Ladeira da Mata

Cando despois de beber un viño tento describilo saéme a xeografía: portelas por onde entra o aire, as ladeiras que surfea, bosques que atravesa, prados que peitea, follas que limpa, por onde pisan os pés das cepas, ata onde extenden as súas miradas, a intensidade da luz que lles acelera o metabolismo, que elementos ocupan os catro pontos cardinaes…

Mentres os tragos van e o nariz abre as portas do ceo, os cheiros… si os aromas tamén me falan de xeografía: da vida que bule en cada val e polas chairas de agarimo permanente, á beira do mar ou nas ribeiras dos ríos. Do primario, adxectivo para cando un viño expresa o ecosistema da terriña. E máis logo a evolución… falar do paso do tempo nesa familia de aromas.

A Mata, Bibei, Langullo, Manzaneda… cecais Ribeira Sacra, ou non…

A Mata mira o solpor acampada na cota 600, e aínda fican 1100 metros máis enriba para a Testa de Manzaneda, que mira ós seus pés este histórico territorio do viño. Sempre recordo cando a finais dos 90 nos adentrábamos polas terras de Trives nunha viaxe a Valdeorras, e o pasare entre a súa arquitectura vitícola abandonada, sobre as pendentes que caían cara a Ponte do Bibei, Luis Anxo e máis eu mirámonos… e despois dunhas poucas palabras pensamos que daquelas ladeiras tiña que sair un dos mellores tintos de Galicia.

A Mata, ladeira de sempre nomeada pola excelencia dos seus viños, pola axeitada maduración dos acios grazas ás condicións deste gran cru (naquela época vellas cepas mirando ó solpor nesas alturas sobre o encostado e esquistado solo) da comuna das Terras de Trives. Sempre me chamou a atención cando mercaba viños na viñoteca de Castro Caldelas, observar nas etiquetas como o da Mata todos os anos marcaban 14º mentres os do resto das ribeiras sacras fluctuaban entre os 12º e os 13º

Houbo outra época, a mediados da primeira década do segundo milenio, de busca ermitaña de viñedos entre Langullo e Larouco. Despois dun día pateando entre viñedos, daquela perdidos e abandonados, vellas cepas orantes das freguesías das Ermitas, cando voltaba a casa co cheiro impregnado dun outono seco (2005) pola estrada de Trives, paraba a observar como iban crecendo a construcción da granxa de A Mata e o dominio do Bibei, ambos veciños.

A Mata representa o que debeu ser o gusto desta bisbarra co selo determinante da sua característica ubicación.

O tempo, e a sucesión de grolos máis ou menos formalizados a xeito de “catas” máis ou menos oficiais, ensinoume a diferenciar, ou intuir, as sutilidades máis ou menos manifestas dos viños das ribeiras do Miño, máis evidentes nos chantadinos, dos da ribeira do Sil, sobre todo os do seu paso por Amandi. Unha creencia esta, porque hai quen sigue pensando que todas as ribeiras son iguais, aínda por desenrolarse e establecerse na xeneralidade dos catadores e bebedores. Algo así coma eran os visionarios, termo daquela sinónimo de tipo lunático ou cando menos romántico e hoxe convertidos nos máis guais.

1969289_10203494756427595_8053704505726409067_n

A potencia do espazo, solos, altura e orientación, condensado nun trago, cunha froita que se agocha tras ese carácter de mineral asolado e altivo. Froita negra madura sobre os matos de aromas contidos por un día escuro

10484579_10203494755667576_5873116300933317996_n

Máis sobre Fernado Alvarez e a súa granxa de A Mata nestas entradas: SAT Alfer e Fernando Alvarez

Os comentarios están pechados.