Poema 05 de Alvarinho

Cando no ambiente circunda unha flor branquecina xunto a uns frutais ambiguos, as veces de pel amarela noutras pintando cores máis brillantes e alonxadas de nos e algunhas menos co frescor dos cítricos, cando polo medio deixase notar o aire das herbas e do herbáceo máis perfumado, se hai algo que chega a abrirnos o nariz coma unha infusión entre a menta e a herbaboa, se despois de todo isto e do que non demos apreciado algo nos recorda a dozura dos cabelos dos anxos … se pasan os dias e segue a devolvernos os recordos de antano, de xornadas de festa e compaña o redor dos manxares destas terriñas de rias e rios, de mares e prados …

Cando a boca, e despois o espirito, sintese agradecida pola satisfacción de ter chegado con cada grolo onde queriamos grazas ás sensacións dun corpo que enche, dunha acidez que fai o que ten que facer e dun amargor que equlibra e lle da lonxitude nun slalom final, xusto antes de ficar pracidamente cos recordos do que foi viño e agora son historias retroalimentadas polo pouso dun albariño-alvarinho do Minho, cos anos que decantan e cos dias de espera botella aberta que fagan falta.

Este foi o Poema, prometo non terme suxestionado co seu nome, bon cecais un chisco, máis si polas suas esencias, botella número 2059 de 4000, producido e embotellado por Maria de Fátima Teixeira C. de Silva en Melgaço no 2005. Quinta do Louridal.

Os comentarios están pechados.