Brigantium Vinum

Posted in viños on Abril 12th, 2014

Betanzos, tamén, na Emoción dos Viños.

Primeiro trago e recreo aromático pola sensorialidade vínica betanceira. Ben, primeiro acercamento co lapis na man, porque hai un par de meses probaramos un solprendente Ribeiras de Arnea da Adega Beade, grazas ao alumno José Luis Bouzón Beade que nos trouxo un par de garrafas. Fora na aula do viño que temos instalado na Cidade da Cultura desde que arrancou o Curso Superior de Sumiller

Argallara unha cata de varietais brancos gallaecios, nela Ribeiras de Arnea representaba ao branco lexítimo (raposo ou branca do País noutras bisbarras da Gallaecia moderna, albarín ou verdin branco nas de Asturies) acompañando aos, deicagora, piares da vitivinicultura galega en branco: madame Treixadura, don Godello e o máster, ou miss, universo Albariño, ademáis dun Caiño branco… e como cansei de esperar póñome máns á viña para que o ano que ven non falte Loureira.

Bescansa 2012, branco lexítimo de Lorenzo Bescansa: pedra sen tallar, achégase en bruto, golpéache para espertar os sentidos, adormilados e sedados (adociados) pola sucesión de copas atemperadas por outros mares, por viños que asumen módelos climáticos alleos.

 

Estamos no norte da Galicia, no esporón Atlántico da costa Ártabra que cheira o Mar Céltico.

Con sensacións que transitan do Atlántico ao Cantábrico, con anadas que rolarán máis cara un que cara o outro. (cantabrismo vínico serían os viños do Narcea, da Liébana e algúns Txakolis)

Na boca o frescore do aire que despeina e seca a pel, o ceo limpo atravesado por veloces nubes brancas. Sequedade que arrastra unha longa e altiva acidez.

A froita de oso, a carne branca da amarela froita, o oso da froita, a flor cálida e o cardo na duna, o areoso das dunas salpicadas das prantas que nelas moran.

Eso sentín, se contara outra historia mentiría. Cecais asista ó simposium sobre a mineralidade…

Foi bebido con moito gusto e olfacto, con lapis e papel, sen cámara. A foto é de Vide Vide onde foi mercada.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Quiroga/Atrium Vitis

Posted in viñodinámica, viños on Marzo 21st, 2014

Quiroga, o río, ven das alturas do Caurel. Desde o bairro de Toucedo da vila de Quiroga mírase asomar un triángulo branco por riba das encostas que suben polas parroquias norteñas do concello. Coméntolle a Javier que aínda fica un neveiro resistindo a envestida repentina dos primordios primaverais, – é o Piapáxaro, joder!! pensei que non se miraba o cenit da Serra do Caurel dende Quiroga. O meu caderno de bitácora non ten rexistrado os cheiros das súas faldras, nin o aire que acaricia o seu cumio nin a visión do planeta galaico desde os 1600 m. dese costado de estribor da Galiza. Para un montañeiro galego educado pola estirpe das xeneracións curtidas nas mil corredoiras que anteceden ás sendas que levan a calquer penedo, outeiro, pena ou picos todos do País, non ter subido ó Piapáxaro é un valeiro no seu historial. 

Quinta de Toucedo é o nome que levarán os dous tintos da anada 2013, fora un só na do 2012, que elaboran Javier e Ana na súa adega Atrium Vitis, co asesoramento de Luis Buitrón. Se gostas da bebida primaria, de aromas e de vocación, eso que nos albores do viño se esperaba de el: refrescar, hidratar, gozar co acercamento continuo da copa á boca, como os bicos que non podes deixar de dar mentres amas, ese paso de boca fino e fresco que leva ó seu redore todo o universo do primario: a flor sutil (do teu cheiro), a froita fresca (do teu corpiño) e o herbáceo campestre (das estrelas da primeira vez) que lles da soporte, se isto é o que che emociona o Quinta de Toucedo é o teu viño, se buscas eso mesmo pero cun paso de boca máis volumoso e uns aromas semellantes pero agazapados tralo carballo (no 2012 americano) o voso é o Quinta de Toucedo barrica, que na sua versión 2013 será engarrafado após unha estadía aproximada de 10 meses en carballo (desta vez francés). Nunca entendín porque os apelativos referidos a elaboración chegaron a converterse nun reclamo comercial, fala de consumidores con pouca cultura do viño, que se deixan intimidar por conceitos que asocinan con determinados esquemas de calidade pero que a maioría das veces descoñecen: crianza, barrica, roble, lías, reserva, selección, etc, que en realidade son un pegote que rechía nas etiquetas.

