o viticologo dos bagos

Foi unha solpresa porque xa probara diferentes añadas deste baluarte dos Mega Torres en distintas situacions, asi a todo nunca sentira muito máis alá ou non lle dera collido, ou non me entrara cos sentidos prestos, non sei.
Ate que sen querelo, asi son as solpresas, despois dunha das reunións que co paso dos anos tentan sen conseguilo ser menos pantagruélicas, e nas que os viños atopanse nunha situación pouco axeitada para unha degustación conscente, ademáis ese dia sufria a lesión máis invalidante na práctica desportiva da cata como é o taponado do nariz, pois ben nunha destas citas sobrara este Mas La Plana do 91, non sei mui ben como chegara alí o certo é que unha botella sobrante rematou no meu peto, non esperaba nada en particular del, so ter un viño para acompañar a comida dos seguintes dias na miña mesa, pero esta simples intención deulles un aquel máis ás comidas deses tres dias que me durou. Neses dias o fondo musical das conversación ó redor da mesa viaxou desde o Oregon irlandés dos Nightnoise ate os balcans pasando pola Catalunya de Lidia Pujol.

O nariz foi deses que semellan unha fervenza de aromas que parecen non parar, un tralo outro e asi nun bucle continuo, a sucesión foi e non necesariamente no mesmo orden de aparición ou de precepción a seguinte: confituras, madeiras nobres vellas, cogumelos, especias, trufa, brea, leves coiros, compotas, fondo de cacao e volver a empezar, semella unha sinfonia excesiva, máis non, é unha música na que empeces por onde empeces a lóxica rítmica é aplastante.

Enche a boca dun equilibrio amabel,  redondo incluso veludo, no final recordamos outra vez o cacao, as especias ou as madeiras, cun matiz licoroso.

Grande cor, rubí intenso e con mui boa capa que non parece acusar o paso do tempo cun fino borde tella.

Filed under: viños by viticologo