da cursilería de describir un viño cunha poesía? Retrocedamos e voltemos ó aburrimento das fichas de cata, á simpleza do vazio. A lexión de vinófilos de toda casta, apelido, secta e relación profisional co viño, teñen decidido e dictaminado con toda certeza que o consumo de viño está en números vermellos debido aos insoportábeis adornos e as florituras que poetas relamidos, frikis retorcidos ou profesionais presuntuosos acompañan ás suas copas. Concluido após meses de sesudas investigacións e metanálises, traballos de rúa e de barra, e convivencias coa pirámide poboacional comprendida entre os 18 e os non sei que.

Historias.

Pero a historia que hoxe quería encher estas liñas tiña un so nome: Torroxal.

TORROXAL.

Unha historia asombrosa, enchida de dúbidas, a primeira referida ás claves que fundamentan a vida deste proxecto desde o seu nacemento ate o final. Descoñezo a vocación primixenia dos seus creadores, os datos técnicos da implantación do viñedo, etc. Sei que a riqueza varietal era notoria (brancellao, caiño, sousón, castañal, pedral… espadeiro?) e a súa ubicación fantástica: nunha panza perfectamente iluminada e aireada, cunha vista perfecta do val e do Miño, sobre un solo pobre do que gardo o recordo do carácter mineral que mostraba, fundamentalmente esquistoso. Visiteino o ano 2003 durante un curso de viticultura impartido por un dos seus cerebros no Centro de experimentación e formación agraria de Salceda de Caselas.

Torroxal, un viñedo na parroquía de Figueiró do concello de Tomiño na bisbarra de O Rosal, xa sabedes: sol do mediodía enfocando desde o nascente ó poñente estas suaves ladeiras, á beira do Miño uns kms antes de se xunguir, entre Caminha e Camposancos (A Guarda) co océano Atlántico. Seguro que experimentastedes en vos mesmos o que poden sentir os acios dunha cepa nas terriñas destes lares: luz do sol e mornas temperaturas, baixo o suave agarimo da brisa mariña que ascende polo Miño despois de driblar o monte Tegra.

O viñedo de Torroxal reservaba para a superficie tintada un lugar privilexiado e unha digna extensión, aproximadamente quince ha., nun momento, finais dos noventa, no que o tinto era residual e menguante nas rías baixas. Naquelas primeiras e únicas anadas lanzaron unha producción de 57.000 botellas.

Sexa cal fora a vocación dos elaboradores, o viño presentábase bravo. Gardo no recordo as sensacións aromáticas: cárnicas, de sangue e coiro sobre unha froita negra acongojada. Como é natural a mente garda máis nítidamente na memoria os aromas, moito máis que o gusto, pero poñamos que este era bastante agreste.

Torroxal morreu. Se lles presta poden elucubrar sobre as causas do declive e posterior morte do proxecto.Tiraríamos proveitosas conclusións.

Torroxal foi esmorecendo ó mesmo tempo que o viño embotellado ia crecendo recluido na garrafa, ate converterse, pos mortem da empresa que o pariu, nun viño… mítico. Para min esta historia é sorprendente, desconcertante, outros seredes quen de comprender esta ecuación, sen embargo a min gustaríame visualizar un feed-back con esas copas que fun bebendo para comprender toda a trama argumental que dirixiu e guiou esta película que estou bebendo con emoción.

Pero o final desta historia gardaba aínda un sensentido máis para pechar esta orfandade na que nos deixou. Os novos propietarios replantaron con albariño unha parte do viñedo tintado, que agora estaría nunha bonita madurez próxima aos vinte anos. Amputándonos desta maneira a emoción, seccionando os pés que alimentaban ás copas do noso pracer.

