Ye / Lajares

Un trozo, una suerte, un pedazo, una pieza, un pago… también un clos orante, amurado, una esquina de la macaronesia más árida que renace todos los años en la aldea de Ye (Haría)

ye

En la falda del volcán de La Corona que enfila la proa norteña de Lanzarote, sobre el archipiélago Chinijo, en el suelo volcánico más viejo de la isla está la viña del abuelo de David. Con los brazos abiertos a la humedad oceánica que el alisio acerca con generosidad… luz amplia y cercana de un azul limpio que veloces nubes blancas atraviesan a menudo, al alcance de la mano.

Norte que asoma bajo el viejo volcán

Malpaís que en el vértigo de la caída alargo en el mar la tierra

09092014-_MG_4015

Pequeños muros de roca volcánica (como para la Galicia atlántica los pilares de granito, de belleza ancestral) que acogen y protegen una mezcla varietal, simbiosis plural para multiplicar la profundidad, la longitud, los matices y la esencia de un lugar… Alma de una gota del planeta, de la diversidad de la tierra. Listán negro con la malvasía, el diego y otras, sobre el rofe.

Ahora, pocos días después del solsticio de verano, en la noche de San Juan, el mismo día que nací, descorcho el fruto embotellado de esa viña y nace para mi el vino que con cariño hicimos.

Bravo y rabioso rompe en el paladar con toda la hondura volcánica, escondiendo el primario más sútil, antes de que la vida de las plantas, de las frutas y de las flores vuelva a crecer tras la erupción, sobre el malpaís, tras el negro profundo, el fuego y la sangre… esperaremos por la vida sobre la tierra del fuego.

Así vive ahora el vino de la añada 2014 de la viña del abuelo de David, baijo el volcán de la Corona, en Ye.

1454708_10201525837045841_207449693_n

*fotos de la viña de David, el Archipiélago Chinijo y, naturalmente, en La Graciosa mirando Alegranza

Ye

Un trozo, unha sorte, un pedazo, unha peza, un pago… tamén un clos orante, amurado, un anaco da macaronesia máis árida que renace todos os anos na aldea de Ye (Haría)

ye

Na faldra do volcán de La Corona que enfía a proa norteña de Lanzarote, sobre o archipiélago Chinijo, no chan volcánico máis vello da illa está a viña do avó de David. Cos brazos abertos á humidade oceánica que o alisio achega con xenerosidade… luz ampla e cercana dun azul limpo que veloces nubes brancas atravesan de cote, ó alcance da man.

Norte que asoma baixo o vello volcán

Malpaís que no vertixe da caída alongou no mar a terra

09092014-_MG_4015

Muriños de rocha volcánica (coma para a Galiza atlántica os piares de granito, de beleza ancestral) que agochan e acougan mestura de castes. Simbiose varietal para multiplicar a profundidade, a lonxitude, os matices e a esencia dun lar… Alma dunha pinga do planeta, da diversidade da terra, da pluralidade. Listán negro coa malvasía, o diego e outras, sobre o rofe.

Agora, poucos días despois do solsticio de verán, na noite de San Xoán, o mesmo día que nacín, tiro a rolla do froito engarrafado desa viña e nace para min o viño que con agarimo fixemos.

Bravo e rabudo rompe no padal con toda a fondura volcánica, agochando o primario máis sútil, antes de que a vida das prantas, das froitas e das flores volva a crecer trala erupción, sobre o malpaís, despois do negro profundo, do lume e do sangue… esperaremos pola vida sobre a terra do fogo.

Así vive agora o viño da anada 2014 da viña do avó de David, baixo o volcán de la Corona, en Ye.

Este si que é unha besta, e non a de pedral.

1454708_10201525837045841_207449693_n

*fotos da viña de David, o Archipiélago Chinijo e, naturalmente, en La Graciosa mirando Alegranza

Palabras para a Emoción. 2011-2015

emoción......

Achegámonos a unha nova Emoción dos Viños, renovaremos sensacións gravadas na memoria, conversas con amigos ó redor da vida que bule no interior das copas. Espazo onde compartir amistade, onde propagar desde as pedras centenarias do claustro cara ós catro puntos cardinaes a beleza milenaria do viño, da cultura que nos da placer e saúde.

O claustro da Catedral de Tui nos acollerá para disfrutar dos mellores viños nun escenario que todos os amantes dos viños emocionantes, da boa música e da mellor compañía esperamos: emoción e conversa coa xente que ama a esencia da terriña nunha copa.

Novos amigos terán un recuncho no claustro para mostrarnos a súa versión da Emoción cos seus viños. Seguimos presentando xente que ama as súas terriñas e as traballa con paixón, e ademais nos emocionan co seu froito. Botaremos de menos aos que non están nesta edición pero que forman parte da familia da Emoción.
Somos combatentes activistas da causa vitícola, reivindicamos a expansión da sua cultura… e o placer, a saúde, a terra… e sempre a Emoción

As sensacións que alá nos levan nacen da viticultura respetuosa co medio e con nos, dos elaboradores máis sensibles, dos que están na busca da auténtica expresión das súas terriñas, da inspiración que surde dos seus cheiros, da creatividade, do instinto dun viticultor mimetizado co seu terroir.
Mostramos o potencial, a vangarda do que virá, do que vai vindo, de todas as comarcas vitivinícolas galegas.