Descansa na adega Atrium Vitis o seu branco Pacio das Donas do 2013, o 2012 xa pasara por aquí. Agora mesmo está por un lado unha combinación albariño/treixadura máis sutil e recatada e por outro unha de albariño/godello moito máis expresiva e prometedera, esta anada. Veñen de solos que mesturan a arxila e o aluvión desta parte do val que xungue o río Quiroga co Sil.

Grazas a Ana e a Javier descubro Quiroga unha das bisbarras da D.O. Ribeira Sacra, subzonas na linguaxe do/as funcionario/as que ocupan, e nunca mellor dito, as cadeiras do seu regulador consello, pero nunca fagan, pese o nome, moito caso ós seus “consellos” e acertarán, coma acertan Ana e Javier e todos os que teñen levado durante estos últimos anos a Ribeira Sacra ó cumio dos viños a pesares do organigrama do seu regulador consello. Esa subzona denominada Quiroga-Bibei mete no mesmo ámbito regulamentario microespazos tan diversos coma Soutipedre de Manzaneda e todo o seu viñedo que parte dos pés do Santuario das Ermitas, lindante co concello de O Bolo, ou o viñedo das  terras de  Trives, ou as viñas de Montefurado que miran cara Petin, e polo norte os viñedos de Lamela que suben polo rio Quiroga ate as ladeiras do Caurel. Co tempo os viños de Quiroga marcarán con idetidade propia o seu village.

o val de Quiroga desde A Ermida, no norte

En achegándose a Quiroga pola N- 120 desde Monforte, un par de curvas, ou tres, denantes de abrirse o val no que está a súa vila, un, inconscentemente, vai sentindo unha transición, atrás vai ficando algo, neste caso os espazos coñecidos por Ribeira Sacra, a representación en si mesmo que temos deles interiorizada, unha seríe de estímulos visuais acompañados de cheiros, lineas, trazos, contornas, márxenes de baden, perspectivas do ceo, luminosidade reflexada… Sexa o que for, o caso é que imos, aos poucos, definindo outro territorio: Quiroga. Non hai moito, denantes desta derradeira división provincial, Quiroga tiña máis relacións coa bisbarra de Valdeorras.

E os viños? que? non sei, semellan, tamén, unha transición, esperaremos por eles.

Se queredes probalos terémolos con nos na Emoción dos Viños, en Tui, o segundo sábado de xuño. Coma sempre mostrando o pais, e máis alá…

 

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

capítulo un / Vide Vide. Vinde…

Posted in viños on Febreiro 18th, 2014

Despois do capítulo 0, ou unha introducción ó mundo do viño, o capítulo 1: un percorrido pola xeografía galega da viña, pensar o futuro do viño, mirando onde estamos, despois de pescudar no que foi…

Nesta edición do capítulo 1, un 14/02/14  acompañáronnos:

Eloi Lorenzo, suave sutilidade galega en branco, herbas aromáticas que adornan con elegancia un nariz onde a froita acaricia o padal. Unha Arnoia de aires temperados e agarimosos. Un trago que dura e se alonga, copa tras copa, coma unha conversa con Javier, neto de Eloi, habitante solitario á beira do rio, sobre os restos e a memoria dun pasado rural que foi, e que agora lembramos

Houbo un tempo que calibrabamos as castes que mesturadas daban forma aos viños, neste caso do Ribeiro, pero… que máis dará se vai en maior proporción o torrontés co godello ou a loureira, o lado e a albariña, certo que a silveiriña pares máis bucólica pero… Si, leín as castes engarrafadas neste Eloi Lorenzo do 2012, pero non m´acorda, e non me importa, nen boto de menos ese dato, sei que están, percibo ó seu través o alento dese recuncho do val do Arnoia que fala por elas, escoito, síntoas…

Veu logo un godello cos aires da familia de seu, dun xen apelidado Arístegui, personalidade que se infiltra nunha saga de viños para lles dare “rara” viveza, unha sorte de potencia que co tempo xunguirá acidez e volume e, daquela, estaremos ante algúns dos mellores viños do oriente galaico.