TORROXAL

Susurra, a capela, espido, con seriedade, deixando o frescor nórdico polo calorciño aireado de froita vermella madura, lixeiras herbas aromáticas nun campo perfumado con flores silvestres. Respírase fresco en cada trago, cun agarre que aínda conserva para a vida.

p.s. Un xoves aterrei na casa despois de dous meses en Tenerife, era o 19 de febreiro. Foi, aínda non marchou, o inverno máis frio nestas illas da macaronesia africana desde hai non sei canto. Estés onde estés neste hemisferio o norte non deixa de ser nunca norte. E nesta estación síntese especialmente motivado. Pese o que se poida pensar por ser unha illa, en Tenerife non fumos quen de tomar peixe. Nembargantes en Lanzarote todos os sábados, en Orzola ou no Golfo, disfrutábamos dunhas fermosas parrilladas de vieja, cantarero, sama, cherne, bocinegra, corvina, briota, sargos ou os pequeniños gueldes. Así que o primeiro día en casiña pedínme peixe deste Atlántico. Deixara unhas cantas botellas apartadas, é dicir teoricamente intocábeis, e outras prestas para ser consumidas por quen pasara por alí, entre estas recordaba que por alí andarían un Albamar 012, varios ribeiros da mesma anada, un Bastión da lua 011 e os Valdeorras A Coroa e Arístegui, calquera deles perfectos para ese peixe desexado. Pero o que atopei ó abrir a “viñoteca” foi a botella de Torroxal coa cortiza sobresaindo un chisco do pescozo… si, tuven unha reacción educada. Fora aberto o luns 16, servido nunha copa e deseguido tapado e gardado de novo, non lles agradara!! Bebinno, disfrutando de cada grolo coma se fora o último, ate o domingo 22, sabendo que non volvería a gozar de él nunca máis.

Simplesmente Roseira

Vale de Gontelho, Covas de Douro

bagos de tintas e tourigas

Porto, Cais da Ribeira

copos de vinho simplesmente

Joao Roseira

coraçao do Douro a later em Nos

pes descalços sobre a pedra

o instinto de Dionisio nos territorios que amamos

P1000842

Fiquei ligado ao Joao no 30ª aniversario da Quinta do Infantado, antes fora a súa historia e aos seus vinhos, e desde aquela…

Algúns Infantados e Bagos de Touriga teñen pasado polo caderno dos bagos durante estos anos: 2005 2007, 2008, 2010

Hoxe segue polo meu copo o Vintage 2011, grande ano para eles vintages. Força, xuventude, lonxevidade… a potencia da froita entre a esteva e os matos relucentes, sobre o xisto, a pulsión do primario que retrasa a elegancia para dentro de… tempo lá.

1969178_10204339809433392_499328330251520052_n

O Douro cimentado por canteiros e viticultores galegos e poboado nos seus inicios polas castes do país: brancellao, bastardo, sousón… foise achégando estos últimos anos, xunto ás demais regioes do vinho portugués (Alentejo, Dao in crescendo, Bairrada e principiando Lisboa) aos galegos que os ignoraban, porque nesta banda do Atlántico, desde a beira do Minho á do Tejo, pasando pola do Douro, os galego portugueses temos tres citas para bebérmonos:

Simplesmente Goliardos da Emoción:

“Simplesmente Vinho”, “Goliardos Festival Vinho ao Vivo” e “Emoción dos Viños”. Ademais do grande salón da Essencia. Irmanamento para que os tragos entre amigos emocionen.

simplesmente.

A semana pasada foi o Simplesmente Vinho do Joao, e fomos moitos os galegos que pasamos polo laboratorio de emocións vínicas do Cais da Ribeira. Un síntoma dos novos tempos do viño en Galiza, do aumento da súa cultura nas copas e nas inquedanzas.

Simplesmente Vinho… e moitos amigos, viticólogos de raça, que nos teñen acompañado ou que o faran nas próximas emocións por Tui: Rita, Marta, Sara, Fátima, María, Joao, Mario, os Antonios: Lopes, Madeira e Marques.

