o viticologo dos bagos

Viñedos de Páganos, sei que non é a última creación dos Eguren pero si que está despois da primixenia Sierra Cantabria e do posterior Señorio de San Vicente, pero, hai algo máis?, algo debe haber, ademáis de colleitar tamén unha perda (Numanthia Thermes en Toro) que calquera lle chama perda cando supon envolsarse tamaña cantidade de euros. Páganos e os seus viñedos son rioxa alavesa, Laguardia, e os viños que elabora esta adega son El Puntido e La Nieta. Mentres que no San Vicente, da Sonsierra rioxana, notase unha evolución desde a primeira anada que eu provei, a 1994, e que realmente era a segunda, cun gusto que muitos non asociaban a rioxa, ate a última do 2005 no sentido da concentración e a potencia cara a un algo máis elegante, incluso fresco (!), non, máis ben a unha potencia máis diluida, que para o fresco xa está o atlántico puro, non o de refilón, pero o que queria dicir era que estos viños de Páganos nacen con outra vocación, a forma da botella dá algunha pista, como seria empezar por ese camiño ao que o San Vicente ten chegado despois de dez anos, realmente un arranque máis acentuado na búsqueda da elegancia. En fin nunha familia de viños marcados pola concentración e rodeada da madeira estos de Páganos son os fillos que se marchan de casa a buscaren outras experiencias.

La Nieta 2006 Do viñedo La Nieta de1′75 h. que según parece ten un solo composto de arenisca e caliza onde están inseridas, como “clavadas´´, as cepas. Pasou 18 meses en barricas novas de carballo francés. Os 90 € que nos pedirán por él o converten nun dos viños que te limitas a provar en catas, presentacions ou acontecimentos semellantes. O mellor coa firma Eguren.

Cor viva, radiante na sua profundidade picota cercada de violeta. Nariz fresca, mineral, balsámica, lixeiramente especiada con fruita negra fresca e baias, entra fresco pero enseguida pasa a arrastrarse cun paso de boca lento, a modo, mantendose con densidade e profundidade, tamén na distancia.

El Puntido 2005 Do viñedo de 25 hectáreas co mesmo nome. Despois 18 meses en barrica nova e francesa, de carballo. Sobre os 36€, na franxa que se che gusta especialmente o viño podes chegar a permitirte tal pracer, algunha vez.

Picota que deixa mui pouca aureola, sigue escondendose e tarda en abrirse, e por si era pouco cando o fai trae un caracter negro nas cores dos seus aromas, fruitas como a zarza…mora logo algo máis vermello, mineral de mina de lápiz logo iodados. Na boca deixa un rasto no seu paso, coma un pouso, misturado coa sensación de golosidade.

23/07/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

“viño das verdes matas

tí me crías

tí me matas

inclínasme ás mulleres

fás de min o que queres…

recitaban as xentes destes lugares das ribeiras sacras do Sil lucense. A adega Pena das Donas está en Pombeiro (Pantón) e alí o sacro remite ó mosteiro de San Vicente de Pombeiro que os monxes alzaron no século XII entre os antigos bancais de viñas de Cabreira e Retrotoiro.

Verdes Matas 2007

Brilla nun granate que descansa cereixa e hoxe camiña entre un mato vexetal con fruitos negros que as violetas adornan co xisto recordando que a sua presenza foi anterior a todo, no aire quente do ambiente aparecen os torrados invitando a un grolo que nestas terras TEN que ser fresco, que anime a outro e asi ate que o futuro se pinte coma este viño con peso pero equilibrado co carácter de nos e tamén fruita e flores e a terriña.

A versión mexicana do proverbio galego referida ó tequila e á sua verde orixen o ágave di:

“Aqua de las verdes matas tu me tumbas tu me matas tu me haces andar a gatas con la cola entre las patas.”

19/07/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

L´Olivera é unha cooperativa de traballo asociado e de iniciativa social, sen ánimo de lucro, situada en Vallbona de les Monges, no sur de Lleida, ate eiqui todo normal pero o que a fai diferente é que ten coma obxectivo a promoción persoal e social de persoas discapacitadas psíquicas con situacions sociais desfavorecidas e que o fan no mundo da vitivinicultura. Cultivan, na comarca de L´Urgell e na subzona de Les Valls del Riucorb da D. O. Costers del Segre, as variedades macabeu, parellada e chardonnay nunha antiga parcela do Monestir de St. Maria, en plena ruta do Císter, co que elo significaba no desenvolvemento vitivinícola dunha zona. Tamén elaboran un aceite de oliva da variedade arbequina. Identificanse cos principios que se propoñen desde a agricultura pagesa que entre outros son: repartir os volumes de producción e non concentrar, ser solidarios cos outros pagesos, respectar a natureza, asegurar a calidade gustativa e sanitaria, …

Dedico este viño cun profundo grolo e con todos os meus mellores desexos a todos os amigos que, con paisón e amor e disfrutando co seu traballo, laboran en Special Olimpics Galicia e en calquera das diferentes entidades que por todo o pais se dedican á promoción e integración destas persoas no traballo, no ocio, no deporte, etc., a maioria das veces con situacions laborais penosas e mediante talleres monótonos e nada motivantes. Ocurrenseme poucas actividades máis motivantes que esta que desenrolan os da Olivera, porqué será?, variadas, cada estación do ano ten a sua laboura, fructíferas e satisfactorias, cunha gran recompensa, aquelo que se perde na historia.

Missenyora 2006

Elaboran seis tipos de viños brancos coas tres variedades e con diferentes métodos de vinificación. O Missenyora é un monovarietal de macabeu que fermenta en barrica nova de carballo americano cunha crianza posterior de seis meses coas suas lias. Destaca polo seu toque abocado e pola marca da madeira misturada cos matices cremosos e a fruita amarela, tamén ten un punto floral e un fondo compotado. Ese carácter abocado define o seu paso docificado acompañado dun corpo lixeiramente graso pero con final amargoso.

16/07/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Unha semana en solitario, con horarios imposibeis, salvando o tipo e recargando as baterias armonizando varias especialidades de sandwiches da pastelaria El Molino con diferentes versions de xugosas e saborosas saladas, todas e todos os dias aderezadas coa mesma parella de estimulantes acompañantes: o vinagre de cava de Agusti Torelló, fino e sutil, e o suave aceite de oliva Oli da D. O. Siurana de Viticultors Mas D´en Gil, Bellmunt del Priorat.

O último ingrediente deste acordo culinario semanal e veraniego como foi a temperatura ambiental non estuvo á altura desta época do ano. Este esceario foi o que rodeou e acompañou aos rosés, e viceversa.

Otto Bestué 2007 . Somontano elaborado con tempranillo e cabernet sauvignon. Presentouse no seu dia cunha cor rosa brillante e aromas de fresa ácida acompañada de frambuesa e cítricos con notas de mostaza en rama.

Enate 2007 Cabernet sauvignon, do Somontano, con destacabel estructura e paso redondo e goloso envolto en fruitos silvestres, guindas e especias.

Gran Caus 2006, clásico rosé do Penedés baseado na merlot cunha cor que tira para o cereixa, o máis cuberto de todos, con aromas de fruitos vermellos maduros, licor de guindas, kirstch, regaliz e herbas aromáticas, complexo pero con sensacions máis pesadas e maduras que deseguro sentarianlle mellor a un cordeiro, asados ou incluso un solomillo que ao monótono menú desta semana.

Roigenc 2007 syrah de Capafons Ossó no Montsant. Hai uns meses que tomara con gran pracer o 2006, estaba no seu momento, de entrada esta nova anada ten ascendido aos 15%, na anterior eran 14´5% e no 05 foran 14%, esto orixina unha clara predisposición psicolóxica, tranquilizoume un anaco, sen nengunha razón, o seu brillante rubí intensificado cos matices azulados e violáceos, algo más tranquilizador podian ser o frescor de certos aromas que recordaban ás herbas aromáticas, ao eucalipto, á oliveira e ao matorral, que unhas aspiracions despois se convertiron en sensacions máis pesadas de oliva e golosas de pasteliños de fresa. O final o seu paso de boca resultou cunha densidade cargada de potencia, como se largara lastre, máis cunha acidez que manten o tipo e máis alá. Non puiden deixar de soñar en algo máis especiado e picante, cecais un osobuco ou incluso un arroz con percebes, anque fora un queixo de ovella ben curado.

Muga 2007. Riojano das bodegas do mesmo nome elaborado con tempranillo, garnacha e viura. Cor rosa suave asalmonada, suaves aromas afruitados mui frescos e cremosos tamén suaves, unha combinación que recorda a un fresco xelado de frambuesa, suave, asi a todo o máis sorprendente é o seu gusto, fresco, cunha excelente acidez, saboroso e longo que anima aos grolos.

14/07/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

O martes tuvemos unha ocasión excepcional para degustar nestas latitudes un abano de viños apelidados riesling e de todas as zonas de Alemaña onde esta uva pontifica coa sua presenza na expresión das suas terriñas.

E todo gracias a Xoan Cannas, sempre co nariz presto atisbando no horizonte vitícola as illas onde as lumeiras da autenticidade resisten o paso dos séculos e tamén as illas que non se atopan nos mapas da uniformización pero que ahí estan, fora das rutas estandarizadas, agardando que algunha marea nos faga arribar ás suas viñas.