Acreditamos en todas elas, desde sempre, sen exclusión de orixe, desde Negueira ate o Morrazo, de Betanzos á raia, confiamos, as dúbidas e os complexos deixámolos para os que fican no pasado máis recente.
Somos amantes permanentes dun Portugal que nos devolve a emoción dun adn común: Dao, Bairrada, Douro, Minho… climas, castes, apelidos, nomes dunha Gallaecia que aínda latexa nos viños.
Defendemos a sinceridade dos viños limpos, de persoas honestas, que respetan o entorno e o consumidor.
Desconfiamos das ortodoxias, fuximos dos prexuizos, non etiquetamos nin pontuamos, ignoramos diplomas e medallas.
So calibramos a Emoción dun trago acompañados dos que queremos, no medio dunha conversa ou mentres nos miramos, no silenzo dunha aperta ou co son dun bico… entre a música e as pedras que nos acollen.
Esto non para, sen tregua vai, e queremos ir aos mesmos lugares onde o viño nos leve.
Cada anada nos traslada cara un algures que queremos beber, que podamos soñar…
Os que o freaban, os que non acreditaban incapaces de imaxinar o seu potencial, desconfiando das súas terriñas, pisan sobre corredoiras abertas, lendo un guión escrito por outros. Si seguides o movimento das súas batutas chegaredes tarde e desacompasados. Todo avance, calquer progreso arrastra o pesadelo dos que fican atrás.
Seguimos enfocando, servindo nas copas, subindo á palestra, colocando no escenario aos que nos lanzan Máis Alá, sexan incomprendidos, descoñecidos ou minifundistas de garrafas reservadas para a Emoción.

Buscamos sumerxirnos na esencia das terriñas do País dos mil rios e dos mil vales, multiplicados por innumerabeis ladeiras e regatos. País abrazado polo Atlántico, que se extende sobrevoando todos estes microespazos encepados de viñas, microviñas, ribeiras sobrecollidas por ladeiras penduradas pintadas no verde luminoso das vides, ladeiras suaves e ondulantes entre bosques nobres e vellos soutos, ou en vertixinosas vertentes orantes cara a sol do oeste, iluminadas pola luz do solpor atlántico, con castes de nomes agarimosos, irreproducibles, melancólicas e morriñentas, castes apegadas ás suas terriñas onde expresan con humildade as raigames da súa identidade, pero con orgullo e vocación universal: bagos da Galiza células de universalidade
Voltar á orixe, voltar á viña, á grandeza do pequeno, aos matices que definen as diferenzas, ser fieis á vocación dunha terra e da súa cultura.
Minifundios, microespazos, microuniversos nas ribeiras de ríos cara ó Atlántico. Espazos vitivinícolas co sentido das grandes catedrais vitivinícolas do mundo, crus ou climats dos que nos separaría (para chegar ó que representan eses pedazos de chan) a delimitación e clasificación das vilas, dos lugares e das  paraxes, coas nosas variedades coma transmisoras da súa personalidade e alma.
Identidade que significa o reflexo da orixen, desa pegada da terra e do seu espazo (solos, vales, pendentes, formacions naturais, cercanía ó mar, a un río…) e da personalidade que lle imprime un facedor cando amais de respetar as características particulares de cada anada interpreta as súas potencialidades.

O único camiño que no mundo do viño non ten data de caducidade é o da autenticidade, a fidelidade á vocación dun terruño, das súas castes coma vehículo de expresión, do seu clima e da experiencia, no noso caso contaminada, de xeneracións de viticultores.

Acompáñanos o mesmo desexo que nos levou na primeira edición á busca da Emoción: viticultores fieis á vocación das súas terras, a nobreza de viños fieis coa súa herdanza histórica e aos seus terroirs: riqueza de matices, castes, paisaxes, tradicións e culturas.
10478227_708241102569040_411681112495281748_n

Vémonos en Tui… e bebemos, falamos e…

Viño Verdadeiro

La Revolución del Vino que describe José Luis Louzán, los vinos Naturales que recorre Joan P. Pallarés o la Galicia entre copas que nos sirve Mariano Fisac reflejan la historia reciente, ejemplificada con los viticultores protagonistas, de la búsqueda de algo más, de lo verdadadero que queremos beber.

Estos nombres que acabo de citar: José Luis, Joan y Mariano, son amigos en los que confías, y acontecimientos recientes me hacen valorar todavía más a los que lo son. Antes de disfrutar su amistad los leía, líneas siempre con fundamento sobre los vinos, sus territorios y sus personas, escritos certeros y atinados en la dirección de lo que ahora en esta página llamamos Vino Verdadero.