Obrigado por existir Joao

Sameirás 11

Ribeiro da banda esquerda do Avia ó seu paso pola parroquía de Santo André (Ribadavia), das viñas de Antonio Cajide, colleiteiro de elección a enlazar coa tradición familiar. Viño da anada do 2011 aberto o 8 de febreiro e rematado o 11, tres días nos que foi desaparecendo pouco a pouco as primeiras sensacións do paso do tempo para ir deixando, día a día, o seguinte:

a froita amarela suave, ausente de calor

as notas do carazo (escarcha) sobre ela

o aromático das herbas que o sol na xeada desperta

a flor que se vai durmindo

un xardín entre lusco e fusco, de tenra luz

meloso frescor que se ergue no final cun elegante amargor

1509794_10204506955131930_3955830914303429854_n

Denominación de orixe histórica, cunha longuísima traxectoria, que nos tempos precedentes se fora alonxando dun glorioso pasado e da esencia do seu terroir.

Recoñezo que gostaba máis da sobriedade de Luis Anxo. Non considero vanguardia de nada cargar con todo o armamento estruendoso do marketing indiscriminado, disparando con todo o que se che ocorra dos seus protocolos, deixando, ó final, unha imaxe de producto standar sen identidade. Mentres, pola súa banda, alleos a este frenesí, viños e viticultores camiñan cara o que deberon ser no esplendor do seu tempo, ou cara unha tradición descoñecida dilapidada polas sucesivas plagas do apocalipse vitícola. Viños cada vez máis limpos, máis certeiros e definidos, máis enchidos co carácter dos diferentes terroirs dos vales, ladeiras e das castes tradicionais que o transmitían.

Son os viños os que forxan a imaxen dun territorio, os que falan coa linguaxe dos sentidos que fican na memoria, deixando no consumidor de calquer parte do mundo a súa orixe.

os tempos están mudando

“The times are changing”

Time have changed… e xa collimos a velocidade de cruceiro

Chegou a hora dos amantes do viño, dos consumidores que son impermeables aos prexuizos, da ledicia de beber sen arquetipos, dos paladares que, coma tábula rasa, esqueceron e ignoran os dogmas, e dende esa virxinidade recoñecen en cada grolo a autenticidade, que non é outra sensación que a certeza da sinceridade… nas etiquetas, na adega, na viña, nas palabras que o ensinan… sinceridade nos grolos e máis logo na busca do que nos leve máis alá… á Emoción, coma un alalá transparente que nos traia a terriña.

A expansión do viño galego (que é o que máis vivimos na pel e nos sentidos) demanda a intelixencia dos bebedores, que non é máis que o sentido común aderezado cunha experiencia in crescente (a praxis) e unha mínima cultura (tamén in crescente) do que bebemos. Unha intelixencia que sexa quen de facernos discernir o escaparate valeiro, os lumes de artificio vacuos, as poses desvergonzadas, e o minifundismo dos egos.

Contestaba un coñecido sumiller galego (recoñecido por un deses títulos escaparate que esconden a proximidade do vazio) que o minifundismo agrícola tiña orixinado un minifundismo mental. Pero non é este minifundismo o que fai que as persoas sexan incapaces de tirar do colectivo, senón o egocéntrico, como está demostrado, ademais o minifundismo mental, coma a sociedade, é reformable ou revolucionable, o egocéntrico non ten cura. O minifundismo agrícola aludido puido ter sido, e deseguro que o foi, o que nos salvou da extensión dos males, incluso da desaparición vinícola, e é o mesmo que nos pode levar ó cumio dos viños (Borgoña p.ex.) Para evitar o mental, e o minifundismo dos que so miran para o seu peto, son necesarias mentes visionarias, creativas e sensibles, desprendidas, con humildade e xenerosidade.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Escomenzou o tempo relucente dos viños vivos, da palpitación do factor humano entre cepas e viñedos buscados e repensados para a Emoción dos sentidos. De viños co carácter de seu recuperado, saidos do armario, diversos coma o País, coma os seus diferentes solos e microclimas parroquiais, coma as súas castes nacidas para convivir nun mesmo “majuelo”, para Ser, xuntiñas, nunha coupaxe interminable, reducindo os minifundismos varietais. Viños de viticultores que singularizan, tamén neles, o humano factor de seu.