As naves que nos levarian nesta travesia foron ben seleccionadas e preparadas por Michael Wort, abertas dez dias antes!! e sufrindo polo medio un traslado desde Girona ate Sanxenxo, e todo para que a nosa viaxe non se afogara nas primeiras ondas de potencias primarias explosivas e puderamos chegar á profundidade e tan lonxe coma esta caste neses solos con ese clima e daqueles elaboradores ten reflexado xa nos seus extensos cadernos de bitácora.

A travesia foi longa, con diferentes etapas, a primeira delas adicada aos riesling secos básicos do 2007. Entre eles e desde o Rheingau, a zona máis norteña, o Georg Breuer Rideshein Estate , que se presentou floral, xazmin, e frutal, brancas e cítricos, co aire afumado que sinala á terriña.

Esta etapa tamén pasou polo Mosel co Grans-Fassian Mineralschiefer e por Pfalz co A. Christmann Riesling Pfalz, mui cítrico e floral, tamén do Palatinado o Dr. Burklin Wolf Ruppertsberger, solo de grava sedimentada, máis en todo, no mineral, nos aromas acuosos o transparentes e no paso graso en boca, rematando no Nahe con Hermann Donnhoff, riesling trocken, con ortigas, lima, piña verde e unha mineralidade equilibrada, integrada, escoitei algo asi como mui feminino…

Na seguinte etapa os portos tiñan máis desnivel, subimos primeiro ao Rheinhessen co Weingut Wittman Westhofener enfundados coa maglia do pomelo rosado, flores e xenxibre, de ritmo equilibrado, os seguintes portos báquicos viñan de Nahe empezando as primeiras rampas polo Emrich Schonleber Mineral que apareceu silvestre, incluso baias, e mineral, con pólvora, e no fondo a fruita, seguindo con Hermann Donnhoff Tonschiefer coas sensacions da ortiga, da lima e do mineral.

Xa no ecuador desta travesia, nalgun momento giro ou tour, deixamos o equilibrio entro o azucre e a acidez e nos adentramos nas sensacions un chisco máis golosas empezando polo Nahe co Emrich Schonleber Lenz, ou larciño (en cursi lugarcito) de primavera, pero eu tamén o diria despois de impregnar o nariz cos seus aromas, máis logo o Shubert´sche Maximin Grunhaus (Ruwer) e o Fritz Haag co que descubrin a manzana amarela.

Aumentando a forza da mareia doce cos Saar (Mosel) de Reichsgraf Von Kesselstatt Kabinett Scharzhofberger do 1997 e do 2002, buf! cansoume máis escreber este estrujen… que subir o Tourmalet hai uns cantos anos, primeiro este último con tomillo limoneiro, hinojo, menta e un ramo de flores nunha boca doce, graxa e fresca de final acuoso, pola sua banda o 1997 nos ensina a evolución lóxica no tempo coa marca dos hidrocarburos, uhmm! que arrecendos!, fruita almibarada e caramelo, en boca de toffe, ademáis dun corpo sedoso e leve pero ancho e longo, con lima azucrada.

No final da travesia unha recompensa a xeito de duas perlas, desde o Palatinado (Pfalz):

Dr Burklin Wolf Gerumpel R Auslese 1990 con unos increibeis reflexos verdosos acompañados de especias, eucalipto e dun caracter cítrico que se expresa todavia máis no gusto con paso graso. Esta claro que esta descripción neste viño quedoume inmensamente curta.

A traca final estruendosa, como dirian os irmaos do sul espantosa, semellaba dificil, máis foi, pletórica … donas e cabaleiros con vostedes, perdón foi con nos, o grande cru do 2001 do Dr. Burklin Wolf Pechstein. p8200484.JPG

Pechstein ven sendo unha peza de alquitrán, pedras naturais de basalto, negro, ou lava convertida en basalto, como máis nos guste, ou testa do volcán, este concello ten cinco pagos (terriñas) con este terreo, son os únicos no mundo con riesling sobre basalto. O de Burklin, Dr, é o pago máis cercano ó volcán, o máis alto por conseguinte dos cinco, o redore dos 1200-1800 m.

Cando chegou a nos levaba cinco dias aberto

Ondanada de profundidade e de mareas, luas e outros espazos-tempo, asi a todo con demasiado atrevimento resalto tres características, por unha banda os cítricos mui maduros, máis que zume pel, cáscara para secar, e pola outra os recordos de fruitos secos, máis que secos frescos, avelá verde e por enriba deles dous coma un golpe o alquitrán. O seu paso pola boca é de textura sedosa, veludo (terciopelo) arrastrando unha densidade gloriosa custodiada por unha recia acidez, firme. Retrogusto inmenso, fruita que dura e dura …

O final gardábanos unha solpresa cando, resignados, pensabamos que dificilmente teriamos outra oportunidade semellante, Michael Wort comunicounos que por outubro dariase unha outra volta polo camiño da serpe, cos viños claro, si, so faltan dous meses.

Gracias Maria Fechoria & Asociados ”Bos viños”

10/07/08

Filed under: viñodinámica por viticologo
No Comments »

Bertha é da clase de viños escumosos, neste caso cava, de presenza e de maneiras elegantes, dos que non perden a compostura, non resultan pesados nin estridentes, en nengun dos seus momentos, desde unha vista limpa e brillante entre a finura das suas burbullas e o brillante dos seus reflexos e uns aromas de intensidade comedida pero co seu peso e complexidade, asi recordos de flores murchas, de palla seca, orellons, mel e as sensacions minerais máis frescas sucedense en armonia. No seu paso de boca non abandona as boas maneiras, elegante, sutil e claro de principio a fin.

O “truco´´ son fermentacions lentas, longas crianzas e afinada e apurada selección dos viños base, e claro produccións comedidas, esta bodega elabora 70 mil botellas para seis tipos diferentes de cavas. Este Bertha Gran Reserva brut nature elaborado con macabeu, xarel.lo e parellada ten unha crianza mínima de 36 meses en botella. Os 13 € do seu prezo tamén semellan comedidos.

8/07/08

Filed under: viños por viticologo
3 Comments »

Bacche, Bene Venies

Benvido Baco,                                  Bacche, benevenies

amado e desexado,                         Gratus et optamus

con quen o nosos ánimo                 per quem noster animus

tanto se contenta                            fit letificatus

.

Velai os vasos rexios,                    hec sunt vasa regia,

espolio de Xerusalén                     quibus spoliatur

con quen se orna                           Ierusalem, et Babylon

a real Babilonia                             regalia ditatur

.

Cando Baco forte                        Bachus forte superans

conquista o corazón dos homes,       pectora virorum

os seus ánimos                                    in amorem concitat

ó amor convida                                   animos eorum

.

Ben visita Baco                                   Bachus sepe visitans

a xinea das mulleres                         mulierum genus

para as facer dóciles                         facit eas subditas

a ti, oh Venus.                                   tili, o tu Venus

.

Baco as veas penetra                      Bachus venas penetrans

co seu cálido licor,                           calido liquore

así inflandoas                                   facit eas igneas

de venéreo ardor.                           veneris ardore

.

O bo Baco alixeira                         Bachus lenis leniens

curas e dores                                 curas et dolores

dando pracer, alegria,                  confert iocum, gaudia

risas e amores.                              risus et amores

.

Das mulleres acouga                    Bachus mentem femine

Baco o ánimo,                                solet hic lenire

para que máis pronto                  cogit eam citius

Ó home queiran consentir.         viro consentire

.

A auga nunca o coito                   Aqua prorsus consentire

consequir pode.                          nequit impetrare

Baco facilmente                         Bachus illam facile

soe propicialo.                            solit expugnare

.

Baco é espiritu Bachus,            numem facies

que ó home aleda                      hominen fecundum

pra facelo de vez                       reddit cum pariter

docto e elocuente                    doctum et facundum

.

Baco, deus ínclito,                   Bache, deus inclito,

cantos aqui estamos               omnes hic astantes

aledamonos os teus                leti sumus numera

dones degustando                   tua prebilantes

.

A ti todos cantamos               Omnes tibi canimus

as maiores loubanzas               maxima preconia

a con razón te exaltamos         te laudantes merito

polos séculos dos séculos.         tempora per omnia.

do Carmina Burana (séc, XII-XIII), traducido por Manuel Castelao.

Para os que temos que  traballar hoxe domingo 6 de xullo Baco chegará pola noite, os que levades uns dias en Iruña: Xabi, Bea, Emilio, Nati e demáis, xa estaredes na procesión báquica.               Gora San Fermín!!

6/07/08

Filed under: viñodinámica por viticologo
No Comments »

O mundo do viño avanza sen pausa, de dez anos para hoxe nada é igual en Galiza e muito menos no resto da península ibérica: novas D.O. e novas indicacions xeográficas de viños da terra, no noso pais ademáis das indicacións de Viños da terra do Barbanza, Viños da terra do Val do Miño-Ourense e Viños da Terra de Betanzos e as cinco D.O., novos pagos con direito a denominación de orixen, D.O. que resurdiron do esquecemento coma prometedoras zonas productoras de viños atractivos e de calidade, sen falar do resto de Europa coma por exemplo Franza, máis estabel na sua regulamentación, ainda que desde alguns sectores empece a cuestionarse, cunha complicada e case indescifrabel clasificación dos seus viños, ou Italia e Alemaña, os outros paises vitivinícolas europeos tradicionais. No estado español existen máis de 60 D.O. e máis de 15.000 marcas de viños, en Portugal hai 47 rexions vitivinícolas nas que coexisten diversas categorías con outras miles de marcas.

