o viticologo dos bagos

Memoria da Pedra

do son perdido da neve

do silencio das rochas

do cheiro mulido de prados entre cores limpas

dos días na néboa

que sube calada e … así se vai

do aire do norte ensinando as liñas que levan ó cumio

Viaxamos a modo, pola aventura que iniciaramos o ano pasado:

a dos viticultores e os viños coa música e os amigos que nos emocionan.

Quédannos moitas travesías,

co timón da nosa copa arrombaremos cara ós catro puntos cardinaes da Emoción

sen presa, de vagar, bagos miúdos

Soñamos no claustro que pisabamos xardíns albariños ou brancellescos, con elegante porte, e que escalabamos sobre lousas abancaladas…

Sobrevoamos por onde o sol vai indo cara o solpor, deixando atrás todas as corredoiras de todos os vales encepados do pais, para ir, coma un peregrino que volve todos os días ó camiño, na busca do máis alá detrás do oeste dos viños

Demos voltas ó claustro, as veces trazando espirais coma nun triskel biodinámico potenciador das pequenas doses que bebiamos de cada viño, noutras seguindo círculos ó seu redor coma un derviche na busca da verdade que esconden.

Por xardíns de albariñas entre penedos graníticos cubertos de salitre, bastión de proa abaneado polo mar fresco de Arousa sobre areas quentiñas: así van os viños de personaxes moi diferentes que conseguen o que sempre desexei beber do val do Salnés:

Zárate, Benito Santos, Do Ferreiro, Rodri (Forjas), Alberto Nanclares

o Minho… chamámoslle Pai porque é o esqueleto que divide en dous hemisferios o pais: no sur o espazo regional Minho, basto territorio entre o Douro e el mesmo, e cara ó norte as penínsulas, vales e comarcas que se asoman á beira do Atlántico e do Cantábrico, con máis querenza de mar e de pequenos ríos que buscan rías.

Desde as beiras enfrontadas dese esqueleto hai viños polos que pasan as anadas e… non torcen o rumbo, seguen esa liña que fai que nunca teñamos dúbidas con eles:

Lusco, Anselmo Mendes,  Alfredo (Triskel), Marcial Dorado, Tricó

O epicentro da vitivinicultura Gallaecia está no Ribeiro: co equilibrio entre o sabor atlántico e o gusto das diferentes vertentes dos vales do interior, onde todas as castes do pais teñen o seu refuxio, o verxel da capital vitivinícola do Reino de Galicia.  Cantados e imitados, aqueles viños de Ribadavia eran os mellores do mundo, teñen o pouso e a inercia dunha clase e dun adn que nin o tempo nin os desaires da historia son quen de eliminar.

Luis Anxo, con Alfredo o meu primeiro mestre, e o meu primeiro traballo nun viñedo… iso non se esquece. Luis é unha referencia de seriedade e constancia… pasará á historia, e os seús viños, para alguén que teña pisado case todas as terriñas do pais, son os que botaría no cáliz do escudo de Galicia.

Bebede os viños de Sebio, e máis logo preguntadelle sobre a súa orixe… contestaravos co discurso que no futuro será o de todos os viños desta célula de universalidade: primeiro a terra e logo ás castes (plurivarietalidade). E se pasan por Arnoia comprobarán porque non tememos polo seu futuro: Javier Monsalve (Eloi Lorenzo) e Bernardo Estévez (Issué)

Hai vales a ambos lados do Miño regados por ríos con identidade propia que rematan nel o seu camiño, vales con centos de vertentes acubillando miles de viñas de vellos encepamentos que resisten para facer rexurdir o gusto dos viños perdidos.

A Ribeira Sacra co tempo expandirase, haberá ribeiras sacras cunha personalidade reivindicada e diferenciada en cada unha delas, cunha identidade sinalada polo nome dos ríos, por como se lles achega o Atlántico e polos solos que desde o granito ate ás lousas de xisto marcarán ós seus rexistros.

