o viticologo dos bagos

Un inoportuno malestar, sen dúbida debido á recente acumulación de kms, pasando dos 38º en Iruña, ás treboadas pirenaicas, o vento fresco cantábrico de Zarautz e Getaria para rematar atravesando a estepa castellana sen aire acondicionado, golpeoume poucas horas antes da cita, asi músculos agarrotados, gorxa contraida, escalofrios… a historia pintaba mal. Tomei un gelocatil e tumbeime. Levanteime, a primeira sensación fixome pensar en coller o móvil para marcar o número de Gago e artellar a desculpa oportuna, sen embargo o que fixen foi vestirme, peitearme, coller as chaves do coche e marchar. Esa nebulosa na que andaba e que me levou a Compostela a modiño fixome esquecer a cámara e a libreta de notas.

Despois dun cortado acompañado dunha bomba de nata de La Mora achegueime á viñoteca. Era o primeiro en chegar á Viña de Xabi. Minutos máis tarde, deume tempo a repasar un suplemento e a que a cafeina fixera o seu efecto estimulante e revitalizante, entrou pola porta Eugenio coa sua inmaculada vestimenta acorde coa sua filosofia de vida, ou algo asi. Deseguido o resto de amigos novos e vellos que compartirian sensacions e nalgun caso emocions ó redore de copos e conversas. Desde a planta baixa e rodeados de garrafas,

Partimos a bordo dun veleiro vello con velas teñidas de flores ó sol, si, exhalando o seu perfume cara poniente, cargados de fruitos secos e outros máis frescos. Recoñecín o Atlántico, a brisa do océano cargando de salinidade o aire, acompañada das algas que miramos desde a nosa fiestra, o iodo mesturado coa areia da praia, na que máis logo me deitarei pegado ó salitre da tua pelciña, antes sedosa e agarimosa agora saborosa e fresca. Mentres a saboreo inundame o seu perfume e sumerxome no seu frescor, na limpa e elegante acidez, na salinidade, ten extenso coma o océano. Foron os primeiros e para min tamén os últimos aromas e grolos, gardei a copa ate o final da xornada catanceira:  La Bota de Manzanilla pasada (nº10), “1/15″ de non me acordo que saca, penso que do 2008, do equipo Navazos.

André Clouet 1911, pinot noir dos viñedos do grand cru de Bouzy, ensamblaxe de tres anadas (maioritariamente 1996, 1997 e 1995). Fino e fresco con acidez viva e paso acariñante e unha burbulla elegantemente presente. Fruitas de oso e osos de froita e cítricos, equilibrados coa masa doce de pan, os leves torrados e o eco lonxano dun campo húmido.

La Coulee de Serrant 2005. Nicolas Joly,  Savenniéres (Loira), biodinámica, 7 hectáreas con chenin blanc dunha media de 40 anos en xisto vermello, elaborado en madeira vella sen termoregulación. Meloso, florido e ceroso, con froita amarela en almibar suave. Paso lento, con moito peso. Con el, como con ela, unha noite non é nada, nin co seu dia, viño para estenderse con el, para marchar e logo voltar. Necesito máis tempo, e deixariame querer por el.

Burklin Wolf  Pechsteim 2001 riesling do palatinado basáltico. Ondanada de profundidade e de mareas, luas e outros espazos-tempo,  a primeira delas ven da terra, a seguinte do bago de uva, e as seguintes do tempo. Basalto, para Moraiminha traxe de neopreno, cítricos maduros, coa sua pel ou casca, fruitos secos frescos. Boca amplia por enriba e por abaixo, na entrada e no remate. Viva acidez golosa. Retrogusto inmenso.

Domaine Morey Coffinet 2006 Chassagne Montrachet… Quédalle moita vida… por iso evoluciona lentamente… Arranca amanteigado e torrado, na boca tamén, con levedade frutal. Pero o primario da aparecido vibrante con froita branca e narcisos, na boca tamén vibra a nítida acidez o redor do tacto untuoso.

El Nido 2006 . Para situarnos: Jumilla, cabernet sauvignon nun 70% e o resto monastrell, 26 meses de crianza, 15´5º, enólogo australiano (Chris Ringland), Bodegas El Nido (familia Juan Gil y Jorge Ordoñez), 5000 botellas das que han de quedar moi poucas, aproximadamente 100€. Con todos estos protagonistas El Nido sigue o seu argumento de xeito impecabel: presentase impenetrabel nas primeiras escenas, como corresponde á tamaña carga de contidos que irá desplegando, asi o seu primeiro impacto colocache no sitio, do que non te moverás, directamente, como para andarse polas ponlas. Si, ensinache a fruita, non sobremadura como os nosos prexuizos poderian esperar, os balsámicos que todo o dominan, o bosque mediterráneo polo tanto, as especias todas, a crianza viva. Vivo e saltarin en boca (coma unha mostra de barrica que inda espera ser embotellada), moi aromático no seu paso, intenso e potente cunha acidez repetabel.

Vega Sicilia 1999. So comentar que este é un viño para beber, non se pode dicir nada mellor dun viño, cunha boca impresionante, incluso fresca, e uns aromas que  acompañan sen sorprender.

Ordoñez 4 Esencia. A palabra esencia ten a sua definición vínica neste xugo parcialmente fermentado de moscatel de alexandria da Auxarquía malagueña. 544 gr/l de dulzor e 4º.  Explosión contida de aromas gardados en esencias, un simple mollar de beizos de el vale por botellas enteiriñas de outros. Extremo, excesivo, oriental.

foto de Soledad Felloza

Como rematou o dia non tivo nada que ver co seu espertar, o viño é saude, e emoción, e…

Grazas a  Xabi polo acompañamento culinario e a infraestructura e a Esteban, da distribuidora Redoma, por achegarnos os viños de Ordoñez e pola profunda e interesantisima exposición sobre o mundo dos Whiskies.

Outras versións en Capítulo cero , Laconada e Pantagruel