Un universo activo e dinámico suxeito aos vai e ven do mercado, implacabel noutros sectores pero que no viño resulta menos decisivo polo inmenso pouso milenario que a cultura do viño arrastra, na mesma Biblia citase en 600 ocasions a palabra vide defendendo alguns dos seus estudiosos que o árbol da vida e o da ciencia era unha vide.

A enerxia que move o viño recrease e transformase continuamente, calquera dos ámbitos relacionados co viño servirian para razonar e exemplificar esta afirmación (enoloxía, cata ou análise sensorial, xeografía vitivinícola, mercados e consumo, etc), pero un exemplo claro sería a viticultura onde os movimentos máis actuais movense nos dous extremos posibeis dentro dunha ciencia, por unha banda a viticultura de precisión que emprega toda a tecnoloxia ao seu alcance (teledetección, GPS, control hidríco por sensores, etc) para optimizar o seu cultivo, chegando a microparcelación dos viñedos según os seus perfiles edafolóxicos e a suas diferentes composicions e niveis de maduración, e a viticultura biodinámica pola outra banda (da que algo comentei noutra entrada) que representa a cara máis pura ou tradicional da viticultura. No campo da análise sensorial Axel e Buck mereceron o premio nóbel de mediciña no 2004 polos seus descubrimentos no proceso olfactivo; na actualidade tense rexistrado máis de 1000 compostos volátiles no viño, pero a investigacion no ámbito da percepción ten muito que recorrer ainda.

Nesta viño-dinámica constante, complexa e multidisciplinar chegamos ao pilar de todos os coñecementos que é a formación, formación dirixida a distintos destinatarios con diferentes niveis de exixencia según a sua implicación co viño.

Se comenzamos polo ámbito máis técnico, e tendo en conta que Galiza posue cinco D.O. e tres indicacions de viños da terra que representan ó redor de 700 adegas e uns cantos miles de viticultores, os que desexen adicarse profesionalmente á elaboración de viños unicamente dispoñen como formación específica dos ciclos formativos de FP, se continuamos polo aspecto menos técnico e máis pracenteiro o consumidor afeccionado ansioso de iniciarse ou profundizar no mundo do viño ou ben fai un dos muitos cursos de cociña ou se limita a consumir e a seleccionar os viños baseandose en prexuizos, frases feitas e preconceitos que lle espetan os prescriptores de turno, os distribuidores ansiosos de vender as suas marcas ou o restaurador-hostaleiro sen formación, que coma se leis universais foran está abonado a uns cantos cliches. Se seguimos neste sector da hostaleria e restauración, que é un dos máis importantes prescriptores de viño no noso ámbito, situación esta que non se dá no resto de Europa, resumese en tres cifras a sua situación:

- Seis de cada dez viños son determinados polo restaurador-hostaleiro, e dicer un 60% dos viños son prescritos … ¿ en base a qué?, se non existe formación e a maioria dos profesionais posuen coñecementos bastante rudimentarios, son excepción os realmente capacitados.

- Na factura que abonamos nun estabelecemento hostaleiro o viño ten tal importancia que ven significando o 50% da mesma.

- O viño representa o 30% dos beneficios dun destes establecementos.

Estas cifras doen cando o servizo é o que é: as copas non son as axeitadas para a correcta degustación-apreciación das cualidades do viño, temperaturas incorrectas de servizo, non se decanta ou se decanta cando non é apropiado, non se informa sobre as características dos viños é dicer unha breve descripción das suas cualidades ou defectos, da adega, da D.O. ou da sua elaboración e cultivo. Son excepción os que nos ofrecen un servizo integral.

O sector da hostaleria e restauración ten coma oferta educativa os módulos de FP que se imparten nalguns institutos e nunhas poucas escolas de hostaleria pero nas que o viño non forma parte dos seus contidos, ademáis de seren estos caducos e polo tanto pouco motivantes. En resumen non existe oferta formativa para os profesionais que rematen os seus estudios de hostaleria, ou para os traballadores en activo ou en paro que queiran especializarse no viño e demáis productos afíns.

As cifras son claras, pero ainda hai algunha máis como a que nos dí que o consumo actual de viño por persoa e ano é de 22 l.cando trinta anos atrás era de 77 l., en Franza, igual que en Portugal, están nos 55 l. cando pasaba dos 100 l. Asi a todo aumentan o número de adegas, de marcas e tamén as zonas productoras renovadas. E facil supoñer o que significaria para todos os sectores relacionados co viño, desde o seu cultivo–elaboración (viticultores, adegueiros) ate a sua distribución e servizo, un aumento deste consumo, ainda que non fora tal de chegar ás cifras de antano. Pero sen cultura do viño estendida por toda a poboación resultará bastante máis dificil chegar a un consumo maior e mellor, e dicer máis pracenteiro.

En fin ate as editoriais prefiren editar guias de viños a libros ou manuais que sirvan para dotar de coñecementos sobre todos os aspectos do viño: elaboración, cultivo, cata, denominacions de orixen, servizo, etc. Unha guia é unha ferramenta de información para a compra e a venta, necesaria, pero cando se ten a libertade de elección que da o coñecemento, ademáis, de que serve comprar un viño ben cualificado se non chegamos a apreciar todas as suas supostas cualidades ?

Supoño que de súpeto non sería factibel o que Franza está a piques de instaurar nas suas escolas, como é o ensino da apreciación do viño para a xente nova.

“Canto máis se coñece máis se desfruta´´ e “o coñecemento fainos máis libres´´, estas leis universais estaría ben aplicalas no mundo do viño.

1/07/08

Filed under: viñodinámica por viticologo
1 Comment »

As bicicletas, os brancos e os rosados … son para o verán ? … que chorrada de pregunta, o que si o son é unha ringleira interminavel de actividades que o meu pensamento, acostumado a anos de mestre e de estudante, e máis atrás toda a infancia e adolescencia, é dicir meses ó líbero albedrio, adicase nestos primeiros cheiros, cores e sensacions térmicas a procesar e proxectar viaxes, roteiros, nomes de cumes e de vias que ascender, de travesias que recorrer e de areais máis logo nos que co salitre na pel deitarse sen mirar o reloxio. Teño un amigo, potente escalador, que fixo o camiño laboral inverso ó meu, despois de rematar enxeñeria industrial e traballar uns poucos anos nunha empresa decidiu que un mes de vacacions, e daquela maneira, non pagaba a pena polo soldo que cobraba, imaxinense os que nos quedamos a anos luz desas minutas, e decidiu, desto hai xa uns cantos anos, preparar nun par de meses (!!) as oposicións e poder estar xa a estas alturas a uns centos de km. Luis mandame unha mensaxe !

Clarisa é o nome dunha das fillas dos elaboradores deste Rosado do 2006, Belondrade y Lurton, actualmente Didier Belondrade porque a sua dona Lurton seica retornou a Borgoña, na zona de La Seca, das máis afamadas de Rueda, son máis coñecidos polos seus verdejos sobre todo polo madurado en carballo francés de etiqueta alaranxada co nome da adega, o outro é o Quinta Apolonia que é o nome da outra filla, algo menos polo seu tinto de Toro El Albar e muito menos por este Quinta Clarisa rosado de tinta fina con denominación Vino de la Tierra de Castilla y León.

Frescor, brillo acentuado pola luz que nestas alturas do ano inunda o contorno, cheira frutal, especiado e lixeiramente floral, coa intensidade que o calor ambiental e o frescor da copa modulan, coa madurez do esplendor, non, era co esplendor da madurez … por exemplo cando os campos de Castela, claro, rompen a sua monotonía cromática inundandose do amarelo das flores, dos marrons das especias, do vermello das fruitas e dos granates da sua cor, ben aqui teño dubidas sobre a presenza desta cor na paleta de cores dos Campos de Castela.

Entra fresco e sedoso, con certa lixeireza agradavel, para in crescendo rematar nun final amargoso coa cor que faltaba na paleta, o verde do vexetal.

29/06/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Lus aberta e limpa de azul todo

……periódico masaxe sonoro

………de escuma suave

………….case ausente

…………….With you

Na silandeira noite

……………………. De vermellos espallados

A brisa tepediña

…………………….acariciou-me.

Filed under: poema por viticologo
No Comments »

Noite de San Xoan a noite, apagaronse as lumeiras …

Esta noite máis rápido que outros anos, pero ainda fica pola mañan o seu arrecendo e o das herbas de San Xoan co frescor da nebliña no ambiente. Do que tomamos esta noite máxica e luminosa na que ademáis celebro o meu cumpreanos e do que tomaremos máis logo no xantar coa familia xa falarei. O Tinta Barroca da Quinta do Vale da Raposa de Alves de Sousa foi o viño deste domingo.

Tinta barroca, nome de vella resoancia, de cepa antiga, neste 1999 cos aromas que marca a evolución e o tempo decanta, da Quinta do Vale da Raposa, nome que neste tinto é menos animal e máis compota, figo, especias doces, coiro con tonos licorosos que saen por enriba, abrense logo as madeiras máis perfumadas con tabaco de pipa pero atención máis logo aparecen cogumelos, nestos contornos o máis fresco que atopamos son os cítricos escarchados.

Gusto marcado polo equilibrio que o tempo medido e a sabiduria dos antigos define, neste caso taninos madurados con carácter de Porto no recordo, na lonxitude fican os torrefactos con cacao.

p7300414.JPG

O productor Domingo Alves de Sousa é o protagonista do xiro na história das quintas familiares: Quinta da Gaivosa, Quinta do Vale da Raposa, Quinta das Caldas, Quinta da Estação e a Quinta da Avaleira, acompañado na elaboración dos viños polo xa casi omnipresente Anselmo Mendes do que xa teño falado, e desde os últimos anos do seu fillo Tiago. Chegou a ser proclamado os anos 1999 e 2006 Productor do ano, prestixiosa mención otorgada pola revista Vinhos.