Fernando Algueira, xenial, cada ano dando unha volta de torca máis. José M. Prieto (Régoa) na busca do santo grial dun viñedo único… buffff o día que o atope…. Dominio do Bibei, eles son monxes que desde o seu santuario de viños e viñas tentan levarnos máis alá, e como impón o seu hábito sen presas… porque saben que o conseguirán. Pedro Guímaro leva a ledicia e o ímpeto da mocidade, por iso con el e cos seus viños sempre debuxamos un sorriso despois dun grolo. Ponte da Boga ou cando a vocación de chegar a todo o mundo sen perder a calidade pode acompañarse da busca da expresión máis auténtica dun viñedo ou dunha caste.

Xose L. Mateo … o modelo. O que todos aspiramos a ser. Monterrei sen el… imaxinádeo por un momento, non verdade… Nos mesmos sen el… tampouco. A Emoción sen el… imposible.

Joao Roseira (Quinta do Infantado) é o duriense máis achegado a nos, entre o abolengo de estirpe británica e as clásicas familias máis elitistas, Joao tráenos co seu abraço agarimoso a familia dos infantados, para descubrir de xeito directo e limpo o carácter dunha paisaxe Patrimonio da Humanidade.

Antonio Lopes Ribeiro (Casa de Mouraz) no Dao escóndese o que todos, ou algúns, buscamos nun viño: a elegancia dun gusto que convida á bebida sen medida, entre os cheiros inconfundibeis de toda a paisaxe das Beiras: bosques, penedos e frutais, entre a Serra da Estrela e a Bairrada, e cunha relación calidade – prezo insuperábel.

Dos tudenses Manuel Areal (Quinta do Vale da Perdiz no Douro e Penderuyos en Cangas de Narcea) e Susana Esteban espero algún día o seu viño galego.

Mario Sergio (Quinta das Bageiras) Bairrada tradicional con todo o que elo supón… para dar sabor a terra

O magnífico traballo da Asociación Galega de Viticultura, con algunhas das novidades que aínda garda a Galiza vitivinícola, eu non penso despegarme deles. E os compañeiros Román de Praia América (Nigran) Xan Centrón de Ventosela (Ribeiro) e Iago de Entoma (Valdeorras)

Esta crónica da “Emoción dos Viños” non foi un percorrido viño por viño do que ese gran día bebemos, labor inxente para máis adiante, agora quédame o nexo común que atopei entre todos os viños que probei, todos aportaron a súa pinga, maior ou menor, a un día emocionante, todos tiñan o seu especial, todos enchéronme coa súa pequena ou longa historia, todos fixéronme rir, emocionarme, reflexionar… non houbo indiferenza en ningún, algo difícil de explicar, pero así foi.

Brindamos coas copas de todas as terriñas, de todas as castes, de todos os clans vitivinícolas do pais reunidos no claustro en conclave para invocar polo futuro, para que nunca deixemos de soñar… de ir Máis Alá

a Emoción voltará

Costa da Vela

crucei a ría co pensamento no ar
ó longo da costa ate a redondes ultima,
como último foi o pensamento
que espremeu o meu desexo.
foi entón cando cheguei ós outros lares,
aqueles mais afastados,
onde so polo soño chegara.

Reivindicaremos como debe ser, nunha taberna de viños, coas verbas agarimosas do Cunqueiro, a emoción dos viños deste Pais.

