do Umia

lixeiro, como la brisa, coma un regato, coma ti extenso… vicioso, ou apetitoso como as ganas que me deixas… de ti.

rocha lamida por un manancial floreado, luz natural que ilumina o teu corpo, corpo que as néboas recargadas nunca esconden, fresco, con timidez, como debe ser, pola herdanza de complexos que arrastramos, para que cada bico leve a outro, e a sede teña a súa recompensa. E así satisfazer a vocación destas terriñas.

(Adega Pedralonga) mencía, caiño e espadeiro 2011, por Francisco Alfonso

o si lo prefieren: lixeiro paso de boca acompañado dunha finísima acidez, tacto amable (vale suave, por aquello de no caer en personificaciones o metáforas humanas que mal visto está, a la maniera Cunqueirán, otro que no sabía describir como mandan los cánones) e un retrogusto que nos devolve os aromas da froita silvestre entre zarzas (o herbáceo fresco y leñoso) lindando unha horta (hortalizas) e un recordo mineral (con perdón) que se move entre todos eles con timidez (ousexa case imperceptible, polo tanto con seguridade unha outra imaxinación do poeta) Ah! e unha fase visual con esa cor rubí de capa media baixa da que se despega unha tonalidade granate acorde coas castes e a idade do “caldo”

albariña sobre a pedra longa, en Godos (Caldas de Reis)

 

Os comentarios están pechados.