Es evidente que todos creen/creemos tener la verdad sobre algo, en este caso del vino. Nuestra verdad de los vinos es sincera, sencilla, auténtica, limpia, natural…

Vinos sinceros, en los que confiamos, que nos cuentan sin vergüenza su historia, vinos que no se esconden entre frases hechas y lugares comunes memorizados, recitados de carrerilla, escritos en etiquetas diseñadas para convencernos pero que en la mayoría de los casos no significan nada.

Vinos auténticos en los que se puede leer y escuchar y soñar y palpar y oler su origen. Vinos que reflejan un territorio, que son el eco al mismo tiempo de una tierra y de un viticultor.

Vinos limpios, de una transparencia que permite desnudar su esencia, que se van descubriendo en cuerpo y alma.

Vinos que el tiempo embellece.

Tenemos recorrido muchos territorios del vino, con sus parajes y viñedos de personalidades acusadas, de latitudes y culturas diferenciadas. En todos ellos hemos bebido sus vinos y comido sus platos, y en todos ellos reconocimos sus Vinos Verdaderos cuando la expresión del paisaje, que antes nos había envuelto, se nos aparecía en la copa, cuando sentíamos la armonía infinita entre sus bocados y sus tragos.
Vinos en en los que reconocíamos nuestra verdad.

Vinos fieles a la uva/suelo/climat que sus viticultores cultivaron con el ancestral sentido común del respeto al entorno que nos da vida y vino. Con el mismo respeto con el que luego lo interpretan en bodega, sin adulterar ni maquillar la vocación de esa vendimia. Sin estandarizarlos con el canon de la verdad del vino que los colegios oficiales con sus protocolos defienden.
Vino Verdadero en el que se lee la personalidad de un año en un viñedo de un viticultor concreto.

Que las maneras no te engañen, estamos en el camino del futuro, en la travesía que nos lleva más lejos. Que las frases como: vuelta al origen, respeto de la tradición, o las formas en como nos manchamos las manos y los pies, o como empleamos la caricia y la fuerza de un animal, o el cheiro alegre de un majuelo libre del olor condicionado por la industria de lo químico, no te hagan creer que es el pasado. Es el arte sano que vendrá, del que se nutre el vino verdadero.

El Vino Verdadero anuncia siempre un más allá permanente, porque es el producto de una búsqueda, de la máxima expresión de un viñedo en una botella.

Que no te engañen los estudios y los datos, números que todo lo balancean, midiendo la supuesta demanda del consumidor, y que como única solución para la “industria” del vino postulan medidas de imagen y comercialización, relegando a un segundo plano la calidad y la cultura.

El Vino Verdadero, su verdad, es el que lo hará retornar a las copas y a los locales de todas las franjas horarias y culturas, y a todas las edades.
El Vino Verdadero salvará al mosto fermentado de la extinción

Esta es la verdad de nuestros vinos, la que se busca con pasión, la que emociona cuando se encuentra. El Vino Verdadero es en la emoción con el placer y con la alegría de los tragos.

Todo isto e máis en Vino Verdadero de José Luis Louzán

11174847_1581258118822370_8275019448708463491_n

poniente

Transitamos entre aromas e cores,

saboreando as terras que pisamos,

bebendo as que soñamos.

Durmimos no poniente,

pescudando no horizonte,

por onde se perden os soños

e fica o son da tua voz

…e as pegadas do perdido

10383654_10205255901135112_7308093140169805144_n

La Palma.

La travesía en el mar que vivo, por el océano que surco, enfiló el norte. Con este rumbo en la rosa de los vientos y partiendo del sur de Tenerife, si a babor asoma la pirámide estilizada del Teide (intento descarado de la tierra de acercarse al cielo) y a estribor caen vertiginosos los barrancos del levante gomero, el destino solo puede ser la isla que dicen bonita.

LA gomera

E la nave va… y en la busqueda de la Emoción  vamos yendo cada día con más deseo, el mismo con el que huimos del teatro de las representaciones vacias, creo la verdad de los que cuidan las mil terriñas del vino, los que interpretan sus lares y luego los embotellan para nuestro placer, para nuestra sed, para nuestro sustento de vida.

La isla bonita, para mi también de la calma, donde la tranquilidad existe entre el erizado y sinuoso de una geografía vibrante, de vida y de colores con todas las tonalidades, tranquilidad que se impone atravesando toda la vida no geológica de la isla.

Con esta misma identidad el acento palmero me pareció el más fino y elegante de todas las ínsulas. Suave entonación y cariñoso ritmo en las palabras que se suceden como una música que no merece ser interrumpida.