Beberemos e cantaremos, leremos e nos emocionaremos cos viños, a música e as verbas que describen, soan e saben como as mil personalidades das mil terriñas dos mil vales dos mil rios que son coma nos: agarimosos, corteses, anainantes, amistosos, líricos, locuaces, morriñentos, independentes, soñadores, románticos, orgullosos… bos e xenerosos

Unirémonos desta maneira á homenaxe que polas rúas de diferentes vilas deste pais se celebrará o vindeiro 22 de decembro.

taberna: Viñoteca de García (Tui)

viños do Pais: os mellores que teñamos nas nosas adegas de castes en terriñas que farían escribir mil relatos agarimosos ao noso Cunqueiro

música: de nos

letras: de Cunqueiro… máis logo as nosas mesmas

convocan: o viticologo dos bagos, Viñoteca de García e sumilleres da AGASU.

os interesados pode chamar ó número 630824498

Estamos eiquí,

no finisterre atlántico,

o Máis Alá ao que outros tentan chegar,

nos xa estamos,

levamos ventaxe,

so temos o Atlántico diante nosa

mostrando-nos o horizonte ao que aspiramos,

sinalando-nos metas máis lonxanas.

Ás nosas costas está o pasado,

bo ou malo pero passado,

mirar cara atrás non nos aporta nada, é un lastre,

sería carregar con teimas alleas,

arrastrar o pesadelo de longas noites de pedra.

Máis Alá!!

Sempre Máis Alá. O vinho que chegue Máis Alá sairá de Nos… virá destas terriñas… Agora son outros os que tentan imitar

Tivemos a ocasión de contar na “Emoción dos Viños” , no claustro da Catedral de Tui, coas dúas adegas que moran co seu viñedo neste histórico espazo xeográfico situado entre o Monte Aloia e un manso río Miño, que placidamente vai entre O Condado e O Rosal, entre Monçao e Caminha, son Remesal e Canónigo Areal.

Non é moita a sona de Tui no imaxinario vitivinícola galego, de feito ate hai ben pouco so un par de parroquias do concello estaban admitidas no regulamento do consello regulador da denominación Rías Baixas.

A familia á que pertenceu o Canónigo Areal hai uns vinte anos que pasou de elaborar viño para consumo propio dos bagos da Finca Lavandeira, algo máis dunha hectárea situada ó carón da casa e da adega, a comercializar o seu viño e ampliar o viñedo un chisquiño máis. Julián Rodriguez, futuro granxeiro, é o que fai que, desde a viña pasando pola adega ate que deixa as botellas nas mellores viñotecas do sur do pais, podamos beber este albariño.

Estamos aos pés do Parque Natural do Monte Aloia, na parroquia de Rebordáns, e coma todos os anos a intervención no viñedo e na elaboración é a mínima que o sentido común aconsella, así, nunca empregan lévedos comerciais e, nestas alturas que andamos do mes de xullo, as mans de tratamentos na viña son xa a metade que a media na zona.

Cánonigo Areal 010, albariño de Tui.

Mostra carácter, o da caste albariña sen adornos superfluos, estilizada pero cunha garra vertical que deixa un frescor branquiño, alegre e delgado.

Branquiño de flores cuberto, das herbas de tocador que che perfumaron o rosto e do talco que suavizou o teu corpiño.

Branca pel a esconder un corazón de froita fresca, de mazá e lima.

CAÍDA DE SOL

Vive para conseguir

el mayor número

de caídas de sol

fundidas en la retina.

Todo lo demás no importa.

No importan dioses,

no importan monedas,

no importan amigos,

no importan enemigos.

Tampoco el arte,

mucho menos la lista

de cosas por hacer.

Vive para conseguir

que alguien sepa

agarrarte fuerte las manos,

todo lo demás

que sea sólo viento.

 Julian R.

perfumado de primavera

lavanda e esteva fresca, entre matos e plantas, tocando a parte incisiva na fanfarria florecente das mil ladeiras durienses,

abrazados de vermello por un coro frutal entrelazado entre as notas das plantas máis aromáticas.

exaltación do primario mecéndo-se entre carballos, soporte case ausente no seu balanceo.

infantario que envolve cos seus aromas para logo repetir a xogada no seu paso sedoso polo padal, redondes suavemente erizada por un brio xuvenil.

de primavera perfumado

do teu corpiño tumbado sobre unha laxa entre as plantas do bosque, ou sentada nas rochas da punta que mira ao solpor, ou baixo as pingas que caen para saborear-te natural

bagos de tintas e tourigas das vertentes que descenden, caen, viran ou torcem cara Gontelho, logo: pisa a pé e dez meses en barrica.

