os devotos dos bagos… e unha mencia

Os devotos dos bagos

Temos por aquí materia prima e algúns viticultores a coidar viñedos singulares, especiais… persoais,

patrimonios encepados, monumentos enraizados nas mil terriñas de nos

Deles so sobran os academicistas e os tratantes dos químicos, dos productos que inducirán outras pragas, que so serven para mantelas no tempo arruinando o futuro.

Nos, humildes devotos dos bagos, aspiramos a respectar o que representan e o que nos ofrecen,

a interpretar o que son e a intuir e soñar onde poden chegar,

sen rendernos a protocolos establecidos que rematan por esconder a súa alma, edulcorar a súa esencia e frustar o seu potencial por asegurar unha mediocridade que os salve do vértigo da escalada cara o cumio… ou máis alá.

Mencia de Vilamartín

Vai directo ó nariz con froitas fresquiñas, entre arandos e cereixas, con flores sinxelas que o tempo torna desacomplexadas, a seguir con herbas agarimosas e pintiñas especiadas… como a primavera ó espertar.

Fresco e frutal, co alcohol medido e a acidez activa.

Un canto laudatorio entraría neste momento significando a ledicia polos tragos vividos, e polo viño do noso compañeiro granxeiro Rubén Murciego. Mencia colleitada no 2010 do seu viñedo en Vilamartín de Valdeorras.

Hai máis cantos granxeiros para os grolos da mencia de Fernando de Chantada, para o albariño de Julian na capital do antigo reino, para as mil castes de Xoan Centrón no Avia, para Suso e David Rial no Barbanza, para o alvarinho de Calixto en Valença ou o de Román en Praia America (Nigran) …

Os comentarios están pechados.