Agora, o godello do clan Arístegui, vai fresco e saboroso con ganas, baixo aromas nos que o frutal camiña detrás dunha ondanada de balsámicos disfrazados de matos do bosque verde, e dun mineral que ainda espera o seu tempo de protagonismo. A Valdeorras do Sil cando vai por a Rua.

Sempre estamos a buscar un máis alá, cara o solpor, desde os balcóns costeiros, desde as atalaias montañosas do país, de costas ó que nos alonxa do futuro.

Tintos de Mar, busquen no mapamundi vitivinícola algo semellante… e, atoparon?

Bastión de la Luna. A radicalidade varietal dos seus goliárdicos irmáns maiores difumínase nunha marea de lua nova, frescas ondiñas dun Atlántico que fala con verbas rematadas en -iño e -eiro combinadas para un mesmo trago… que cheira a zarzas salteadas de negro froital e ó identitario aroma apimentado do polvo. do 2011

Arpegio, música tañida na banda ourensá da ribeira do Sil, esa que mira Amandi face to face, con notas musicais vendimadas no Bibei, e así soa diferente, e nos despista, imaxinamos ladeiras de montañas que anteceden aos nevados do pais, e matinamos nas contornas que acompañan a estas mencías, e presentimos o aire que por elas pasa, e os raios que no verán as iluminan, e tentamos comprender eses cheiros que leva e os sabores que nos trae… e co tempo comprenderemos.

Arpegio, 2011, unha mencia do Bibei elaborada na ribeira ourensá do Sil, para ir descubrindo sensasións diferentes das 3 ribeiras, das 5 subzonas, das ducias de vilas, dos centos de viñedos…

Alanda ensina Monterrei en xenérico, cando o zoom sobrevoa un val abeirado no sulco do Támega. O Támega descende amodiño desde o macizo central ourensán atravesando este val mesturado de solos e castes, como o Alanda, entre aires quentes galegos, na busca do seu final no Douro, despois de percorrer o Tras os montes todo, e xunguir así o interior da Galiza que fica co sul que foi… Monterrei leva o espírito galaico do Douro.

Alanda, 2011, traénos os matos de esteva e a froita madura e saborosa, e un rictus máis serio, de viño que se mide na intimidade dos tragos repousados. Mateo, Sempre.

Seguiremos acompañando a dinámica expansiva do viño deste pais, fican moitos capítulos por escribir… e beber

Chuzame! A Facebook A Twitter

evolucionismo

Posted in viñodinámica on Febreiro 8th, 2014

avanzamos

por ventura soñamos

bebemos, assím sobrevivemos

Todo chega, vai chegando, acaba por chegar. Pouco, ou Nada, dura, 100 anos? O gusto que coñecemos, ou coñecen como inmutábel algúns, hai decenios era inimaxinábel, o mesmo que nestes momentos está a dar os seus últimos coletazos era unha unidad de destino en lo universal, ou sexa eterno, é dicir, sen data de caducidade ou o que é o mesmo, indivisíbel no máis alá.

Antes desta ilusión de perennidade os devanceiros beberon durante decenios os restos dun pasado que nen imaxinamos

Isto vai indo (por se non nos decatábamos) non para, sube, ascende ó Olimpo, establécese durante lustros ou se deprime afundíndose na escuridade dos tragos perdidos…

Os devaneos e vaivéns dos deuses do Olimpo vitivinícola, nas súas posesións de apelidos borgoñóns, piamonteses ou xermánicos, son máis lentos, as veces parecen inmutábeis, inexistentes.