O seu centro enológico situase en St. Marta de Penaguiao, na Quinta da Gaivosa, lindante coa Quinta do Vale da Raposa, estamos falando do Baixo Corgo, a zona máis atlantica da denominación de orixen controlada Douro, seria a parte menos apreciada para os productores dos xenerosos Portos nas suas diferentes versions que ven situadas as viñas máis recoñecidas en Cima Corgo ou incluso con algunhas reputadas representacions no Douro Superior, pero que precisamente estas influencias atlánticas máis nítidas confirenlle, ou deberian, aos viños de Cima Corgo un algo diferente.

24/06/08

Filed under: viños por viticologo
2 Comments »

Chiaramonte 2005 nero d´avola. Sicilia
Elaborado na subzona occidental da illa pola Casa Vinícola Firriato coa variedade Nero D´Avola ou calabrese que se ten convertido no estandarte varietal dos viños tintos das diferentes indicacions ou denominacions de Sicilia (DO, DOGC, IGT), illa que pese a ser, ou cecais por iso, o lugar de Europa por onde máis culturas teñen pasado: árabes, gregos, por suposto romanos, normandos, etc, é considerada como o máis próximo ao novo mundo dentro da Italia vitivinícola.

Na copa aparece unha cor brillante cereixa picota rodeada dun granate máis brillante. A luminosidade das cores mediterráneas apagase na atractiva escuridade dos tonos aromáticos: nos químicos, de tinta da China, na fruita negra madura, nas negras especias, no tabaco mollado, na fogueira apagada e no fondo dos torrados da madeira. Na boca a brillantez das cores e a escuridade dos tonos aromáticos transformase en madurez vestida de armadura amadeirada: tanino maduro coas sensacions secantes da madeira, tosta forte que se alonga no postgusto co chocolate diluido entre torrados e afumados.

Zenato 2001 Valpolicella superiore
Preto de Verona e ó sul de Trento, entre o rio Adige e o lago Garda, están as 20 ha desta adega coas variedades clásicas de Valpolicella, neste viño a corvina e a rondinella, outras son a molinara, a dindarella, a negrara ou a forsellina, e as que xa coñecemos e non nombro para non ocupar espazo. Este Zenato mantivose en depósitos de aceiro ate a fermentación maloláctica pasando logo unha crianza de doce meses noutros depósitos de carballo esloveno de 33 e 55 hl.

Cor evolucionada ó tella anunciando un pasado de profunda capa. Animal, muito ruido e poucas noces, enseguida a pasificación da ameixa abre paso a outros golosos menos pesados, confituras, especias doces, licor de herbas e madeira nobile. Amabilidade sedosa, licorosa e longa.

20/06/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Hai un par de anos que provei o Sketch, albariño elaborado e submerso logo na ria por Raúl Perez, daquela e a falta de anotacions máis detalladas parecerame un albariño elegante e saboroso de tonos minerais e matices salinos con notas herbáceas … cecais a interpretación fora matices minerais e notas salinas con tonos herbáceos … o resto de combinacions descriptivas con estos elementos tamén puderon ser.

Non sabia doutras experiencias semellantes ate que atopei hai poucos dias nun supermercado do norte de Portugal unha botella cunha pinta lamentabel, sen etiqueta e recuberta de lodo-lama petrificado.

Este viño resultou ser un Douro DOC de 1997 denominado “Vale Sagrado´´ elaborado pola Adega Cooperativa de Vila Nova de Foz Coa, no alto Douro, con touriga nacional, touriga franca e tinta roriz. O seu prezo pasa dos trinta euros, e como non o merquei esta historia rematará sen a correspondente versión persoal.

A orixen deste viño é unha experiencia semellante á realizada por Raúl Perez co seu albariño pero no Vale do Coa, concretamente no encontro do rio Coa co Douro, zona cunha sedimentación calculada dun metro de lodo. Foi o dia 2 de setembro de 1999 cando descenderon as primeiras 5.000 garrafas deste viño, dous meses máis tarde sumarian outras cen mil en embalaxes de 500 botellas cadanseu a 30 m. de profundidade onde estuveron dous anos en ausenza de luz e ar e temperatura constantes, isto é ate o 29 de abril do 2001, momento celebrado con grande expectación e o oportuno ceremonial en ambiente de festa.

Este rincón do Alto Douro é considerado como a Patria da Arte Rupestre Paleolítica ao ar libre, de feito a Arte Paleolítica do Parque Arqueologico do rio Coa (PARC), que ten unha extensión de 28.000 ha, foi declarado o ano 1998 Patrimonio Mundial pola UNESCO cunha rapidez sorprendente, tendo en conta que o Parque foi criado en 1996 cando foron abertas o público os gravados. Estos grabados paleolíticos distribuense por 24 núcleos diferentes ó longo das marxenes dos 17 km finais do curso do rio Coa e nos vales dos afluentes do Douro xunto á foz do Coa, e foran inscritos nas superficies rochosas verticais formadas pola fractura do xisto típico da zona.

Esta adega cooperativa de Vila Nova de Foz Coa sacou ó mercado nos anos posteriores á creación do Parque sucesivas marcas de vino: Gravuras do Côa, Arte do Côa ou Paleolitico, como “homenaxe á loita do home pola supervivencia desde a prehistoria á actualidade”. En tres anos a adega pasara de facturar 30 millons de escudos a 2.000 millones. Daquela agotaba as sus existencias rapidamente, pese a ter uns dos prezos máis altos do mercado, e repartia grandes beneficios entre os socios e traballadores.

Volvendo ó viño que nos ocupa a crónica do momento describe o contorno, o viño … e máis alá, senón comprobade:

“As figuras gravadas no xisto amarelo-ocre das canadas e das margens que bordean o rio Coa depressa se tornaram símbolo da terra e das gentes. Foi como se os deuses, adormecidos durante milenios, recobrassem de novo a sua divinidade e espraiassem as suas vontades, despertando o espirito. A terra barrenta e xistosa foi o corpo de mulher, visitada de roupagens feitas vinhedos em socalcos como se pregas de saia fosem, que ao longo do ano se engalana de multicores oferecendo aos deuses o produto da sua seiva, materializado em suculentos cachos de uvas que arreglaran ao longo das geraçoes os olhos, o corpo e o espírito dos humanos. Os deuses adoptaram o vinho dessas uvas acarinhadas con suor, esforço e amor, como o seu sangue e chamaram á terra de “Vale Sagrado´´

A crónica remata afirmando:

“ao procederse ao seu envellecimento utilizando o local místico outrora marcado polo home pre-histórico coa arte paleolítica, conferiulle unhas características únicas e sen paralelo, capaces de tornar este viño nun dos máis afamados VQPRD de todo o mundo´´

Sobran as palabras, haberá que pasarse polo Vale. Ese Roteiro polo Douro xa ten un aliciente máis, e non o digo por este viño submerso, agora seria roteiro un enogastronoarqueoloxico.

A última nova relacionada con esta historia da submersión de viños en rios, rias ou mares é da semana pasada e refirese á famosa bodega de champagne Louis Roederer, fala da sua intención de conservar algunhas botellas baixo agua nas costas de Mont Saint Michel. De feito algunhas botellas do seu Brut Premier teñen sido xa colocadas a 15 metros de profundidade onde a temperatura constante (10 grados), as correntes e a ausenza de luz crean as condicions ideais para unha adega. Despois de 12 meses os viños serán catados para evaluar a sua evolución.

Filed under: viñodinámica por viticologo
No Comments »

Primeira anada destos viños da adega Val De Iurres, situada no barrio de A Coroa en A Rua, elaborados por Cecilia Fernandez. Cecilia é a primeira enóloga de Valdeorras, como en Galiza non existe tal facultade realizou estos estudios na Facultade de Enoloxia da Universidade de La Rioja despois de rematar bioloxia en A Coruña. Coñecin a Cecilia na vendima do 2005 en Vilafranca do Bierzo, na adega de Ricardo Perez Palacios“Descendientes de J. Palacios´´, ela levaba xa uns cantos meses alí e ainda ficaria máis dun ano por esas terriñas, eu pasei un mes escaso dos que a primeira semana a miña residencia foi o seu solitario camping, os únicos inquilinos eran a miña tenda de campaña e un pequeno grupo de rumanos, despois desa semana e xa metidos de cheo na movida vendima pasei a compartir apartamento con ela, ate ese momento ia e viña todos os dias desde a Rua, non volvín a tomar tomates como aqueles que traia da Rua. Desexo pero tamén estou seguro que chegará lonxe, e algunha vez máis alá, cos seus viños.

Santorum Godello 2006
Manifestase, expresase con finura, untuoso pero vivo, coma un pomelo doce, fresco e sedoso, ensina desde os reflexos ouro fino do pallizo aromas de fruita de oso, un algo máis maduro e doce coma o mambrelo e algo máis perfumado como as herbas de tocador e no ambiente unha suave cremosidade.

pb020404.JPG pb020403.JPG

Santorum Tinto de autor 2006
Tinto elaborado maioritariamente con garnacha tintoreira procedente de vellas cepas das ladeiras da zona de A Rua que pasou seis meses nun coupaxe de barricas francesas, americanas, novas e de segundo uso. Primeiros pasos no mundo dos tintos dun adega nova nunha denominación demasiado decantada cara os brancos que necesita experiencias deste tipo para revitalizar os seus red wine. Este primeiro Santorum apelidado viño de autor despois dunha prudente aireación ensina unha fruita madura acompañada de especias negras con notas florais no intermezzo, logo un contrapunto balsámico, xa na boca unha notabel acidez acompaña un certo secante da madeira no trasfondo licoroso.