“O voso vello camiño está
envellecendo rápidamente.
Por favor, saide do novo
se non podedes botar unha man,
porque os tempos están mudando”

p.s. Dou as grazas dende eiquí a Luis Gutiérrez pola sua receptividade, polo seu compromiso e pola súa sensibilidade. Eu que nunca pontuei, non me importou ter sido un minúsculo cómplice, e, creamos ou non nos puntos, é necesario recoñecer que as valoracións de Luis acércanse ó que nos sentimos, ademais de ser un estímulo máis para incentivar e espolear o viño deste País sen os corses impostos de antano, sen nada que ver cos pontuadores e guías que nos dominaron no pasado e que por suposto ignoramos.

Cume do Avia

Desde o cumio do Avia, ala polo monte de San Cibrao da parroquía de Camporredondo no concello de Ribadavia, na banda esquerda da ribeira do Avia, podemos otear os vales todos do Ribeiro: tres rios para tres vales, con cada unha das súas ladeiras versionadas na clave que lles sinala o pasar do sol, apousentadas a diferentes alturas sobre os asentos esquistosos e graníticos que definen este territorio de senlleiras raigames históricas.

Se aplicamos o zoom nesta parte do mapa apreciaremos as viniñas do cumio de Camporredondo: “A costa do Beliño”, a de “Cima de Vila” a do “Ubaldo” o “Alto do Coto” e “O Carballo”, todas elas entre os 250 e os 400 m. con caseque todas as orientacións posibeis: este-oeste, norte-sur e noroeste-suroeste, onde moran ate doce variedades das tradicionais do Ribeirio. Pódense apreciar na web de Cume do Avia

Alvaro, Fito e Diego arrancaron con este proxecto hai dez anos. Os alicerces do mesmo eran a recuperación para a agricultura, e o turismo, da contorna da antiga e abandonada aldea Eira dos Mouros, onde naceran os seus antepasados, e basear todas as actividades e labouras na agricultura ecolóxica.

Coñecín esta historia aos poucos de arrancar, daquela escrebía todas as semanas a sección vitícola do periódico semanal “A Nosa Terra”, e nun dos seus números lera unha reseña sobre o proxecto duns mozos de Ribadavia para recuperar un monte que escondía unha antiga aldea, no que se incluía a plantación dun viñedo e unha horta ecolóxica na zona de ribeira. Como naqueles anos non era moi común a ecoloxía na viticultura galega, a maiores sendo unha iniciativa de xente moi nova, púsenme en contacto con eles e acerqueime ao Cumio do Avia. Desa visita escrebera un artigo no periódico que non atopo por ningures.

Despois deste decenio de traballo e esforzo xa teñen o froito engarrafado. É a primeira colleita destas cepas noviñas. As tintadas presentan desde a sua profundidade coloreada de aureola berenxena unha froita vermella tímida, escondida tralo herbáceo que define ás viñas que empezan a dar os seus primeiros pasos, pasos que van ó ritmo da briosa potencia dos sousón, da velocidade afiada do caiño e co agarimo do brancellao ribeirán.

10393774_10204349418073602_1192398346267280522_n

Proxecto cos pés na terra, na historia da zona, con respecto ó medio, sen as praxis dos que con diñeiro queren chegar e encher, sen aparato mediático-político facendo de propaganda interesada, sen o abc dos manuais do marketing que esconden os viños máis cociñados.

Remataron a fase menos glamorosa, agora segue a da busca vitivinícola máis axeitada para reflectir nunha botella a identidade desas altas terriñas no epicentro do Ribeiro. Desexo que o tempo lles vaia levando pola interpretación máis auténtica do territorio, no que xa levan un decenio laborando, ó través de colleitas que de seguro irei bebendo.

berramos Viño!!