Mais nos, aspirantes olímpicos, hoxe estamos onde estamos e mañán o que manufacturemos nos terá levado onde nos corresponda

Os epígonos do sistema que cae, derrumbándose sen estrondo, son xordos e cegos, seguen dando paos de cego, disparando a quen se mova fora do patrón. Miran anarquía, ignorancia, paganismo, confusión ou bruxería no que é simples evolución… a tragos máis felices.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Co tempo… avec le temps. Pacio das Donas

Posted in viñodinámica, viños on Xaneiro 24th, 2014

Imos indo. Pares que estamos no comezo, mas dezaoito anos foron andados, xa.

Imos indo, avanzamos cara algures… o cartafol dos soños, o caderno de bitácora, o ronsel cos ventos ós catro pontos cardinaes, o libro de vindimas… están inseridos nas células de vida.

Non elucubramos, sequer pantaseamos, moito menos filosofamos… aventuramos, como cando a pe de vía botamos magnesio nas máns…

é simplesmente o que imos bebendo e cheirando día a día, unha estación despois da outra, anada após anada…

Non todo está perdido… sigo deixando bágoas coas mesmas notas, tremendo con aquel cheiro, soñando coas mesmas paisaxes, palpitando coas túas fotos…

escoitamos, lemos, non xuzgamos.

Reculamos, voltamos á orixe, a nossa orixe, fuxindo das maquillaxes, do superficial das apariencias e o disimulo… do valeiro no vazio.

Regresamos á paisaxe espida, ós pes descalzos sobre a erva, a calmar a sede nos mananciais limpos, ós vellos glaciares… a enlamarnos nas antigas corredoiras, ó pañuelo de tea para secar as bágoas que nos deixan outras músicas

reculamos, tomamos a vía de escape… rodeamos o cumio

Entrementres, e coa húmida sensación dun inverno de antano, bebo un Pacio das Donas (Atrium Vinum, Quiroga) albariño no extraradio das ribeiras sacras que mirou a luz e encheu copas por primeira vez coa anada do 2012. Teño pendente a pisada dos solos, a caricia dos troncos, o cheiro do ambiente e a mirada da contorna. Viñas novas que son quen de concebir un viño de entidade, con sinos de transcender… avec le temps

En zonas acaidas para as brancas castes destas ribeiras sacras, e a falta de vinificacións en solitario de treixadura e de branco lexítimo (deste non tardaran en chegar), o albariño e o godello sacros que temos probado adquiren outra dimensión, evádense dos cánones que nos teñen estabelecido ou acostumado os últimos decenios do viño galego nas súas terriñas de referencia.

“En solos que o Sil laborou no seu paso polas beiras de Quiroga unha albariña floreada, enchida de froita e co frescor de seu, creceu esplendorosa entre o calor mineral e o agarimo do carballo”. Iso pon na contraetiqueta, escribido por un tal Portela, vai ti a saber…

Chuzame! A Facebook A Twitter

Amalia

Posted in viños on Xaneiro 7th, 2014

mirada de ceo aberto

do teu azul luminoso

como ilumina o teu sorriso

coma o sol que me quenta no inverno

suave corpo que…

Amalia

2012

La Geria, fondo negro, rasto de veas abertas da terra, solos de estirpe volcánica sobre os que a mediterránea malvasía se deixa arroupar, entre o picón. Terroir tatuado no atlántico en forma da illa do Rubicón, dos mil rubicóns, en cada vertente, en cada ladeira de cada volcán. Como el viento… mece su cuerpo, como el viento… alento alisio que hidrata, que espanta os males e suaviza o abrazo do sol.

Así, nariz limpa e directa a atravesar o espiritu despois da pituitaria. Nítida de froita que logo nos sabe a piña, ó dominante melocotón e á demais frutalidade de vestimenta amarela, esas froitas que non esconden, máis que na sua mocidade, a esencia mineral que deixa vexetar á alma mediterránica da malvasía. Os destellos florais debuxan máis cores no ambiente, adornando uns tragos que conxugan o tacto prácido do suave Mediterráneo co carácter gravado a lume desta terra rodeada dun Atlántico sempre fresco.

Bodegas Rubicón. La Geria. Lanzarote

Chuzame! A Facebook A Twitter

o que virá (II)

Posted in viñodinámica on Decembro 23rd, 2013

 

o que virá (I), acaba chegando

o enólogo dalle forma engarrafada ó mosto fermentado.