13/06/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Contra o que tiña pensado desta zona vitivinícola a variedade de contrastes e alturas (dos 600 aos máis de 1000 m.) é evidente, nesta diversidade as garnachas máis vellas atopanse fundamentalmente en solos xistosos entre os 800 e os 1000 m. e nas serras de St. Cruz e na de Vicor. Calatayud é unha rexión montañosa situada no suroccidente da provincia de Zaragoza cunha xeografia entrecruzada de vales surcados polos rios Jalón, Jiloca e Perejiles. A Bodega y Viñedos del Jalón, que elabora unha gran variedade de viños entre eles estos dous, naceu da fusión de tres cooperativas coa sociedade do Goberno de Aragón e algunhas caixas de aforros. Da gran extensión de viñedo, máis de 1000 ha. e de outro tanto de viticultores, que controla esta bodega o final reducese todo a 200 ha. e igual número de viticultores, o que lles da a posibilidade de facer unha gran selección para os seus viños e vender o resto a granel.

As pinceladas que trazan estos viños falan de garnacha vella (60 anos de media), de 800 m. de altura (de media), de solos xistosos e de reducidas produccions (2000 kg por ha). No Pago San Miguel a garnacha vai acompañada do cabernet sauvignon cunha estancia en barrica de seis meses. p7190407.JPG

Viña Alarba Pago San Miguel 2004

Imaxen picota coa nitidez aromática do palo de regaliz, das fruitas negras, mora, das especias, craviño, e das flores azuis, lavanda, todo na mesma medida nun círculo pechado coa profundidade do mineral, con sensacions balsámicas o seu redor.

Entrada golosa que abre paso a un corpo de taninos redondos enmarcados nunha firme acidez. Queda unha sensación fresca cando todo apuntaba á concentración

p7190408.JPG

Castillo de Maluenda 2006. Garnacha viñas viejas

Cereixa picota bordeado en violeta. Aromas de ameixa e mora, o mesmo regaliz do seu irmán maior, especias medio doces, floral violeta, caracter mineral, todo mui limpo. Boca con peso e lonxitude despois dunha entrada limpa e antes dun final que deixa os recordos da fruita e do solo. Non se pode pedir máis, expresa e da todo con claridade e profundidade.

O prezo non ten calificativo: 8´25 e 3´95 euros !!

p7190409.JPG

11/06/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Schmitges GRAUSCHIEFER 2006 Mosel-Saar-Ruwer

Riesling procedente das empinadas ladeiras do “mittel Mose´´ de distintos pagos situados a diferentes alturas e según parece nas suas mellores ubicacions como Treppechen e Prälat (nas fotos) en Erden, onde se atopa a adega da familia Schmitges que elabora viños desde 1744, e Sonnenuhr en Whelen, no mapa situadas na curva máis amplia que rodea o Grosslage Münzlay (en vermello), en empinadas ladeiras de ate 70º con cultivo orgánico, outro dos obxectivos de Andreas Schmitges é a menor intervención posibel no proceso de vinificación.

No Riesling Grauschiefer mestura uvas dos viñedos máis altos: 85% de Erdener Herrenberg (200-300 m.) e o resto de Treppchen. Outras viños desta adega son expresions individuais dos diferentes pagos.

Amarelo pallizo desprendendo flores secas, especias doces, fruitas amarelas e outras de cores exóticos, desde onde lles resulta complicado deixarse notar aos máis sutiles aires minerais, enche o nariz desde os primeiros momentos ate un par de dias máis aló. Saboroso, cunha dozura equilibrada por unha axeitada, agradecida acidez, nunha medida xusta de apariencia xenerosa, ou cecais unha fresca e destacabel acidez equilibrada por unha agradecida dozura. Hoxe decantome pola primeira versión. Recordoume no remate certos finais amoscatelados dalguns albariños.

8/06/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Pode dicirse, ou deberia dicirse, que o fin último de toda a viticultura, empezando polo microcosmos individual da propia cepa, ou de cada acio, e seguindo polo conxunto de técnicas, coidados, labouras e calquer outro tipo de actuación, desde o propio deseño do viñedo, é a obtención dun bago de uva óptimo, nas condicions axeitadas para o tipo de viño que se queira elaborar.

Un bago de uva san e de calidade deberia ser o primeiro pensamento de todo colleiteiro – elaborador – viticulturista. Primeiro e sobre calquer outra consideración un bago de uva ben dotado, porque un viño de calidade procede dunha uva de calidade, valga a obviedade, e neste aspecto son determinantes os compostos que compoñen o bago: sucres, ácidos e compostos polifenólicos (cor, estructura e aromas), e a sua localización nas diferentes partes do bago, e sempre tendo como finalidade ese bago de uva, e antes de chegaren a el: os acios, os pámpanos, a cepa, a densidade de cepas, o sistema de conducción, as podas, etc.

Pel
É a parte exterior do bago, tamén chamada película ou hollejo, cando se aproxima á madurez recubrese dunha capa cerosa chamada pruina que ten a misión de protexer o bago da chuvia e da humidade, frear as evaporacions de auga que conten a pulpa e reter os microorganismos, especialmente as leveduras autóctonas que se desenrolan no viñedo. A riqueza en polifenois (colorantes, aromas e taninos) da pel depende da variedade e do seu grado de maduración. A evolución da maduración destos compostos da pel (maduración fenólica) é diferente á evolución na maduración dos sucres e dos ácidos que se atopan na pulpa (maduración industrial). A pel é a parte mais nobre dos bagos xa que conten a casi totalidade das sustancias aromáticas, das materias colorantes e unha gran parte dos taninos. Os seus compostos máis importantes son:
Antocianos : Constituen a materia colorante.
Taninos : Forman a estructura do viño.
Aromas varietais (compostos terpénicos, norisoprenoides, metoxipiracinas). Situados na zona da pel mais próxima á pulpa. Existen castes coma o Moscatel que tamén posuen unha pulpa aromática.

Pulpa
E a parte mais voluminosa do bago e contén a maior cantidade dos sucres e ácidos do bago. Os seus compostos máis importantes son:
Auga, composto maioritario da pulpa en máis dun 80 %.
Sucres (glucosa e fructosa) A zona da pulpa mais rica en sucres é a máis próxima á pel.
Ácidos Os máis importantes son o ácido tartárico e o málico.
Materias minerais potasio, sodio, calcio, magnesio, ferro, e Compostos nitroxenados.

Pepitas
Durante a maduración o contido en taninos das pepitas, un bago de uva pode conter como máximo catro pepitas, disminue pola sua migración cara a pel onde aumentan. Os taninos das pepitas resultan máis astrinxentes e ácidos que os da pel convertendose polo tanto nun factor de gran importancia na elaboración dos viños tintos de crianza porque se polimerizan cos antocianos suavizandose e contribuindo á estabilización da cor.

O grado de madurez das pepitas e da pel do bago son os factores máis determinantes da calidade da uva, fundamentalmente a destinada a vinificación en tinto. As peles maduras posuen unha proporción elevada de fenois poliméricos que se teñen asociado cos antocianos para convertirse en taninos que dan unha sensación de volumen en boca, astrinxente pero non amarga, ou ben se teñen xunguido aos polisacáridos ou proteinas inducindo unha sensación de volumen en boca máis suave. As pepitas maduras posuen mui poucos restos de fenois amargos e máis de taninos que saben a pan negro tostado ou graos de café.

Pola sua banda a maduración da pulpa determina a máxima relación sucre/acidez. O bago verde, sen madurar, posue unha pulpa cunha gran cantidade de ácidos (tartárico, málico e en menor medida cítrico). O contido destos ácidos dependerá fundamentalmente da variedade de uva e das suas condicions xeoclimáticas porque a luz, a temperatura e a humidade son decisivas para a sua conformación. A medida que avanza o proceso de maduración do bago os ácidos disminuen en cantidade e os sucres aumentan.

As cualidades gustativas dos compostos polifenólicos varian dependendo do seu estado de maduración:

- en vendimas insuficientemente maduras as pepitas e os raspons aportan taninos agresivos e herbáceos que non son recomendaveis porque provocan astrinxencia.

- os taninos aportados pola pel de vendimas ben maduras aseguran un equilibro óptimo que ademáis evoluciona no tempo con diferentes formas e grados de polimerización que aportan sensación de volumen e paso máis amabel en boca.

Dependendo do seu tamaño os bagos poden ser grandes, medianos ou pequenos. Os bagos de tamaño grande teñen unha relación pel/volumen de pulpa pequena (demasiada pulpa), esta relación é maior nos bagos de tamaño pequeno que teñen polo tanto muitas mais posibilidades de conquerir un viño de calidade xa que disporán de maior concentración de compostos de calidade que pasarán ao mosto e deste ao viño. Estos compostos fenólicos de calidade denominanse nobres por ser os responsabeis de que da uva se poda obter un producto coma o viño. Outros compostos como sucres e ácidos pasan por comuns porque están en calquer tipo de fruito.

Os bagos tamén se poden clasificar pola sua forma en ovalados, esférios, aplastados, elípticos, etc, ou pola sua cor en brancos, rosados, tintos ou tintoreiros, cando posuen unha pulpa coloreada.