Navegamos, bebemos,
e as terras do viño,
illotes no medio dos océanos da vida,
vannos salvando do afundimento.
Berramos Viño!!!
e o cheiro lonxano do primario lévanos á terra,
Pero a vida…
as veces soñamos que pisamos terra firme,
e deseguido amanecen a babor reflexos e aromas doutros lares
que nos levan,
na cada vez máis cargada nave,
Máis Alá,
cara o solpor
a surcar novos temporais,
a tambalearnos máis unha vez,
a que unha luz, unha brisa… traia arrecendos que nos fagan virar,
torcer o noso anárquico rumbo
cara novas copas onde atracar os beizos
e con eles a paz do espirito,
ate o seguinte por de sol…
1238382_10200912206425459_566688531_n

o dos bagos

A historia deste caderno do viticólogo/viticulturista (vigneron em portugués) nestes 7 anos cumpridos, e un par deles antes desde “A Nosa Terra” cabeceira que me emociona lembrar, foi e é a historia do acompañamento dunha travesía, a historia escrita da transición do viño galego, o período máis emocionante que nunca poideramos imaxinar, como vencer os complexos e tirar para adiante, ate convencer, sorteando aos que reaccionaban reticentes, aos que primeiro se rían, logo alcumaban de romántico ou soñador, máis logo desconfiaban pero que remataron, as veces aparecendo como actores do conquerido, subíndose ó carro do futuro que nos vai levando Máis Alá
Fomos soltando cargas de profundidade para socavar a inacción e rebentar o medo
Fomos largando lastres para voar, soltando amarras para navegar… sen mirar de esguello
Agora todo é máis doado, hai corredoiras abertas, pegadas sobre a neve… ate o próximo inverno
Contamos historias, argallamos un futuro, damos forma ó argumento,
soñamos e máis logo buscamos, cara ó solpor que nos empurra Máis Alá.
A realidade supera á ficción, todo o que aventuremos ou podamos predecir foi e será superado pola realidade, deseguro quedaremos curtos, seremos adiantados polo que virá… e será, polo potencial desta Terra de terriñas.
Seguiremos pescudando na tradición que poido ficar das sucesivas castraccións, na busca dos devanceiros dos viños perdidos, acompañando ó mesmo tempo os primeiros pasos, paladas, pedaladas, os primeiros largos da escalada dos que comenzan, ser caloría do lume para a ebullición e a fervenza das ideas.
Como consecuencia de todo este proceso no que estábamos inseridos de cheo, no que mergullábamos sen osíxeno… da busca permanente da Emoción, e polo placer que estábamos experimentando cos viticultores protagonistas do resurdimento do viño galego, aderezado do amor que desde sempre sentimos polos irmaos portugueses, naceu, vai facer cinco anos, no Claustro da Catedral de Tui “A Emoción dos Viños”, que este ano renovará novos folgos, collerá pulos para extenderse máis alá. Grazas Marina por compartir conmigo este soño.
Seguiremos sendo propagadores activos, voceiros expansivos dos viños que nos leven sempre Máis Alá… cara a Emoción

a. portela

424508_4571309598824_470146930_n

Ignios – Orígenes

10616272_10203901568157634_7826439474207180607_n

Ignios orígenes  es el proyecto de Borja Pérez, que partiendo de la actividad vitivinícola familiar, y su formación de ingeniero agrícola, busca interpretar con limpieza y fundamento la personalidad de su territorio, marcado por la impronta de una geografía apabullante: una mezcla de océano a los pies, alisios entre las curvas de una orografía sinuosa y 3700 m. cara al cielo de bastión volcánico a la espalda, todo esto expresado a través del marcado carácter de las variedades que desde distintas procedencias fueron a vegetar en el norte de la isla, donde existe una clara influencia portuguesa en la viticultura y en la toponimia. Ignios va más allá de una viticultura que primaba la producción y del tipo de elaboración más recientes.

