Os viños da Gallaecia

O mundoviño que tivo o martes pola tarde a sua cita no pasado Forun desde o meu ponto de vista marcará o posibel e desexabel despegue dos viños tintos galegos cara un lugar máis representativo no olimpo do universo vitícola, lugar que ate agora parecia inalcanzabel. Deste xeito o que alguns chaman con toda a corrección xeográfica do término Noroeste penínsular, pero que en esencia ven sendo aquela realidade e gran proxecto denominado Gallaecia, pecha un círculo que comenzara o ano 1999 para os viños tintos desa antiga Gallaecia co salto cualitativo que experimentou o Douro e o Bierzo, agora realidades vitivinicolas de importancia e sona mundial., e que agora daria paso aos tintos galegos.germanic_kingdoms_526.jpg

Faltabanos o autoconvencemento, ese factor humano que buscando ir máis alá coas suas terriñas e variedades e coa autoestima e a promoción que por exemplo os Douro Boys e os que deron o empurrón ó novo Bierzo superon facer, que sirva para dar ese pulo.

Este espazo vitivinícola ten os seus sinos de definición na influencia atlántica, coa sua frescura, que non ten nada que ver coa acidez, no minifundismo entendido como microespazos ou microuniversos, e microclimas, no sentido das grandes catedrais vitivinícolas do mundo, crus ou climats dos que so nos separaria, para chegar a algo parecido ao que eses pedazos de chan representan, a delimitación e clasificación das vilas, lugares e paraxes, tendo nas nosas variedades a sua identidade e alma.

Hai tempo que viña falando de identidade-terriña-variedades nalguns post e noutras páxinas, pero sempre é mellor que o faga xente co impacto, a importancia e o fundamento de Alvaro Palacios, Ricardo P. Palacios, Raúl Perez ou Rui Falcao, como asi fixeron no diálogo do auditorio.

Recupero, dada a sua vixencia e o escoitado no Forun, o escrito hai uns meses que ben valeria como pequeno resumen:

“O único camiño que no mundo do viño non ten data de caducidade, porque ten na eternidade(?) o seu límite, cal é o da autenticidade, é dicer a fidelidade á vocación dun terruño, das suas castes, do seu clima e da experiencia, no noso caso a miudo contaminada, de xeneracions de viticultores.

Identidade que significa o reflexo da orixen, desa pegada da terra e do seu espazo (solos, vales, pendentes, formacions naturais, cercanía ó mar, a un río …), e da personalidade que lle imprime un facedor cando amais de respectar ás características particulares dese ano concreto e as mellores potencialidades das suas variedades, lle imprime certas pinceladas fruito da experiencia (…).

¿ Pódese trocar o que de xeito secular ten definido a un territorio e que se reflexa en todos os ámbitos da sua existencia, sen que se cambie con elo a esencia mesma do producto e as suas características particulares, cando o mesmo subsconscente garda gravado todas as experiencias de xeneracions trazadas no respecto e na lectura da sua terra ?. O minifundismo ten sido considerado na historia contemporánea como unha penalidade que Galiza soporta, certo ou non o camiño deberia ter sido o aproveitamento e explotación do que potencialmente ten de positivo, sobre todo neste mundo vitivinícola con situacions xeoestructurais parecidas caracterizadas pola diferenciación de terroirs-terriñas e a busqueda da excelencia´´.

Os comentarios están pechados.