Además de esta calma contagiosa, en la viticultura palmera destaca el protagonismo femenino: Eufrosina (Vinos El Níspero) por la puesta en valor de una albillo minusvalorada, su hermana Onésima (Vinos Vitega) en la defensa de los Viños de Tea, que épocas recientes fueran ensuciando con elaboraciones deficientes y por eso mismo despreciados por los mismos palmeros. Y Victoria Torres…

la palma

La viticultura palmera de cepiñas diversas (Albillo criollo, sabro, bujariego, gual, marmajuelo, tintilla, negramoll, listan prieto, bastardo, almuñecar, listan blanco y negro…) que desde Europa allí se aposentaron habitando vidueños tradicionales, donde conviven juntas, mezclados con los viñedos contemporáneos, esa especie de apartheid donde son plantadas por su apellido. La cultura de la vitis tiene en la isla espacios diferenciados: al noroeste Garafía y Tijarafe, en el sur Fuencaliente y Mazo en el este.

Las viñas de Fuencaliente ascienden desde los 300 metros de las bases volcánicas del Teneguía y del San Antonio hasta los más de mil metros entre los bosques desde los que arranca la espina dorsal volcánica de la mitad sur de la isla. De arrastrarse sobre el picón a elevar el tronco entre el pino canario. Los pagos más emblemáticos de Fuencaliente son Los LLanos negros, las Machuqueras y Las Caletas, auténticos crus que la sensibilidad de Carlos Lozano (Bodegas Teneguía) y de Victoria (Bodegas Matías i Torres) harán que veamos en las copas sus reflejos asomar.

la palma10

la palma14

Victoria Torres llevaba cinco años en la estela de su padre, acumulando la experiencia que le iba legando, complementandola con esa sensibilidad que desprende desde la primera sonrisa con la que te recibe, y un instinto creativo evidente. Sensibilidad y creatividad natural que ahora siente la sensación de vacio que deja el padre y el vértigo del camino que está empezando a recorrer en solitario.Transmite la pasión que emociona. Posee eso que sustenta a los vinos que a mi más me emocionaron en la vida: el fruto de la experiencia de los ancestros, de las generaciones que fueron transmitiendo su experiencia con fundamento y orgullo, unido al instinto y la sensibilidad de los viticultores que recogen ese legado.

la palma8

Victoria se mueve con ternura entre las cepas de Fuencaliente, por los parajes de los Llanos Negros o las Machuqueras, todos ellos esculpidos por los volcanes Teneguía y San Antonio, o por las viñas escondidas en los bosques que coronan las medianías por encima de la villa. Igualmente en la bodega entre las barricas, varias de ellas viejas de castaño, y un lagar usado!! que gusto da mirar un lagar tintado después de cientos de elles como simples adornos.

Ternura que luego bebemos en la copa. Vinos elegantes y femeninos, o, para quien no entienda esta definición, la sensación de aromas sutiles pero profundos en un cuerpo fino que pasa con maneras elegantes, estilo que no satura ni recarga en ningún sentido, que no necesita fuegos de artificio ni músculo para dejar poso. Con todos sus vinos tuve esa sensación, tanto en las diferentes versiones del negramoll, variedad que trabaja con devoción, que reposaban en las barricas: el negramoll de la zona alta y boscosa más frutal y balsámico, o el carácter más acusado del que crece sobre el picón mirando el mar desde las faldas del volcán Teneguía, o el que viene de la vecina villa de Mazo que parece una mezcla de los dos anteriores con más complejidad y longitud, el Albillo criollo fresco de aromas nítidos y limpios, el dulce de negramoll que fluye sin ninguna pesadez, y la maravilla de la malvasía.

la palma3

Carlos Lozano en Bodegas Teneguía tiene una labor menos fácil por el volumen que elabora, alrededor de las trescientas mil botellas, gestionando una vendimia que en esta isla resulta más complicada de lo que parecería por su tamaño: un elevado número de viticultores esparcidos por toda la isla, de norte a sur, con diferentes alturas en cada punto geográfico (de los 300 a los 1500 m.) y con una variopinta familia varietal.  Por ello la vendimia se alarga más de dos meses.

Los vinos Teneguía son fieles a su territorio: atlánticos y varietales, con una relación calidad precio impresionante. Pero Carlos aún no destapo el jarro de las esencias, guarda en barricas y en varios depósitos vinos de los pagos más emblemáticos elaborados por separado y algunos blancos con tiempo… sorprenderán. Capítulo a parte son las naturalmente dulces Malvasías, las más brillantes del archipiélago.

la palma11

La Palma está cogiendo impulso para profundizar en su potencial y mostrar la identidad de las diferentes terriñas. Por eso lo que bebemos ahora es el anuncio de los vinos que vendrán, un camino apasionante. Carlos y Victoria están en ese sendero. Pero ya hay algúna historia nueva por el norte y el proyecto de formar a los nuevos viticultores, y ahí está el amigo Borja Pérez (Ignios) impartiendo diferentes cursos de la mano del consejo regulador. Por eso habrá que estar atentos a los vinos que vayan saliendo, o volver más veces a la isla bonita y calmosa.

