a Arnoia, unha Escolma de seu

a Arnoia

o xabre, despois dun día cuberto, co atlantismo melancólico, ese seu frescor

o seu aire, nun mencer de crecentes vermellos dando luz á escuridade pendurada de estrelas brillantes

o xabre, guarnecendo unha froita incisiva, sutil, fresca, co balsámico dunha eira despexada, con mentolada brisa, de verde luminoso

a froita, que volve refinada para apoderarse do primario, do que antes fora, todavía, coiro limpo e delicadas trufas no mesmo claro dun bosque sen broncear

Sauda señorial, altivo, con formas envoltas por acenos de apariencia madura que é elegante finura no tacto

Como sabe!

o Luis

a Arnoia

así sabe

unha escolma de “A Torna dos Pasas”, un mito

 

Os comentarios están pechados.

« »