Orixe denominada II

Galicia foi e é terra de viños, unha nebulosa vitícola que se extendía por toda a súa xeografía (coas lóxicas excepcións impostas por condicións xeoclimáticas incompatibeis) desde as terras do Cantábrico coma Viveiro ou o Navia ate a Limia e máis abaixo pola antiga Gallaecia cando aínda non converteran en fronteira o Miño. As castes movíanse sen cancelas polos territorios, recalando e ficando nos lares que mellor se adaptaban, na gran maioría das parcelas convivindo con outras castes no mesmo viñedo en función dunha lóxica vitícola que se foi perdendo. A viticultura evolucionaba adaptándose ás condicións naturais de cada lar, acumulando a experiencia das sucesivas xeneracións de viticultores. Esta viticultura foi amputada da nosa memoria e do noso saber ancestral (fora positiva ou negativa) pola agronomía industrializada dos monocultivos (e do monovarietal) do viñedo mecanizable, da loita química, do abonado industrial, da extensión do viñedo por terreos menos acaidos ou da súa concentración indiscriminada: parcelas excelsas con mediocres ou deficientes.

LIMIA,

Na actualidade a paradoxa reside en que ó mesmo tempo que se van dando pasiños cara a delimitación, ou cando menos cara o recoñecemento das unidades vitícolas máis excelsas das terriñas do viño, gaña peso como referencia fora do país a “Marca Galicia” para aludir ós seus viños fronte ás individualidades, ailladas unhas de outras, das diferentes denominacións. O mundo ó revés, a pirámide das clasificacións do revés, seguramente no caso de crearse unha indicación de Viño de Galicia sería un acubillo para moitos viños agora proscritos, de feito sen existir esa entidade é xa unha mención alén da Galicia. Os organismos reguladores do viño adicandose a dilapidar á vangarda máis dinámica dos seus viños acabarían por botar terra sobre si mesmo alimentando ó inimigo.

12189604_10206257778421418_488684053078489472_n

As denominacións de orixe serían para certificar unha procedencia determinada. Unha orixe ficaría consolidada de posuir unha traxectoria de viños con entidade. No seu tempo os afamados viños de Rivadavía foran regulamentados cando empezaron a ser imitados e polo tanto a correr o perigo de botar por terra todo o prestixio e o status acadado, convertíndose daquela en pioneiros na protección vitícola dun territorio. No caso de denominacións que non teñan esa traxectoria os criterios que as regulan deberían ser máis flexibles porque, suponse, o mellor aínda estaría por vir, e non sabemos con exactitude as formas vitícolas que revelarían e interpretarían con máis fidelidade esa orixe, e se van a entrar en conflicto coa normativa establecida. Sen ter esa bagaxe, ou ese elenco de grandes viños que as valorice ou unha historia que as rexistre, regularase unha personalidade que todavía é un boceto do que podería chegar a ser, ademais por organismos reguladores normalmente detentados polas grandes adegas (en volume) que acaban monopolizando un nome que representa a un territorio e non un xeito de enfocar a vitivinicultura, nin de interpretar unha orixe. Este organigrama se a maiores carece da lóxica e natural capacidade de adaptación convertirase nun contraforte, en muro de contención que non calibrou o que podía chegar a conter, por minusvalorar as potencialidades agochadas, as veces con manifesto complexo de inferioridade fronte o que se consideraban as referencias vitícolas da época (algunha incluso ten incorporado o tempranillo como variedade mellorante, por motivos que os que interpretan esa orixe, a regulan e fixan os seus criterios determinaron como non contrapostos con esa identidade… un desatino máis) En moitas denominacións o encoro xa desbordou os muros que o amparaban, a riada vitícola ten evidenciado a súa inestabilidade. Os novos viños representan tamén a orixe que pretenden defender.

Orixe Denominada I

Os comentarios están pechados.