En el claustro de la Catedral de Tui esperamos a Victoria (Matías i Torres) y a Carlos (Teneguía) para que la Emoción sea con ellos.

La Palma

A travesía no mar que vivo, polo océano que surco, enfilou o norte. Con este rumbo na rosa dos ventos e partindo do sur de Tenerife, se a babor asoma a pirámide estilizada do Teide (intento descarado da terra de achegarse ó ceo) e a estribor caen vertixinosos os barrancos do levante gomero, o destino so pode ser a illa que din bonita.

LA gomera

E la nave va… e na busca da Emoción imos indo cada día con máis desexo, o mesmo co que fuximos do teatro das representacións valeiras, so creo na verdade dos que coidan as mil terriñas do viño, os que interpretan os seus lares e logo os engarrafan para o noso pracer, para a nosa sede, para o noso sustento de vida.

A illa bonita, para min tamén da calma, onde a tranquilidade existe entre o erizado e o sinuoso dunha xeografía vibrante, de vida e de cores con todas as tonalidades, tranquilidade que se impón atravesando toda a vida non xeolóxica da illa.

Con esta mesma identidade o acento palmero pareceume o máis fino e elegante de todas as ínsulas. Suave entonación e agarimoso ritmo nas palabras que se suceden coma unha música que non merece ser interrumpida.

Ademáis desta calma contaxiosa, na viticultura palmera destaca o protagonismo feminino: Eufrosina (Vinos El Níspero) pola posta en valor dunha albillo minusvalorada, a súa irmá Onésima (Vinos Vitega) na defensa dos Viños de Tea que as épocas recentes foran ensuciando con elaboracións deficientes e por iso mesmo despreciados polos mesmos palmeiros. E Victoria Torres…

la palmaEufrosina

A viticultura palmeira de cepiñas diversas (Albillo criollo, sabro, bujariego, gual, marmajuelo, tintilla, negramoll, listan prieto, bastardo, almuñecar, listan blanco y negro…) que desde a Europa alí se apousentaron habitando vidueños tradicionais, onde conviven xuntiñas, mesturados cos viñedos contemporáneos, esa especie de apartheid onde son plantadas polo seu apelido. A cultura da vitis ten na illa espazos diferenciados: ó noroeste Garafía e Tijarafe, no sur Fuencaliente e Mazo no leste.

As viñas de Fuencaliente ascenden desde os 300 metros das bases volcánicas do Teneguía e do San Antonio ate os máis de mil metros entre os bosques desde os que arranca a espiña dorsal volcánica da metade sur da illa. De arrastrarse sobre o picón a elevar o tronco entre o pino canario. Os pagos más emblemáticos de Fuencaliente son Los LLanos negros, las Machuqueras e Las Caletas, auténticos crus que a sensibilidade de Carlos Lozano (Bodegas Teneguía) e de Victoria (Bodegas Matías i Torres) farán que vexamos nas copas os seus reflexos asomar.

la palma8

Victoria Torres levaba cinco anos na estela do seu pai, acumulando a experiencia que lle iba legando, complementandoa con esa sensibilidade que desprende desde o primeiro sorriso co que che recibe, e un instinto creativo evidente. Sensibilidade e creatividade natural que agora sinten a sensación de vazio que deixou o seu pai e o vértigo do camiño que está empezando a percorrer en solitario.Victoria transmite a paixón que emociona. Posúe iso que sustenta aos viños que máis me teñen emocionado: o froito da experiencia dos devanceiros, das xeneracións que foron transmitindo a súa experiencia con fundamento e orgullo, xunguido ao instinto e a sensibilidade dos viticultores que recollen ese legado.

la palma10

Las Machuqueras (volcáns Teneguía á dereita e o San Antonio á esquerda) e Los Llanos Negros

la palma14

Victoria móvese con tenrura entre as cepas de Fuencaliente, polos paraxes de los Llanos Negros o las Machuqueras, todos eles esculpidos por los volcanes Teneguía y San Antonio, ou polas viñas escondidas nos bosques que coroan as medianías por enriba da vila. Igualmente na adega entre as barricas, varias delas vellas de castiñeiro, e un lagar usado!! que gusto da mirar un lagar tintado despois de centos deles coma simples adornos.