A Quinta do Infantado, coa Fátima ó fronte, en Chanceleiros, a 4 km de Pinhao seguindo o camiño de ferro dirección Régua.

Este Infantado representa, coma o Joao  Roseira, a face entrañábel do Douro, a aperta agarimosa desde o seu epicentro, desde o coraçao.

A “Emoción dos Viños” …que van Máis Alá, decorrerá no Claustro da Catedral de Tui o sábado 25 de xuño.

Aproveitando un entorno tan especial coma o Claustro da Catedral de Tui, antiga cápital da Suevia, daremos a coñecer os viños que emocionan, viños que van máis alá, elaboracións especiais dun grupo de viticultores – enólogos – adegueiros que representan coas súas creacións vitivinícolas os mil matices da viticultura galega. Coma os mil ríos que regan estas terriñas, viñas dos mil vales e vilas que representan tradicións diferenciadas, espacios únicos, paisaxes de ensoño que estes viños transmiten en cada trago, en cada aroma, desde a beira do mar Atlántico ate as vertixinosas pendentes da viticultura heroica de montaña. Océano que define co seu ADN o carácter destes viños, unha marca común sobrevoando entre encostas e vertentes, socalcos e chairas, bosques e matos, sobre penedos graníticos e montañas redondeadas agarimosamente polo seu aire.

Nun espacio desta magnitude que favorece a meditada degustación de manxares divinos coma o viño, buscamos:

Presentar a todos os amantes do viño as elaboracións que devolven a Galicia ao lugar onde lle corresponde neste universo do viño, que non é outro que o dos viños de máis calidade de Europa e por ende do mundo. Aqueles viños que deran fama a Galicia, sendo degustados nas mesas máis nobres polos paladares máis esixentes do continente e cantados ademais polo rei máis sabio que houbo.

Proxectar ao consumidor, neste difícil mercado do viño, a  nobreza de viños fieis á súa herdanza histórica e aos seus terroirs diferenciados: riqueza de matices, castes, paisaxes, tradicións e culturas.

Potenciar o desenvolvemento da viticultura de calidade apegada á tradición destas terras.

Concienciar aos viticultores, enólogos, periodistas, e sobre todo aos sumilleres (responsábeis de propagar nos consumidores a cultura do viño e o seu consumo saudábel)  e a todos os amantes do viño  do pequeno tesouro que representan os viños de Galicia e da súa historia, para poder proxectarse no mundo con seguridade e confianza, valorizándoos coma é debido, como se merecen.

Serán vintecinco adegas de Galicia, acompañadas dunha representación do norte de Portugal e do Bierzo por seren bisbarras que comparten con Galicia unha parte da súa identidade, seleccionadas polo seu compromiso coa calidade, representantes da identidade dos seus vales, vilas ou parroquias, da que teñen dado mostras dabondo estes últimos anos, e o que máis nos enorgullece ter levado a cor, o sabor e os cheiros da Galicia polo mundo adiante ó través dos seus viños.

O 25 de xuño no claustro da Catedral de Tui, estades todos convidados… para ir Máis Alá

Ir ei ate a fin do mundo,

pasar ei polo teu universo,

pasar e ficar, ascender e sumerxirme, entrar e deitarme…

paisaxes e sensacións que me levar han

… ate o fin dos días.

Flor, teu corpo,

aroma que esconde

bálsamos e perfumes disfrazados de redondes,

derríteme cubríndome floral! ! Riad Jamil

vapores do teu aire,

especias e mel ou cecais sotobosque,

resbalo sen fin na tua pel

co suor que …