6/06/08

Filed under: viñodinámica por viticologo
No Comments »

Chegou un dia, “catou´´ 60 viños, e concluiu: “mencia y barrica no te son un buen matrimonio´´ a esta afirmación engadiu a seguinte lección maxistral: “el vino tiene que tener unha gran estrutura y cuando está en madera hay que procurar que no sepa a madera´´, teñen bemois estas sentenzas cando aburridos estamos dos viños que adoitan a personalidade plus, megaplus ou medium do barril no que pasaron unha temporada da sua vida, coma un síndrome de Estocolmo que levarán ate ser bebidos ou abandonados no copo por defensa natural do organismo que non atura máis tanino que nos remita a un ataude de madeira nobel. Estando dacordo con esta afirmación ten bemoles que a faga quen se farta de megapuntuar e supervalorar o tropecentos por % dos viños tintos da pel de touro que estarian metidos nese saco e veña a pontificar os pecados dos outros cando precisamente é o momento dos viños atlánticos, con identidade, frescos e vibrantes. Que o exceso de madeira é ir contra a natureza das nosas castes e dos nosos viños os propios elaboradores xa o saben, bon é certo que non todos, que necesitan dosis máis sutiles, con segundos usos, tamaños máis grandes ou torrados máis finos e prolongados é unha evidencia que todos os elaboradores galegos seguro que terán en conta para conservar a esencia e o caracter destas castes.

O número deste mes do periódico mensual Hostelaria Galega e Turismo ven carregado de interesantes especiais como o Informe viños no que están reflexadas as opinions de José Peñin, ou a mesa redonda sobre internet e o sector turístico e gastronómico onde Manuel Gago pon o equilibrio nunha mesa un tanto temerosa dos blogs, e un dossier sobre as distribuidoras de viños que merece un comentario aparte porque afirmacions dalgunhas delas do tipo: “as distribuidoras aportan asesoramiento, frescura, actualización de mercados, información, formación (!), imaxen externa das bodegas…´´ e outras perlas do estilo, en fin, asombrense da bonhomia destos negociantes. Eu quedome coa opinión de Xoan Cannas que di: “defendo o profesional que coñece o viño a fondo, non o negociante que ten nel o seu modo de vida, o que representa mil adegas, senón o que ten a ilusión, o peso e a cultura dos propios viticultores´´

Tamén neste mes na revista portuguesa “Wine Passion´´ o elaborador de viños Cristovao de Oliveira e Sousa explica no seu artigo “A excepçao á regra´´ porqué vende directamente o seu viño sen intermediarios: “Nenhum produto ou serviço exixte sem dois elementos: o criador/productor e/ou cliente/consumidor- desses ninguém se libra´´, “Quando um intermediario nao traz beneficios a nenhuma das partes entre as quais se intromete, é tao somente um parasita´´, “Acham-se (a si mesmos) respeitaveis empresarios, parte dos poucos, a quem nos produtores outorgamos a responsabilidade de comunicar o fruto do nosso labor. Nao passam de arautos (emisarios) de marcas feitas, ignaros fiéis das publicaçoes, dos lobbies e dos intereses instalados´´, “É a estes trapaceiros e ignóbeis, que muitos consumidores confiam o seu gosto. É a estes piratas de meia tigela (cunca), que muitos productores encomendam a morte dos seus vinhos´´

É a visión dun productor farto, estaria tamén a do consumidor farto por os mesmos e por outros motivos como poderia ser por atopar en casi todas partes os mesmos viños, as mesmas marcas, as mesmas denominacions de orixen e os productos das mesmas distribuidoras gracias ás suas técnicas de presión comercial, mais que por convencemento.

5/06/08

Filed under: viñodinámica por viticologo
2 Comments »

Onte a tarde asistin a presentación da anada 2007 do Louro do Bolo. Non podia deixar de ir, era dificil non acertar cos ingredientes que se xuntaban: primeiro Rafael Palacios, non é doado atopar nunha mesma persoa a perfección técnica na elaboración de viños brancos ó mesmo tempo que a meticulosidade e a certeza coa que moldea, modula, e coida o seu viñedo, de feito pudendo pasar por o mellor ou un dos mellores enólogos de viños brancos peninsulares na sua tarxeta pon un “simples´´ Viticultor, eso di todo e muito máis sobre o que quere reflexar nos seus viños: a fruita na sua esencia - pureza, a identidade mineral destas terriñas, o frescor da sua altura, e a partir destas notas chegar máis alá, outro ingrediente desta presentación era o seu esceario: Pepe Vieira Camiño da Serpe con Xoan Cannas como anfitrión. Para apreciar este entorno e as suas obras culinarias aconsello a lectura das recentes entradas relacionadas con Pepe Vieira nos blogs de Manuel Gago, Soledad Felloza ou Gourmet de provincias. Outro dia escribirei sobre Xoan, desde que o coñezo as nosas ideas, emocions e filosofias acerca do viño son casi clónicas.

Presente en Valdeorras desde o 2004, leva polo tanto catro anadas nas que ten pasado de todo: os incendios do 2004, os dous anos máis quentes dos últimos tempos e os máis frescos tamén coma este 2007 que probamos. Falounos das diferenzas entre o Louro e As Sortes, das diferentes viñas-sortes, dos seus solos, da sua estrela a Godello, hai tempo cando baixo a sombra do seu irman Alvaro Palacios, destacando cos tintos, decantouse pola elaboración dos viños brancos na adega familiar de Alfaro, os Placet, caera na conta das posibilidades que esta caste posuia para a elaboración dun gran viño, todo o que lle faltaba á viura rioxana coa que tiña chegado o seu tope, falounos da bondade e da excelencia dun ano fresco coma o 2007 para os brancos, das diferenzas na elaboración das Sortes e do Louro, das lias e dos seus problemas, de porque a madeira, que madeira e como. Da sua lonxevidade, da espera para o seu consumo, da sua evolución, de como anada trás anada os viños van acercandose a esa pureza, frescura, complexidade e lonxevidade buscada. Cada un destos puntos daria para extenderse dabondo, pero penso que queda claro a seriedade e a profundidade do seu proxecto. Notase que non estou celoso pese a ter soñado algunha vez ter algo con estas terriñas do Val do Bibei agora por él acariciadas.

pa290401.JPG

Do Louro do Bolo so dicir que este 2007 impresiona aunando fruita, fondo mineral e levisima madeira para unha boca de longo percorrido que enche o padal con frescura e sedosidade. A mostra de As Sortes 2007 anuncia un gran viño, probavelmente para convertirse no mellor As Sortes do Val do Bibei ate o de agora.

2/06/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Roteiro enogastronómico polo Ribeiro
Nesta xantanza os blogueiros enogastronómicos galegos, especialmente Soledad e M. Gago, organizaron un roteiro polo Ribeiro no que tuven o pracer de poder participar nel.

O Ribeiro ou as tres ribeiras, un para todas e todas para un, non se me ocurre nada mellor, porque será?, para definir este pequeno universo, ou tamén 40, e algunha máis, castes para dous tipos de viños, quen dixo un branco máis un tinto?, ademáis do branco tradicional plurivarietal, están os de treixadura, os de albariño, con crianza e á volta da esquiña os de pago (ou pagamento), e nos tintos outro tanto, e nos naturalmente doces tamén se abriu o camiño. Asi a todo sorprende que todo semella partir de cero, ou máis exactamente de menos algo, un perguntase como é posibel non ter referenzas cando o peso e a lonxitude histórica, cultural e vitivinícola desta denominación nos remite en cada esquiña, en cada val e en cada ribeira máis atrás no tempo. Parece que despois dalgunhas decisions históricas alleas a nos, algo común nos últimos séculos, e máis logo as pragas do XVIII o camiño da vitis e do vinis entrou nun buraco negro do que leva unha década saindo, máis que fixo desaparecer baixo a floresta, coma alguns antigos bancais das costeiras, todas as referencias anteriores.

Fixemos un circuito polas viñas que se extenden por todo o contorno da cuncha que forma este pedazo de chan que é o Coto de Gomariz. O peso histórico desta terriña é tal que nin me atrevo a trazar unha simples pincelada que resuma un algo da sua importancia, esta D.O. e este Coto acumulan tantas notas históricas que calquera delas merece máis que unha simples anotación. Acostumados como estamos aos alardes glorificadores doutras denominacions o Ribeiro está sumido no repouso mediático. Pero alguns dos meus compañeiros de roteiro seguro que farán unha descripción máis axeitada de todos os pousos decantados o longo dos séculos nestas terras.

pa270381.JPG

Dentro das variedades brancas do Ribeiro a treixadura exerce de auténtica prima donna dos seus vales e deste coto tamén, acompañada desde o solpor polo albariño co seu carácter atlántico, aqui con outros matices como descubrimos despois de pisar e degustar o “Encostas de xisto´´, albariño procedente dunha viña atravesada por unha franxa xistosa escondida no estreito val que se abre no borde norte da cuncha de Gomariz, como non podia ser doutro xeito neste viño o albariño empapase desta alma interior/base mineral e aparece sedoso, elegante e sutil, coma un aire que atravesa este val levando consigo a mineralidade e a fruita fresca, cun frescor máis de altura que de mar. Do mencer ven a godello, que nesta orquesta varietal do Ribeiro nunca fai un solo, como tampouco o fan a loureira, o lado, o torrontés, a silveiriña … Despois provamos o Coto de Gomariz selección especial, con aromas máis intensos e boca máis potente. Pola sua banda os tintos desta adega son a manifestación da concentración, da apurada maduración dos bagos das castes tradicionais que antano deran fama aos viños do Ribeiro, seguramente tintos, en toda Europa, e dentro destas castes para Coto de Gomariz o papel de prima donna é para o sousón, o mesmo que deiqui fora levado ó Douro dando comezo á mítica saga dos Vintage, antes de que o I.V.P. (Instituto do Vinho do Porto) regulara coma preferentes o quinteto das tintas (amarela, cao e roriz) e das tourigas (nacional e franca), pero neste camiño de ida e volta histórico e vitivinícola a adega Coto de Gomariz mira cara o noso sul e trae para o seu viñedo a tinta amarela e a tinta roriz (tempranillo muito mellor seleccionado, pensando na calidade, polos portugueses que polos españois), e recupera unha caste autóctona denominada carabuñeira, carabuñenta no Rosal, que non deixa de ser a touriga nacional. Viños que trasladan os nosos sentidos polo Douro, esa paisaxe que esculpiron viticultores galegos hai 250 anos, cos seus aromas e con ese gusto característico aveludado e voluptuoso. Para equilibrar a balanza probamos un tinto procedente dun experimento biodinámico nunha viña pequerrechiña de sousón, mencia, garnacha e carabuñeira. Viño máis fresco con aromas que nos remiten á terriña onde afunden as suas raigames estas castes.

