Volve! Baco

A gripe ou o virus que sexa fixome perder varios encontros habituais cos amigos nestas datas, por esto recupero algún apunte de cando non existia este blog dos bagos que fai referencia á cea que os da agasu realizaramos no 2006 no restaurante Maruja LImón, por falar de pratos e viños nestos dias de abstención vitícola obrigada entre o traballo e a cama, coas obrigadas ceas e comidas familiares polo medio. Boto de menos unha carreiriña, algunha trepada polo monte e claro os aromas limpos e o gusto fresco e elegante dalgun súdbito de Dionisos, e unha cea como aquela. Feliz saida e mellor entrada dos respectivos anos …  

Empezamos degustando nos momentos previos e namentras agardabamos aos máis rezagados un champagne de Andre Clouet, casa familiar especialista na elaboración de blanc de noirs baseados na casta tinta por excelencia dos champagnes a pinot noir. Champagne mui frutal e sobre todas as fruitas a manzá verde, cunha acidez mui marcada que asi de entrada pedía a gritos, perdón un champanoise faría unha elegante suxerencia, algunha vianda que contrarrestara a sensación acídula nas encías.
Deixamos o mundo dos viños de segunda fermentación e xa con pratos na mesa nos adentramos no microcosmos dos Riesling, primeiro cun Joseph Shofer do 2004 curiosamente elaborado por un moañés que leva tempo en Alemaña, acompañado por unha Sardiña salgada e afumada, deseguido, e compartindo o padal cunha Tarriña de foie de parrulo, manzá e ensalada de piñons, degustamos o Von Othegraven de 1993. Os dous representan fidelmente as duas caras dos riesling: o Joseph Shofer ensinounos a intensidade xuvenil dos aromas florais e frutais mui nítidos con caracteres melosos, que en  boca nos deixa unha sensación de amplitude equilibrada e persistente, pola sua banda o Von Othegraven presentanos a madurez do riesling, os alemáns din que nestos momentos o riesling petrolea, eu coma vigués que vai do Berbes a Bouzas varias veces por semana diria que recorda a un estaleiro, xa que ese traxecto no que están ubicados os estaleiros vigueses ule a riesling maduro, ou viceversa.

Do Mosel-Saar-Ruwer alemán, e antes de viaxar á próxima Borgoña, pegamos un chimpo no mapa máis ao oeste e nos servimos na copa, ó mesmo tempo que unha Vieira con touciño confitado con cabazo e laranxas ocupa o prato, un Loira de Sannvenieres, recoñezo que levaba muito tempo esperando este momento, por isto asolaronme uns instantes de ansiedade e certo nervosismo, por fin estaba a punto de aspirar os aromas do Clos de la Culeé de Serrant de Nicolas Joly, baluarte da práctica máis profunda da biodinámica no mundo vitivinícola, pero … en fin, parece que non foi o dia propicio, estos viños especiais levan dentro o imprevisibel da natureza, o extremo oposto a calquera lóxica programada das elaboracións industrializadas. Gardo unha dose natural de ansiedade para a próxima ocasión. 

Do Loira biodinámico á Borgoña reserva material e espiritual da expresión do terroir e de respeto pola tradición e pola práctica vitícola máis natural, na maioria dos viños, coma neste Leroy do 97, tamén biodinámica. A diferenza dos Chardonnays de calquera parte do mundo, a miudo con excesos de algo, este Leroy é puro equilibrio de fruita, de cremosidade, de madeira, de graxa, de acidez  … algo parecido ao equilibrio de sensacions e a plenitude que a Molleja de tenreira, uvas e queixo de San Simón ten producido en nos.

A continuación tocoulle o turno ao Redoma 2003 de Niepoort, este Douro con estilo borgoñón está considerado un dos mellores viños brancos de Portugal. Se caemos na inevitabel tentación de facer unha comparación co Leroy apreciamos no Redoma máis vitalidade con maior potencia, estructura e presencia da madeira, ainda que as veces cando a madeira é deste calibre convertese nun pracer. Polos nosos sentidos mesturamos as sensacions deste gran branco coas da Palometa vermella, gambón e aceite suave con allo e cayena.

No cambio de terzo, e coa chegada do Lomo de corzo con setas, piñons e tofu asado á mesa, abrimos a serie dos red ou negres, para nos tintos, cun Dao da Quinta da Pellada do 2003 de nariz mui intenso, igual que a sua cor, con fruita vermella e unha boca marcada por abundantes taninos rugosos mais saborosos.

Nestas alturas chegamos ao que nunha maratón denominase “o muro” e que acontece aproximadamente no kilómetro 35, quen o supera afronta con seguridade o tramo final, e quen non o supera ou fica polo camiño ou chega ao remate bastante perxudicado.

Nesta cea o papel de muro tocoulle ao Latour 2000 do Chateau Latour, un Bordeus de Paulliac que representou con muita altura e elegancia o seu papel deixandonos a presencia dun cabernet con sensacions de luvas de seda na pegada.

O mundo da dozura chegou cun Chateau Villefranche 2001 e unha tarta de queixo.  Neste Sauternes as sensacions melosas da dozura e o tacto graxo vense graciosamente sacudidas por unha sutil acidez que a sua vez equilibra a redondez do glicerol, todo envolto en aromas de mel, fruitas secas e marmelada. Para o punto final e acompañando ao Buñuelo de chocolate, mandarina, touciño e xelado de cardamomo confiamos na seguridade que dá un Vintage, neste caso o Quinta de Brunheda Vintage 2000, seguridade de sensacions plenas e duradeiras, incluso despois de muito tempo ainda están ahí … no recordo … e no padal

Os comentarios están pechados.