o viticologo dos bagos

O labor, despois de andar por esos bancais, respirar o seu aire saturado de polen, escoitar o son dos paxariños, en danza nervosa nos brotares dos primordios primaverais, ese dia estreada oficialmente mais xa recoñecibel dias atrás, o mesmo tempo que nos rodea o cheiro do xisto mesturado coa aromática densa dos matos e a dozura do Sil espolvoreado de pintiñas verde pistacho, intuimos o dos melocotoneiros e o das cerdeiras que de momento so mostran o rose e branco de seu nestas datas, … neste ambiente é dificil non tomar os vieiros da ensoñación e deixarse levar fluindo no bucólico, tampouco houbo resistencia. O labor, despois dunha experiencia assim, das neuronas encarregadas de racionalizar os diferentes estímulos, e o autoconvencemento do sen sentido de retomar a primixenia  idea/sono/paranoia de laborar entre cepas, semella casi imposibel… se a experiencia fora nalgún lugar de La Mancha ou algo paresido, a neurona gastada seria rapidamente esquecida … nembargantes diante do ideal viticulturista  … as pantasmas retornan con inusitada potencia

Jose Maria Prieto, que é oriundo da banda ourensá destas ribeiras, polo tanto de berce leitos pero reconvertido a rabudo desde hai vintetantos anos, tiña gravado na mente as faladorias, as historias, as tradicions e os cheiros do Amandi da sua infancia. Este pouso tense decantado nunha historia que os anos de repousada e medida crianza, máis de quince, reflexan nas dez hectáreas agrupadas de pura esencia sacra galega, cos vellos albarellos, caiños e mencias asentados na auténtica realidade xistosa da caida libre mirando o sul. Soubo avanzar paso a paso, a modo, ate o que agora representa o seu viñedo e co tempo os seus viños. 

melocotoneiro no mundo das rochas

non sei quen ten máis vértigo se os de arriba ou os de abaixo

carreiriños perfectamente deseñados para superar con facilidade, ainda que pareza increibel, os diferentes niveis dos bancais, incluso con peso.

a nova versión dos carreiros para os homes destos tempos. Algo parecido a unha via ferrata dolomítica

cepas novas de alvarello nas zonas máis próximas ao rio

o fio do imposibel

muro dun antigo lagar para a elaboración do viño en plena ribeira

no fondo restos do que fora a ermita de San Martiño, o seu redor celebrabase unha concurrida romeria, ate que desapareceu a figura do santo … din que foron os de Doade …

XISTO

non se aprecia mui ben pero estos rais describen unha curva que os leva cara a parte esquerda da foto, enxeñeiria de autor.

A adega Régoa está en Pinol-Sober situada no medio dun bosque de piñeiros, rodeada da cor das carqueixas e do son dos paxaros, nela comprobamos o fruito milenario desta terra, non hai outra con tantas mostras dun pasado culturalmente tan rico, a máis numerosa acumulación do románico peninsular, xuntando solos, microclimas, variedades, cultura, paisaxes, o que outros tan ben fan no Douro ou no Priorat, e non con máis fundamentos. Despois de quince anos bregando contra a corrente de bodegueiros, técnicos e funcionarios descreidos, faltos de imaxinación e vontade de abrir novos vieiros e o que é peor descalificadores dos que si creen, no 2006 nace o primeiro Régoa, xa referido neste caderno dos bagos, do que probamos a sua versión 2007, nestos momentos máis saborosa e fácil, menos complexa que a anterior, e o recen embotellado TN ou tinto nobel que de momento, e a espera de catro sorprendentes barricas dunha vella viña de mencia, é a versión máis elaborada, da que gardo unha mostra na espera do o seu momento óptimo. Foi un placer recorrer o viñedo escoitando a historia desta ribeira sacra e degustar os viños na compaña de Jose Maria e a sua dona.

Dificil superar a autenticidade e o espectaculo natural destas terriñas.