As brancas galegas

As variedades brancas punteiras de Galiza, as que definen e marcan o tipo de viño elaborado nas zonas onde son maioritarias e preferentes ou coma o compoñente máxico desa ecuación que explica unha terriña (terroir): solo, microclima, castes e o home que as cultiva e elabora, son o albariño, a treixadura e o godello. Esta ecuación formulase co albariño nas Rias Baixas, a treixadura no Ribeiro e o godello en Valedorras, pero tamén se extenden incorporandose á ecuación que formulan viños de denominacions e subzonas 

que transitan entre elas coma Monterrei ou Ribeira Sacra. O albariño faino cara ó leste no Ribeiro sumandose ao coro que acompaña á treixadura, so elaborada de xeito monovarietal desde hai ben pouco e por razons comerciais, composto polo torrontés, o godello, a loureira ou o lado. Tamén chega, anque de xeito accidental, á Ribeira Sacra. O minho da outra beira repite castes.

A treixadura ademáis do seu hábitat natural do Ribeiro achegase polo leste a Monterrei, onde é coñecida como verdello louro, e polo oeste á limítrofe subzona do Condado nas Rias Baixas onde suma as suas características ó albariño, á loureira e ó torrontés, incluso chega ó Rosal facendo o mesmo co albariño, a caiño e o marqués (loureira). Polo sul é coñecida como trajadura na subrexión de Melgaço e Monçao dos vinhos verdes.

En Valdeorras o godello imponse con plenitude e forte personalidade de maneira maioritaria, nembargantes no Bierzo non consigue asomarse no mar de tintos polos que é recoñecida esta denominación, caso contrario a Monterrei que se converte na zona da conxunción perfecta entre o godello, alí verdello, e a treixadura (verdello louro) que contan ademáis coa importante presenza da dona branca e porque non da monstruosa; o godello tamén está presente como variedade principal nos brancos da Ribeira Sacra e chega polo oeste ao Ribeiro e polo sul ate o Douro como gouveio.

E dicir do atlántico ate o Bierzo, denominación tamén viticolamente galega, limítrofe coa meseta dos verdejos e albillas, mostranse tres zonas vitivinícolas definidas por cada unha das variedades fundamentais da vitivinicultura galega en branco pero con espazos intermedios compostos por duas denominacions e varias subzonas e terriñas nos que se mesturan entre elas e con outras variedades autóctonas máis reducidas complementandose en viños plurivarietais. Esta riqueza varietal é única no mundo onde unhas castes de gran nobleza xa por si mesmo capaces de orixinar grandes viños monovarietais dispoñen tradicionalmente do complemento doutras castes cos toques sutiles que lles son propios, non tan extendidas pero indispensabeis para reflectir a maioria dos nosos viños: loureira, caiño, torrontés, lado, dona branca, branca lexítimo … , algunha delas tamén comenzan a orixinar grandes viños por si mesmas.

29/09/08

Os comentarios están pechados.