El viñedo que trabaja Borja se encuentra en Icod, en la denominación de origen Ycoden-Daute-Isora. Tenerife es un puzzle de apelaciones, cinco denominaciones ocupando un espacio que, como un cinturon, rodea el territorio de bosques, laderas y barrancos que caen desde el Teide hasta el Atlántico. Tal y como están establecidas en la actualidad hacerse una idea de su realidad vitícola resulta bastante complicado. Diversidad microclimática, múltiples varietales, viticulturas diferenciadas en una geografía quebrada y orografía que solo conoce las pendientes. En el norte de la isla se encuentran tres de las cinco d. o.: Tacoronte-Acentejo, que abarca la parte oriental desde La Laguna hasta el valle de La Orotava donde se encuentra la denominación del mismo nombre, y en la zona occidental de este norte insular y a continuación de la anterior empieza la d. o. Ycoden-Daute-Isora, que a su vez engloba esas tres comarcas que se van sucediendo en ese mismo orden.

Estas denominaciones son además en si mismas otro pequeño puzzle de viñedos esparcidos entre barrios, barrancos o bosques, salpicando espacios desde los ciento y pico metros hasta rozar los 1000 y en algunos casos superarlos.

La vitivinicultura tinerfeña está despertando, empezando a coger nuevas maneras, e ignios está en ese camino y será una de las bodegas que lo protagonicen. De momento están en la fase de recuperar e interpretar para la calidad las variedades tradicionales, mediante una viticultura equilibrada y repetuosa y una elaboración con la justa intervención, buscando la mejor expresión en su mejor territorio, para más adelante pasar a los vinos de parcelas y viñedos, de los que Suertes del Marques es un módelo.

Entre las variedades blancas de la zona están la marmajuelo, gual, listán blanco o el vijariego blanco, entre las tintas negramol, tintilla, baboso negro (tinto serodio en Galicia, alfrocheiro preto en el Dao, albarín tinto en Asturias) listan negro y vijariego negro.

10441031_10203901549837176_8959574320009062906_n

Vijariego negra. Color profundo, punzante, intenso, balsámico, laurel que domina al principio, detrás frutos negros del bosque con vegetal en el fondo, por el medio hierbas aromáticas y después, con tiempo, las frutas negras sobre la sensacion mineral. Cuerpo que pasa incisivo, buena acidez y fino tanino, que se arrastra para quedar largo en la distancia, dejando una sensación salina, que, después de los vinos y de las barricas probadas, parece ser una marca de la casa Ignios. Me recuerda una loureira tinta, o una petit verdot no continental, ni mediterránea…

Igual de sugerentes, y con distancia para evolucionar, son un baboso negro complejo y sorprendente y unas barricas de listán donde transmiten sus diferentes procedencias. Otro capítulo más largo merecen los blancos de marmajuelo, gual, vijariego blanco…

Por supuesto ya tiene la invitación para acompañarnos en la próxima edición de A Emoción dos Viños, sería un gusto tenerlo en Tui con sus viños de Ycoden-Daute-Isora (Tenerife) Islas Canarias.

Ignios orígenes

10616272_10203901568157634_7826439474207180607_n

Ignios orígenes é o proxecto de Borja Pérez, que partindo da actividade vitivinícola familiar, e a súa formación de enxeñeiro agrícola, busca interpretar con limpeza e fundamento a personalidade do seu territorio, marcado pola impronta dunha xeografía apabullante: mestura de océano ós pés, alisios entre as curvas dunha orografía sinuosa e 3700 m. cara ó ceo de bastión volcánico nas costas, todo isto expresado ó través do marcado carácter das castes que desde distintas procedencias foron vexetar no norte da illa, onde existe unha clara influencia portuguesa na viticultura e na toponimia. Ignios vai máis alá dunha viticultura que primaba a producción e do tipo de elaboracións máis recentes.

O viñedo que traballa Borja atópase en Icod, na denominación de orixe Ycoden-Daute-Isora. Tenerife é un puzzle de apelacións, cinco denominacións ocupando unha espazo que, coma un cinto, rodea o territorio de bosques, ladeiras e barrancos que caen desde o Teide ate o Atlántico. Tal e como están establecidas na actualidade facerse unha idea da súa realidade vitícola resulta bastante complicado. Diversidade microclimática, múltiples varietais, viticulturas diferenciadas nunha xeografía quebrada e orografía que so coñece as pendentes. No norte da illa atópanse tres das cinco d. o.: Tacoronte-Acentejo, que abarca a parte oriental desde La Laguna ate o valle de La Orotava onde se atopa a denominación do mesmo nome, e na zona occidental deste norte insular e a continuación da anterior empeza a d. o. Ycoden-Daute-Isora, que a súa vez engloba esas tres comarcas que se van sucedendo nesa mesma orde.