Tenrura que logo bebemos na copa. Viños elegantes e femininos, ou, para quen non entenda esta definición, a sensación de aromas sutiles pero profundos nun corpo fino, que pasa con maneras elegantes, estilo que non satura nin recarga en ningún sentido, que non necesita lumes de artificio nin músculo para deixar pouso. Con todos os seus viños tuven esa sensación, tanto nas diferentes versións do negramoll, caste que traballa con devoción, que repousaban nas barricas: o negramoll da zona alta e boscosa máis frutal e balsámico, ou o carácter máis acusado do que medra sobre o picón mirando o mar desde as faldras do volcán Teneguía, ou o que ven da veciña vila de Mazo que semella unha mestura dos dous anteriores con máis complexidade e lonxitude, ou cun Albillo criollo fresco de aromas nítidos e limpos, o doce de negramoll que flue sen a pesadez da dozura, e a maravilla da malvasía…

la palma3Carlos Lozano

Carlos Lozano en Bodegas Teneguía ten un labor menos doado polo volume que elabora, o redor das trescentas mil garrafas, xestionando unha vendima que nesta illa resulta máis complicada do que semellaría polo seu tamaño: cun elevado número de viticultores espallados por toda a illa, de norte a sur, con diferentes alturas en cada un dos puntos xeográficos (dos 300 aos 1500 m.) e cunha variopinta familia varietal.  Alóngase a vendima por elo máis de dous meses. Os viños Teneguía son fieis ó seu territorio: atlánticos e varietais, cunha relación calidade prezo impresionante. Pero Carlos aínda non destapou o xarro das esencias, garda en barricas e en varios depósitos elaboracións dos pagos máis emblemáticos elaborados por separado e algúns brancos con tempo… sorprenderán. Capítulo a parte son as naturalmente doces Malvasías, as máis brillantes do arquipélago.

la palma11Lagar en Matías i Torres

La Palma está collendo impulso para profundizar no seu potencial e mostrar a identidade das diferentes terriñas. Por iso o que bebemos agora é o anuncio dos viños que virán, un camiño apaixoante. Carlos e Victoria están nese vieiro. Pero xa hai algunha historia nova polo norte, ademáis do proxecto de formar aos novos viticultores, e ahí está o amigo Borja Pérez (Ignios) impartindo diferentes cursos da man do consello regulador. Por iso haberá que estar atentos aos viños que vaian saindo, ou voltar máis veces á illa bonita e calmosa.

No claustro da Catedral de Tui esperamos a Victoria (Matías i Torres) e a Carlos (Teneguía) para que a Emoción sexa con eles.

Ribeiras do Morrazo

Cara ó Atlántico, cos pés abaneados polas mareas, mollados entre cunchas e o cabelo peiteado pola brisa mariña de profundidade oceánica. Cara ó solpor existe unha viticultura apegada á terriña, de esquelete granítico.

ILLAS-CIES
Existe unha península entre rías cunha proa que enfila o horizonte do solpor coroada por un Facho de pegada telúrica. O Morrazo constitúe ese territorio inserido no medio da xeografía física e vitivinícola das rías baixas oficiais, e faino ademais cunha riqueza sen igual nas outras “subzonas” da d.o., cunha diversidade que poucas bisbarras ou comunas vitivinícolas posúen.
A península de O Morrazo separa duas rías baixas: a estribor e mirando o norte a de Pontevedra, que baña as derradeiras estribacións encepadas do baixo Salnés, mentres que a babor soleadas praias salpican de relucente e finísima area branca emparradiños agarimosos, enchidos de castes morriñentas do solpor, da brisa atlántica, do cheiro fresco das algas repousadas nos areais ou entre os cantís golpeados polo mar.
O Morrazo… de costas a Todo, menos ó Atlántico.
Cando todos os días do ano, estación tras estación, fronte tras fronte e borrasca tras anticiclón e despois dos lusco fuscos máis envolventes do planeta, miramos o por de sol tralas illas Cíes, sabemos que desde esta proa galaica so nos fica enfilar con decisión o futuro, para ir sempre máis alá…
Liñas que reflicten a emoción que sinte un galego das rías máis baixas, desde esta península, acostándose todos os días coa luz do solpor máis melancólico, pero motivante e estimulante, do mundo coñecido.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADonón

 
Definir o terroir dun territorio é o máis doado no mundo viño. Calquer técnico estudiado é capaz de analizar e describir as características que conforman un territorio, o terroir que define a viticultura e que ven definido por un conxunto de factores: clima, microclimas, castes, microfauna, xeografía física, topografía: orientacións, pendentes, alturas, cercanias de bosques, areais ou regatos, xeoloxía. O dificil é a sensibilidade interpretativa ou a creación respetuosa do territorio.
En esencia falamos da presenza permanente do Atlántico, humidade e temperaturas moderadas, co sustrato ganítico que nos viños deixa a súa impronta de estilizada figura e finura aromática, e todo ó través de castes que son quen de transmitir a esencia, a alma da terriña.
No Morrazo conviven a familia dos caiños, entre estos o caiño redondo que polas parroquías de Bueu transformase na estilizada Tinta Femia (o caiño da terra que Sebio e Bernardo coidan no Ribeiro ou a Zamarrica do mestre Mateo e do telúrico Xico na raia) os espadeiros, o loureiro (nas terras de Cangas espadeiro branco) a branca lexítimo, o pedernal, a carabuñeira (famosa no mundo enteiro polo nome que no Portucale ten de touriga nacional, tourigo no seu berce do Dao) sousón, brancellao ou a Oubiña que según Francisco Rego é unha caste tinta do Salnés. Hai cepas vellas de treixadura, moita presenza do albariño e bastante menos de godello e de torrontés (albariño portugués) As diferentes pragas e demais devenires históricos levaron tamén alí o Xerez e o Alicante, así coma os híbridos de producción directa, cunha presenza importante nesta península, sobre todo en Marín e Cangas polo seu acceso á demanda de viños de Pontevedra e Vigo respectivamente, e moito menos en Bueu e Vilaboa.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAPinténs

 
Na actualidade o viñedo extendese sobre unhas 1.300 hectáreas, con só duas adegas elaboradoras de viño de mesa.
Xa está presentado o proxecto para unha IXP que a Asociación Galega de Viticultura ten desenvolvido da man do activo Xosé Manuel Vilas. Proxecto con todos os datos técnicos e históricos, reseñando as primeiras referencias sobre o cultivo da vide e do comercio de viño que datan do s. XIII e acadando a máxima expansión no XVIII, perfectamente argumentados.
Grazas a eles o tempo traerá para esta vitivinicultura un amparo regulamentario que fará posible visualizar dunha maneira máis clara estas terriñas, agora diluidas no imaxinario do consumidor e do amante do viño nunha nebulosa de viños de furancho, exclusivamente.

OLYMPUS DIGITAL CAMERACela

 
O Morrazo non é un territorio homoxéneo, existen microespazos dunha riqueza e identidade diferenciada, inimitábel, dunha autenticidade apabullante, como as terriñas de tintos definidos e estilizados, frescos, atlánticos de pura cepa: son os tintos de Cela e doutras parroquias de Bueu onde a Tinta Femia, cachorro ou batorro, da estirpe dos caíños apelidados redondo, é o sinal de identidade, o estandarte dos seus viños, os da cara norteña do Morrazo, bañada polas mareas da ría de Pontevedra, auténticos “Vins de Vila”, nomeadamente o val encovado que forma Cela coa presenza pontifical, esmagadora e feliz para pracer de Nos da Tinta Femia.

CelaCela

 
Nesta mesma banda da península está a Ría de Aldán, e extremándose por fora da Ría de Pontevedra entre a illa de Ons e as Cíes, coma queréndo achegarse a elas nun pequeno chimpo. Nesta pequena ría compartida por Bueu e Cangas moran preciosas viniñas en toda a subzona da parroquia do Hio.
Máis adiante, na banda que se baña na Ría de Vigo, o viñedo cangués vai desde a beleza de Donón ate Moaña. Nesta banda de babor da península e mirando o sur repousa un viñedo dunar único no mundo, coa proa do Morrazo á súa costa.

OLYMPUS DIGITAL CAMERADonón
Desde os areais desta punta onde dominan as castes brancas, máis ou menos douradas, coma o espadeiro branco (loureiro) o albariño, a treixadura ou o albariño portugués (torrontés) vamos pasando pequenas viñas en Cangas e Moaña ate chegar ó fondo da ría, a Vilaboa, alí repousa na prácida tranquilidade da ensinada de San Simón o viñedo máis dinámico e extenso do Morrazo, onde o albariño xa é maioritario e as viñas dormen na suave adoración da ensinada, que coma unha lagoa pecha a Ría de Vigo polo seu fondo, o que mira o mencer.
Os microespazos vínicos peninsulares son coma pequenos reductos castrexos que se agochan entre as parroquias e os lugares do Morrazo: Donon, Cela, Pinténs, Domaio, Ardán, Mogor, Beluso, Cobres, Vilaboa, Domaio, O Hío, etc
Unha embarcación ancorada na ensenada de San Simón a piques de soltar amarras no mundo viño.

 

 

VilaboaVilaboa

TiNTa FeMia
Traslada a súa briosa figura con prisa, limpio, nada ensucia nen contamina a súa esencia, nada a enturbiar o paso do seu grácil corpiño… coma un manancial do Morrazo que fresquiño, vibrante e acelerado baixa ate a ría.
Leva un aire de antano, de xogos lixeiros na eira, entre froitiños silvestres que morden na boca e herbas para chupar de sabores cítricos.

 
No Morrazo hai un paraiso de finas areas brancas en praiñas soleadas, luminosas postas de sol entre illas cercanas, co horizonte de noso a marcar a travesía. Neste borde vibrante e pracenteiro da Galiza aprendimos a soñar e acumulamos a enerxía necesaria para ir Máis Alá… sempre.

 
“Pero rompe, que podes,
contra o medo,
dalle avante con forza, anque che doa,
contra noites e néboas, pon a proa,
mariñeiro de Cangas, e ven cedo”

Resume de entradas e artigos publicados estos últimos catro anos.