As tensións interiorizadas, xeneradas polo auxe do viño galego, altera antigos estatus estabelecidos nos últimos decenios. As “vellas castes” do viño escarramballan por momentos.

As teorías, e protocolos inmutábeis, que determinaban o conglomerado vitícola veñense abaixo, a escafandra que, coma a un astronauta na viña, a separaba física e mentalmente do “enólogo”, cambiouse polas botas de terra, sabemos de reputados enólogos que cumplindo os canones da vella estirpe do viño, con elaboracións no máis alto do escalafón pontuado, eses diplomiñas cos que as adegas enchen o face, que na sua tarxeta poñen viticultor… sen máis, nin vinificateur, enólogo, etc, ningunha das diferentes denominacións polas que se coñecía ó General/Almirante da adega, eses elexidos para definir o que é un viño. Abandonando con ese xesto o oráculo pontificador polo vento liberto de prexuizos.

As verdades absolutas, seguidas coma leises divinas, supostamente dictadas pola racionalidade científica do Gran saber revelado nos santuarios académicos, sempre baixo a intercesión e o protocolo dun laboratorio. Dos que se atribuen a interpretación das sagradas escrituras do viño, o protocolo dos mandamentos, para os que o pasado, e o futuro non xeneticamente modificado, vai en contra da sua ortodoxia do viño ou da sua idea do que virá.

Non houbo queima de totem nengún, nen abxuración pública, simples decantación do aprendido, con algunha fase, máis ou menos profunda, de desaprendizaxe, de limpeza de dogmas e posterior inxestión amorosa e sensata da tradición, da busca da orixe, da simbiose coa terra, da apertura da mente a todo o que axude a interpretar un bago – dunha viña – dun lar – dun territorio, dunha orixe máis ou menos indicada ou denominada.

Pasouse a ignorar, sen premeditación, naturalmente, os dogmas que os epígonos ainda defenden sen moito eco, porque o escenario xa non esta para escoitar frases lapidarias anatemizando os soños dos díscolos, sabemos que hai un mundo mellor, un viño máis auténtico, e sobre todo de maior altura, do que eles nos teñen dado a beber estos anos pasados. 

Como a mesma ondanada de novos amantes, e consumidores, de viño sen etiquetaxes pechados nin cliches que veñan de vello, que van abrindo o paso, e as copas, á nova historia do viño galego, que conectan o rico futuro que estamos laborando, o que virá, cos gustos de Cunqueiro e máis alá, ignorando sen temor as copas dos seus pais.

Do mesmo xeito estase xestando unha nova xeneración de sumilleres galegos con cultura, sen prexuizos e sen complexos. A vangarda deste movimento xa está a pe de obra, traballando nun bo feixe de barras do pais: Juan, Pedro, Iago, Miguel, Adrian, Xavi, Alberto, Dani, Eva, Alejandro, Nati, Jose Luis… sen sectarismos arcaicos. Eles beben dunha parte dos que xa maduran o seu saber desde hai anos. Tras deles virá a época mellor para as tabernas do pais, unha lexión vínica para equilibrar o eco dos cociñeiros que non gostan do viño, según Juancho Asenjo a maioría, porque o labor do sumiller, e cociñeiro, Pepe Solla ou a do dinámico Alberto Prelcic é excepción.

O que non vai por tan bo camiño, ó meu ver, é a extensión das oliveiras. Un cultivo cun enorme futuro en Galicia, pais con mil viños de moitísimas variedades de castes e terriñas, que na espansión das olivas está a crecer en sentido contrario á súa identidade, desenrolando aquel potencial dilapidado pola historia a base de monocultivo, arbequino!