Acercamonos despois ó lugar de Puzos en Cuñas, Cenlle, para visitar a adega Valdavia, situada nun entorno bucólico, nada máis entrar na finca atopamos unha viña salpicada do vermello-alaranxado das mapoulas, despois a pedriña limpa das pequenas edificacions, unha do vello lagar e outra da adega, despois outra viña, esta adornada co branco das margaridas, e de camiño á viña máis extensa desta adega abrese unha estreita e serpenteante corredoira bordeada de muros cativos, esta viña de treixadura orientada cara o sul está franqueada por outro edificio en ruinas que semella o máis antigo do lugar, do que sen dubida alguns dos compañeiros de roteiro fará unha acertada descripción con fotos incluidas. Os viños que provamos desta adega, os Cuñas Davia 2006 e 2007, son a manifestación da limpidez, do cristalino, da transparencia, das herbas húmidas, dos fruitas fresquiñas, manantial que surca brillante unha leira ó mencer, cando os aromas son máis livianos. Despois deste fresco lavado de cara que forón os brancos o seu tinto deunos a versión escura.

pa270396.JPG pa270394.JPG

Esta xornada matutina rematamola na Cooperativa do ribeiro onde degustamos as treixaduras (2006, 2007 e barrica), o histórico tostado e un espumoso“reserva´´ de hai 19 anos coa expresión das leveduras e do pan torrado.

O meu relato deste bebetanza remata aqui, non puiden disfrutar do xantar en Casal de Armán, do recorrido cultureta por Ribadavia e da prometedora sesión Late show & Gin session no acolledor e vitícola entorno de Viña Mein, pero espero as crónicas do que me perdín.

Quedome coa satisfacción de ter participado nesta xantanza dos blogueiros enogastronómicos galegos, aos que agradezo grandemente a sua invitación. Ate a próxima.

1/06/08

Filed under: viñodinámica por viticologo
7 Comments »

Bodegas Mauro é Maurodos en Toro, concretamente en Pedrosa del Rey, Villaester e San Román de Hornija e exactamente en 30 ha de vidueño con, isto máis indefinido, maioritariamente tinta de toro e un pequeno % de garnacha en solos de area, grava e arxila, cun clima máis estabel que Duero arriba e unha caste, a tinta de toro, ou versión diferenciada doutra, a tinta fina, cun caracter mui definido. Os viños de Maurodos son San Román e este Prima, versión máis asequibel, sobre os nove euros, con 90 % de tinta de toro e 10 de garnacha que pasaron 12 meses en oak barrels. Os de Mauro son os xa dabondo coñecidos: Mauro, Mauro VS e Terreus. En todos eles Mariano Garcia, cos seus incondicionais, que semellan ir perdendo efectivos.

Do mesmo xeito que hai alguns anos desde as zonas máis frescas, húmidas, e de variedades máis “lixeiras´´ como algunhas galegas, tentabase imitar ou buscar concentracions similares a outros viños de climas máis cálidos e de variedades máis cargadas, agora trocaron as tornas e son elaboradores destas últimas zonas, con todos os factores mencionados, os que semellan buscar a frescura e a elegancia dalgun xeito, como nos pasaba a nos na versión inversa, misión nada facil este ir contracorrente da propia esencia marcada polo clima, a variedade e os solos. Anada tras anada e cando resulta máis evidente esta búsqueda tamén o é o aumento da proporción da garnacha, que pasa de non entrar a estar neste 2006 nun 10 %.

Prima 2006
Un picota cun grado ou punto menos de intensidade do habitual que en boca deixa a impronta do seu coupaxe con densidade rugosa acompañada de tinta, betún, chocolate e os recordos da terra, asi, entre esta onda de pura esencia toresana asoma surfeando nesta marea o frutal.

Nos aromas as duas familias que aparecian en boca, a garnacha frutal e o recio caracter da tinta de toro, tiran para o seu lado, os primeiros máis frescos e lixeiros elevanse con facilidade namentras que os segundos aos que se ten xunguido os torrados da madeira semellan agarrarse á copa.

30/05/08

Filed under: viños por viticologo
1 Comment »

Perles Roses Millesime 2006

Pétalo de rosa, rosa alaranxado, asalmonado, en strictus senso rosa champan.

Os aromas deambulan entre diferentes tonos: cítricos (mandarina), confituras (frescas?), pastelaria fina (hojaldres), fruita de oso (e oso de fruita), despois floral (…) Equilibrio de principio a fin, ainda polo medio unha burbulla sutil, integrada con fruitas silvestres e ameixa, despois do fin deixa frescor na distancia.

Gran Caus Rosado

Vermello frambuesa con reflexos alaranxados, nos seguintes pasos polo nariz os tonos das fruitas escurecense, a modo, primeiro con marmelada de fresas, despois con ameixas negras e un final con máis brillo das baias en rama. Enche a boca e segue frutal cun final de guindas en licor

Dous cavas de pinot noir, o primeiro elaborado por Caves Naveran en Torrelavit e o segundo por Can Rafols dels Caus en Avinyonet del Penedés no macizo do Garraf. Duas versions mui diferentes dunha mesma uva e un mesmo sistema de elaboración: o Gran Caus é máis expresivo no seu caracter frutal e na sua maior estructura en boca. O Perles Roses é un cava mui atractivo en todos os seus momentos, na vista cunha cor pouco común con certo toque de glamour, e nos aromas e no gusto mostrandose con elegancia, sutilidade e complexidade, cun trago que invita a outro e asi ate que a música remate e o sol asome pola outra banda.

28/05/08

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Desde un vermello picota e na punta da lanza dos aromas as baias entran primeiro no nariz cun sutil regaliz intentando sair entre este ambiente de frutillos silvestres que enche o esceario, a violeta movese con facilidade entre a fruita e as especias. Se xa nos moviamos nuns contornos limpos os aires balsámicos e mentolados rematan por cuadrar o círculo. Maís logo e cando xa non os esperaba aparecen polo fondo arrastrando a sua pesadez os aromas da terra, terrosos, e o cacao, ate tapar coa sua presenza o escenario.

A boca ten unha entrada grata, entre golosa e fresca, coctel amplificado pola potencia e a densidade, cos taninos nun punto que aventura lonxevidade, a elegancia aromática do nariz ten na boca a sua cara Jekill. Longo e amplio deixa no seu paso unha especie de dozura destilada, licorosa.

Elaborado en Artazu a 4 km de Puente la Reina e a 24 de Iruña por Juan Carlos Lopez de Lacalle (Artadi). A esencia do proxecto navarro de Artadi é a garnacha, nesta marca procedente das 2´5 ha. de garnachas vellas do pago de St. Cruz.

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

O Domaine Aubert et Palmela de Villaine ten a sua adega na vila borgoñona de Bouzeron, nas Cotes Chalonnaises entre Chalon sur Saone e Beaune. Según relatan no seu catálogo os de almavinosunicos Chalon era un pequeno centro comercial na Galia cun porto que se usaba como centro de comercio de viño, a sua importancia ven de atrás como testemuñan as máis de 20.000 ánforas romanas atopadas en excavacions realizadas na zona.

As variedades que enchen as viñas deste domaine son as famosas e reputadas destos pedazos de chan (chardonnay e pinot noir) máis a aligoté, caste autóctona destas latitudes francesas con fama de viños coas características que se resumen na expresión “green aligoté´´ pero que na Apellation Bouzeron Villages, única apellation coa aligote como exclusiva variedade de uva, alcanza niveis de doree ou “golden aligoté´´. Aconteceu a miudo esto de desplazar das mellores ás piores ubicacions unhas variedades por outras, neste caso a aligoté pola chardonnay, pero pasou o mesmo coa pinot menuier na Champagne, varias tintas (barroca, francisca) no Douro, a garnacha en varias zonas españolas, etc, para unha vez desplazadas ás zonas máis desfavorabeis colgarlles todos os san benitos.