Casal Figueira 06

Vital resistente sobre a mineralidade da Serra de Montejunto, coas maneiras naturais na viña e na adega de Marta Soares e do recordado Antonio Carvalho.Tireille a rolla dous días antes de fuxir do norte tinerfeño, que pouca luz deixou pasar este inverno, cara Lanzarote. A primeira impresión foi de sorriso e de ledicia. Sensacións que superaban o recordo que tiña do mesmo viño da seguinte anada (2007) que bebera hai meses (duas anadas que aínda figuraban como Estremadura na contraetiqueta) Sabía que todavía estaría mellor o día seguinte, sempre ocorre con estes viños.

Por motivos que agora non veñen ó caso son o único que bebe na casa, por iso tapei coa cortiza a garrafa e gardeina na neveira con algo máis da metade de viño aínda no seu interior. E despeguei cara Titerogakaet. A primeira pisada ó baixar do avión colocou un sorriso na cara e unha sensación de paz que había tempo non sentía.

Á volta do renamoramento e da simbiosé total con Lanzarote servínme de novo unha copa mentres o sol marchaba, unha hora máis tarde, xa case por detrás de La Palma, co Teide mantendo o branco, agora coloreado polo solpor, que deixara antes de marcharme a nevada máis grande do ano.

11081364_10204837397152774_6751131973228232693_n

Así, relaxado, e antes de beber o primeiro grolo busquei o seu cheiro. Detrás das elegantes notas da evolución sorprendeume cunha primavera soleada, dominada por flores de perfume sutil sobre un aroma amarelo, pero fresco, de froitas pequenas: mirabeis e nésperos, co brillo das pedras no fondo. Non estaba para indagar máis na busca de descriptores, que os había, senón para gozar sen máis do momento, así que acerquei os beizos ó copo…

habia longura, esa inercia no tempo do que se acaba de gustar, ese seguir sentindo o que xa marchou, esa pausa que demanda o recordo do bebido denantes de que, con outro grolo, volte a pasar polo padal. Esa longura, ese momento de vivir e sentir na distancia, viña precedida por un final en boca que se eleva con frescor, como aire de montaña que che empurra para alcanzar o cumio, despois dunha entrada que sauda con amable agarimo, coa inocencia dunha criança que se fai madura sen darse conta no seu paso.

Moito pracer falar con Marta e beber os seus viños no claustro da Emoción (Tui). Alí esperámoslle este ano.

Orixe Denominado

O tempo pasa, iso é todo, e o seu tránsito vai deixando historias, feitos que algúns xa non lembran. O presente alimenta o esquecimento dos máis volubles e a ignorancia dos que nunca souperon.

Este caderno xoga na división rexional, é a categoría deste idioma e das liñas escritas nel. Escribimos así coa paz dun ermitaño.

A vida e os viños van pasando, e o sentido natural das cousas acaba por definir o que vai sucedendo, pese aos que isto lles pese. Evolución natural catalizada polos máis creativos, instintivos ou visionarios, todas estas cualidades ausentes e contrapostas a calquer tipo de organigrama oficial ou subvencionado, eses que reciben de forma crónica, periodicamente e de maneira permanente, ou coma “unidad de destino en lo universal” ou sexa ate que a morte los separe os emolumentos. Outros arriscan lanzándose cara ó futuro.

A evolución natural é o que leva pasando no viño con máis nitidez este último decenio. O viño e o seu mundo, a sua cultura, o respecto polo entorno desde a viticultura e ao consumidor desde o vinificador, a valorización do propio ou autóctono, a recuperación varietal e de territorios do viño. O aumento dos locais propagadores do seu consumo con fundamento, e o crecemento dos siareiros devotos da bebida de dioses, poetas, juglares, goliardos e mortais varios.

O profundización na calidade e na diversidade estendeuse, enriqueceuse, expandiuse grazas aos que todos sabemos, ou deberíamos saber. Estas persoas son condición necesaria, incluso suficiente, para que unha potenciación de tal calibre se teña producido, e de que a sigamos experimentando nestes momentos.

O oficial pode sumarse a esta onda expansiva aportándolle… (poñan eiquí o que consideren) O que si debería evitar o olficial, incluso polo seu propio ben e supervivencia, é converterse nun freo ó avance, nun estorbo ó discurrir natural do viño, dun viño que ademais busca máis transparencia e autenticidade, polo tanto por definición máis próximo ao orixe denominado que pretenden defender.

Este avance está sendo guiado pola instintiva inquietude humana de busca da máxima expresión que se poda conquerir coa potencialidade dun territorio, e dun producto, cando existe esa potencialidade, cando se recoñece a posibilidade de ir máis alá.

Sen embargo o avance permitido polo oficial, a versión técnificada maioritaria, tenno alonxado da emoción.

O viño foi satisfacendo todas as funcións que lle fomos demandando: alimenticia, estimulante, expresión religiosa, artística, económica, social, festiva e lúdica… e a emoción. E nos desexamos devolverlle a busca da súa máxima expresión, e nisto non lle imos fallar, e menos por unha contraetiqueta.

Nin máis nin menos que a cultura do viño escrita e vivida along the times.

BESTA