Estas denominacións son ademáis en si mesmas outro pequeno puzzle de viñedos espallados entre barrios, barrancos ou bosques, salpicando espazos desde os cento e pico metros ate rozar os 1000 e nalgúns casos superalos.

A vitivinicultura tinerfeña está despertando, empezando a coller novos pulos, e ignios está nese camiño e será unha das bodegas que o protagonicen. De momento semellan estar na fase de recuperar e interpretar para a calidade as variedades tradicionais, mediante unha viticultura equilibrada e repetuosa e unha elaboración coa xusta intervención, buscando a súa mellor expresión no seu mellor territorio, para máis adiante pasar aos viños de parcelas e viñedos, dos que Suertes del Marques é un módelo. En Galicia pasamos un proceso similar recentemente.

Entre as variedades brancas da zona están a marmajuelo, gual, listán blanco ou vijariego blanco, entre as tintas negramol, tintilla, baboso negro (tinto serodio en Galicia, alfrocheiro preto no dao, albarín tinto en Asturias) listan negro e vijariego negro.

10441031_10203901549837176_8959574320009062906_n

Vijariego negra. Cor profunda, punzante, intenso, balsámico, loureiro que domina ó principio, detrás froitos negros do bosque con vexetal no fondo, polo medio herbas aromáticas e despois, co tempo, as froitas negras sobre a sensacion mineral. Corpo que pasa con agarimo… pero incisivo, boa acidez e fino tanino, que se arrastra para ficar longo na distancia, deixando unha sensación salina, que, despois dos viños e das barricas probados, parece ser unha marca da casa Ignios. Recórdame unha loureira tinta, ou unha petit verdot non continental, nin mediterránea…

Igual de suxerentes, e con distancia para evolucionar, son un baboso negro complexo e sorprendente e unhas barricas de listán onde transmiten as súas diferentes procedencias. Outro capítulo máis longo merecen os brancos de marmajuelo, gual, vijariego blanco…

Por suposto xa ten a invitación para acompañarnos na próxima edición de A Emoción dos Viños, sería un gusto telo por Tui cos seus viños de Icoden-Daute-Isora (Tenerife) Islas Canarias.

albariño power

Creo no albariño, ate chegar a nomear os viños destas terriñas co seu nome sen vergoña, aínda que xa sabedes, o importante é o terroir, o colectivo, a conxunción máxica dos factores, e non o cultivar individual. Amo as Rías Baixas e creo no albariño (e boto de menos loureiros, menos mal que nos queda Ponte de Lima)

O albariño esta tomando conciencia de si mesmo, se fora francés forxaría un imperio para o Deus dos viños.
Posue unha nobreza que cando é respeitada, e non manoseada con ademáns protocolarios e viticultura abusadora, demostra o seu carácter e a elegancia que o tempo sabe mostrar.

O albariño nas Rías Baixas ten poder. Fixérannos perder o fio da nosa identidade, renegar da auténtica personalidade, acomplexarnos máis unha vez… tamén no viño. Como en todo o que non se fai con orgullo nen conciencia de un mesmo acabase en asimilación, en simples sucedáneo do que se é. Estes anos pasados chegáramos a desconfiar do noso albariño… e a rir das cuncas da época de Cunqueiro. A prepotencia do racionalismo tecnocrático.

