a dozura vertical

Cando a finais de xullo

as néboas esconden o bochorno,

despois de días á tua sombra e nos teus adentros,

viaxei un tempo coa touriga no padal

e certos matices da tinta fémea no postgusto…

mais prometín non mollar a língua

na suave melosidade do moscatel galego

ate que as fervenzas xearan na cara norte das Trevincas.

Cos teus beizos todos xa tiña dabondo

para cubrir as tonalidades da dozura…

Os comentarios están pechados.