Os viñedos deste domaine suman unha extensión de 21 ha, delas 10 ha son de aligoté, 4 de pinot noir en Cotes Chalonnaise e Mercury e 6 ha. de chardonnay entre a Rully “Saint Jacques´´ e a Cote Chalonnaise “Les Clous´´, da que provén este 2005 que degustamos. Parcelas pequenas, alta densidade, selección masal en 57 das suas vides para replantar, e rendimentos máis baixos que os normais da zona. Factores dunha ecuación que poucas veces adoita fallar. Temos exemplos próximos que falan por si mesmos: Forjas, Muradellas, …

Este Domaine é propiedade de Aubert de Villaine e da sua dona Pamela, el a sua vez é copropietario e director do emblemático Domaine da Romanée Conti. Para este vigneron o patrimonio fundamental destas terriñas é o seu solo, e logo a cepa, como todos os viticulturistas que se moven iluminados pola luz da tradición o respeto por ese solo é extremo, e o retorno aos valores da terriña o camiño natural para rematar na senda das opcions máis bio e dinámicas.

O Les Clous ven dun pago de chardonnay situado nas ladeiras do val de Bouzeron orientado ó sul e protexido do vento do norte. Os brancos elaboranse e crianse en fudres, cubas e barricas, pies de 300 litros, mesturandose despois as diferentes partidas.

Les Clous 2005
Na actualidade, nestos momentos, aparece con reflexos ouro fino, mostrandose sedoso, coa acidez como telón de fondo, despois longo, con medida potencia. O seu tempo é frutal e floral, neste ambiente aromático o telón de fondo é o da cremosidade fina, tan limpa que sube con nitidez do lonxe e se prolonga na distancia, detrás deste telón un estanque de manantial cuberto de pétalos … it´s a beatiful day.

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Ponte do Arquinho 2006
Rubí lixeiro con claros aromas frutais, especiados e de matorral aromático e balsámico cun limpo fondo mineral, o seu gusto é equilibrado polo tanto agradavel. Por uns céntimos menos dos catro euros semella unha elección sen dúbidas, de toparnos con el, claro, nalgun supermercado do norte de Portugal, neste caso no Tres Mosqueteiros de Valença do Minho.

Viño elaborado pola Adega Cooperativa de Valpaços, Caves de Valpaços, na subzona do mesmo nome da D.O. Trás-Os-Montes, que ademáis desta ten outras duas subzonas máis: Chaves e Planalto Mirandés. Non confundir co vinho regional transmontano que se pode elaborar en calquer concello desta rexión do noreste portugués. Viño dunha zona transmontana que no futuro será parte conxuntamente con Verin dunha eurobisbarra transfronteiriza, ou como queiran chamala, e que dispón dun grandisimo surtido de castes, para os tintos: touriga franca, touriga nacional, bastardo, tinta roriz, tinta cao, neste viño que ten unha estadia non determinada en pipas de carballo con tinta carvalha e trincadeira, de solos xistosos con algunhas manchas graníticas e cun clima xeneroso, é coñecida como Terra Quente, pero que é das zonas vitícolas menos coñecidas de Portugal

Alvarinho Deu la Deu 2007
Aromas intensos a fruita branca, kiwi, cabelo de anxo, recordos florais e balsámicos, cunha boca amplia que da sensación de intensidade, equilibrada co frescor dos cítricos e o punto de amargor final, frutal e fresca. Deixo para o final o primeiro que apreciamos á vista como son os restos de carbónico que non agradará aos que busquen a transparencia cristalina. Gran calidade a magnífico prezo, anda sobre os sete euros, ou sexa rcp non aplicabel.

Alvarinho elaborado pola Adega Cooperativa de Monçao na subrexión do mesmo nome na rexión demarcada (D.O.) dos Vinhos Verdes que este ano celebra os 100 anos, viño do que se elaboran unhas 400.000 botellas e que ano tras ano mostra unha regularidade sorprendente que o fai encaramarse aos podiuns de cantos concursos ten a ben presentarse. Esta cooperativa de funcionamento exemplar, naceu en 1962 con 25 socios e ten na actualidade 1600, é toda unha referencia dentro deste tipo de adegas en Portugal.

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

DAVIDE tradición 2005

Albariño que mostra no nariz a evolución natural dos aromas, no seu día xuvenís e frescos, cara á complexidade e a unha profundidade que significa outra dimensión desta nosa caste: outras armonias-acordos, outros momentos, outras evocacións, …. neste Davide con mambrelo, orellóns, cremosidade láctica, confitados, minerais e certas notas que nos fan recordar a un Riesling. Despois desta andanada de profundidade o seu paso de boca é máis relaxado, amábel é suave, sutil pero longo

A imaxen das marcas de “Davide Adega e Viñedos´´ , situada en Baión Vilanova de Arousa, ten cambiado cara unha presentación máis vanguardista, no caso deste Tradición gracias a un deseño de botella esbelto cun corpo cilindrico que remata nuns ombreiros rectos e circulares.

Como xa comentara noutro momento, denantes de mirar, ulir e degustar un viño hai unha serie de estímulos contidos na presentación do viño como son as etiquetas cos seus diferentes deseños, cores e as informacions que leva, o material da cápsula e da rolla, as diferentes calidades da cortiza, as técnicas ou sintéticas, as de rosca, etc, e a forma da botella, que van a influir ante calquera tipo de dúbida no momento de mercar o viño, acentuado pola proliferación de marcas nas estanterias, influenza que se prolonga máis logo no momento da degustación na actitude que adoptamos, máis ou menos positiva ou incluso negativa, antes de ter calquer contacto visual, olfactivo ou gustativo co viño na copa.

Todo isto venme o pelo porque tuven o pracer de tomar o Maria Bargiela do 2006, un condado que elabora Bernardo Miguez na sua pequena adega situada nos baixos da recen restaurada casa de turismo rural que ten na parroquia de Porto en Salvaterra do Miño, á beira de Pazo San Mauro e preto de Fillaboa, cunha producción de 5000 botellas que el mesmo distribue. Porto é unha pequena subzona - pedazo de chan dentro do Condado a xeito de pequena península abaneada polo Miño cunha situación excepcional para as castes brancas tradicionais. En máis dunha ocasión falamos sobre a presentación do seu viño, etiqueta e botella, e do seu desacordo co viño que contén e coa actual situación de competencia na que incluso hai locais de restauración ou viñotecas que non colocan un viño con determinada imaxen nas suas mesas ou estanterias, parezcanos ben ou non, sabeo por experiencia. Degustara outras anadas do Maria Bargiela pero como esta do 2006 nengunha.

MARIA BARGIELA 2006 pa130368.JPG

Amplo, saboroso i equilibrado, cunha fina acidez e un amargor final que deixan unha sensación fresca e graxa que impregna a boca. Os aromas transitan nos momentos iniciais entre a fruita branca madura, o mambrelo e o mel, para rematar ó final con sensacions frescas e limpas de manantial e flores secas.

Filed under: viños por viticologo
No Comments »

Estos tintos son un diamante en bruto, recen extraidos das entranas da terra, cando desde esa fermosura virxen atrevemonos a pensar na brillantez que alcanzarán unha vez vestidos de etiqueta ou simplesmente e de xeito máis natural cun lavado de cara. Son un diamante en bruto pero xa prestos para beber e degustar, ou o revés. Son un exemplo, un modelo e ó mesmo tempo un experimento, unha proba a cada paso, os que logo veñan, e virán un elenco deles senón “do mar´´ coma estos Goliardos, si atlánticos puros de viñas cara o sol ou cara o solpor e cara o mar ou a beira do mar con espadeiros e caiños, o loureiro de momento parece unha obrigada exclusividade Goliardo. Os que veñan detrás terán unha parte do camiño andado, cecais a máis penosa pero tamén a máis emocionante, nesta soedade os Goliardos abren o camiño dos tintos desta beiramar a cada paso: na senda da madeira, na corredoira das prácticas vitícolas que levan a un bago de calidade como a reducción da producción, as maduracions màis axeitadas, etc., e no labirinto comercial, o máis penoso. Forxas do Salnés é unha adega pequeniña onde o importante son os bagos e o zume que deles surde, sen concesions á galeria, quen espere unha nave industrial de impolutilidade leiteira non atopará nela tal frialdade.pa090362.JPG pa090350.JPG

O Goliardo Caiño pa090357.JPG de carácter máis fresco e sutil para todos os sentidos: na cor, nos aromas e no gusto. Balsámico, fruitiños vermellos frescos, cunha atráctiva complexidade, mui elegante, o Goliardo Loureiro tinto pa090354.JPG máis directo, cos seus tonos especiados e acaramelados acompañando aos fruitos máis negros por enriba dun fondo mineral e de tinta da China, cun paso de boca máis musculoso, está é a evolución que notei dun ano para onte maior consistencia cunha acidez máis integrada. Probamos tamén o Leirana barrica que reposaba no depósito ovo que aparece na foto pa090351.JPG , e a poucos dias de seren sacado del, mostrándose coa madeira totalmente integrada, como se non tuvera estado durmindo con ela, sútil nun conxunto fresco e graxo, elegante.

Non podia pasar por alto ós Goliardos, poetas-clérigos autores do poema que abre este blog dos bagos e doutros poemas eloxiantes do viño, das mulleres e do amor agrupados no Carmina Burana, asi como versos máis satíricos de crítica social. Gens Goliae, xente do demo, de Goliat, a sua representación, desde o século IV clérigos de vida licenciosa, errabundos e perseguidos.

Istum vinum bonum vinum

Vinum generosum

Reddit virum culiarem

Probum animosum

Este viño, tan bo viño/viño xeneroso/fainos homes nobres, xustos e animosos

Filed under: viños por viticologo
No Comments »