Adicado a todos os que estos anos que temos pasado non creían no futuro, ou simplemente non eran quen de cheiralo, rendendo sen embargo culto ós tabúes que dictaban o que bebiamos: os brancos do ano, a mencia non admite crianza, as castes tintas galegas son simples por natureza (de  laboratorio) a tipicidade das D.O. é intocable, eso da identidade dos viñedos particulares, dos diferentes vales dos diferentes ríos e regatos, da singularidade de parroquías e vilas, das oficialistas subzonas… eso aquí non funciona, dicían sen ruborizarse, é un invento francés. A mesma reacción dos que o ano pasado perguntábanse o porque de escumosos elaborados en Galicia, recriminando as primeiras mostras sen ter en conta a dificultade dos comezos. Porqué será que últimamente se multiplican os actos de promoción do cava en Galicia?

Desconfianza primaria con todo o descoñecido ou novo, desconfianza marca da casa, do pais co pais

si, vendemos fume… pero cheira, sabe e alimenta, e de cores ascende… e emociona!! e… non se enganen, será o que encha as copas

Chuzame! A Facebook A Twitter

seis anos

Posted in viñodinámica on Decembro 14th, 2013

O caderno viticólogo cumpre seis anos.

En seis anos un pode pasar de estar escribindo ensoñacións, perspectivas románticas, boutadas viniconacionalistas e paranoias líricas a atoparse enchendo papeis de lugares comúns, palabras trilladas de campos abonados, de territorios conquistados e colonizados polos copos (a soidade das súas copas foise) de por supostos resabidos e realidades archidemostradas, sentindo que se pinta sobre trazos xa recoñecidos.

Hai seis anos nin eu mesmo cría que chegariamos a este punto no que nos atopamos con esta rapidez.

Foi unha travesía motivante, divertida, como todo o que sintes con paixón, un pracer e un privilexio ter vivido este proceso, máis adiante recordaremos todo isto cunha outra perspectiva

Hai seis anos… a quen se lle podía ocurrir aventurar un futuro esplendoroso para o viño deste país, ou escribir dos seus viños dun xeito que non fora con ese complexo dos secundarios?  

O viño do que falamos non necesita máis románticas ensoñacións, é unha realidade, tocase coas linguas, úlese, enche as gorxas estimulando o espirito dos alienados ou descreidos.

Mais ainda ten tarefas pendentes, corredoiras que irá abrindo.

Este caderno soña con transitar dun viticólogo que pescuda entre bagos de viñas de terriñas, de viticultor nas nubes a… máis alá

Chuzame! A Facebook A Twitter

os aromas fican

Posted in poema on Decembro 6th, 2013

se che acordas,

pendurados das ladeiras escondidas

entre breixos e estevas,

co fondo dos sons que o aire traía do solpor

a tanguer na orquesta do Moncerval,

marchaban nube tras nube

as verbas que dixemos,

as letras que escrevemos,

caricias como susurros:

Adeus paisaxes perdidas…

Chuzame! A Facebook A Twitter

“Viñerón 2013″ gostamos dos vinheróns

Posted in viñodinámica on Novembro 26th, 2013

Imos facendo historia: os vinheróns na busca da expresión das súas terriñas, algún deles partindo de territorios esquecidos, no fio da desaparición, terriñas abrazadas agarimosamente nos seus derradeiros alentos de vida, nun languidecer penoso co recordo dun pasado florecido de bagos e regado do vinho de seu. Outros vinheróns tentando abrir novos vieiros, que son vellos sendeiros desbrozados da suciedade acumulada e de andares desviados, en zonas de futuro esgotado polo marketing e a estandarización. Outros dándolle aire a denominacións ancoradas nunha inercia adormecida. Outros…

Seguímolos, o seu ritmo é medido, non forzado, as veces nos gostaría adiantalos, pensarlles o camiño, ter nas nosas máns o privilexio do que eles gozan.

Mentres aplaudimos, cantamos, bebemos, escribimos, falamos, eiquí e acola pisamos solos, ascendemos ladeiras, contemplamos cepas, apreciamos bagos…

Soñamos, si, e buscamos… é o noso sinal de identidade, por iso tentamos acompañalos, valeiros de prexuizos… máis alá… ate a Emoción.

Este sábado temos unha cita con eles, para tomar folgos e repensar o camiño, para situarmonos, para saber por onde se vai indo e cara onde van… para organizar o noso cartafol e seguir… nesta travesía…

desde a Emoción dos Vinhos iremos ó Viñeron 2013

Chuzame! A Facebook A Twitter