Pero na actualidade unha cata de albariños das rías baixas, como por exemplo o pasado mes con Luis Gutierrez en Pontevedra, pode transportarte, facerte recordar, despertar a imaxinación ou traer instantes gravados, sensacións memorizadas, sentimentos, caricias, pesares, ledicias… si, hai albariños das rías baixas que nos achegan o territorio do que somos unha parte máis, coa vida que temos pasado mimetizados nel, o transcurrir dos días e das estacións cos seus cheiros e o seu tacto, e isto, máis que recoñecer aromas de manzá, herbas aromáticas ou flores brancas é o mellor que podemos dicir dun viño, é a fase superior á que todo devoto de Dionisio espera alcanzar, a que desexa acadar e onde desexa que lle leven os viños dos que vai tirando a rolla.

Viaxei, entre tragos non cuspidos, pola costa que vivín e que sempre soñei beber. Servirme nunha copa os espazos que habitei, coa ledicia de crianzas da beira mar, co salitre na pel baixo o sol sureño da Galiza, rebozado polo cheiro mariño que a brisa paseaba polo ar, entre os por de sol outonais, brisas logo convertidas en borrascas invernais de profundidade oceánica, atlánticas de fresca humidade e mar revolto, mar batido das rías que contemplabamos sobre as katiuskas desde o peirao, e, cando o mar calma, o reflexo dos raios extendendendose máis aló.

A espera ten rematado: o Atlántico, entre praias e leiriñas da costa marcada polos dedos de Deus, está sendo engarrafado.
A emoción e a ledicia, e a satisfacción polo que eu espero cheirar e logo beber inundándome: a xeografía do mapa das rías todas, que empeza a asomar polas copas enchidas a 3/5 de viños como algúns dos que bebín (ou catei como prefiran) ese día.
Non bebín todos porque ausenteime no último tramo da cata, claro que tampouco estaban presentes todos os que hai nas rías baixas.

601043_4975138254288_1822205451_n
Dos que tuven a oportunidade e me coincidiu beber ainda gardo na memoria, e no desexo dos ocos valeiros da miña nómada adega, os viños de Zárate, toda a literatura escrita unhas liñas atrás atópase en algún e as veces en todos os seus viños. Se os seus antepasados pasaron á historia vitícola da zona, Locho e os seus viños xa ten reservado un lugar privilexiado na historia que se escribirá no futuro.
Xurxo Alba, con viños cada anada máis definidos, pero aínda me queda a sensación que han chegar máis lonxe. Alberto Nanclares engarrafa viños que eu defendería en calquer sitio e situación. Mirar Lagar de Costa na etiqueta é a seguridade de viños equilibrados e as veces moi elegantes, sutil reflexo do seu lar, que a min por momentos deixanme as ganas de que se solten da mán e peguen unha carreiriña que lles faga despeitearse un pouco. Fulcro uniuse desde hai un tempo a miña selección de viños co carácter que gosto. Despois de bastante tempo sen beber os Pagos de Xoan e de Bemil emocioneime un chisco ó voltar a sentir un Benito Santos na copa, esa mestura de mineralidade y evolución, acordeime de Todd, gustáronme menos os viños da última anada. Singular e atractivo o Pazo de Galegos (na etiqueta pon algo así como “albariño premiun selectión”, en maiúsculas claro) cunha personalidade que seguramente podería ser a da Ribeira do Ulla, incluso, quen o diría, o tinto elaborado con mencia.

Moitas adegas siguen co seu estilo e maneiras, outras fan leves restyling, e algunhas acusan certa decadencia. Probei As Laxas, Morgadío, Agro de Bazán, La Val (destaca entre os seus o Lías 2007) de Martín Codax o Gallaecia 2011 gustoume máis que outros anos e o Lías, tamén 2011, moito menos, o Anxo pareceume un viño moi Rosal, polo tanto fidel ó que pon na etiqueta.

Quedeime con moitas ganas de catar o resto de viños, alguns deles os dos amigos que estos anos nos foron acompañando na “Emoción dos Viños”

Estas son valoracións impuntuábeis, e ignoran calquer tipo de campeonatos, concursos ou medallas, sen cifras… so a escala da emoción, da miña experiencia bebida.

Os que van ficando atrás eles saberán, nos non nos resignamos e non nos detemos… (W.Whitman)

10596_10200544980205033_1453593050_n