Archive for the 'poema' category

poniente

Transitamos entre aromas e cores, saboreando as terras que pisamos, bebendo as que soñamos. Durmimos no poniente, pescudando no horizonte, por onde se perden os soños e fica o son da tua voz …e as pegadas do perdido

Simplesmente Roseira

Vale de Gontelho, Covas de Douro bagos de tintas e tourigas Porto, Cais da Ribeira copos de vinho simplesmente Joao Roseira coraçao do Douro a later em Nos pes descalços sobre a pedra o instinto de Dionisio nos territorios que amamos Fiquei ligado ao Joao no 30ª aniversario da Quinta do Infantado, antes fora a […]

berramos Viño!!

Navegamos, bebemos, e as terras do viño, illotes no medio dos océanos da vida, vannos salvando do afundimento. Berramos Viño!!! e o cheiro lonxano do primario lévanos á terra, Pero a vida… as veces soñamos que pisamos terra firme, e deseguido amanecen a babor reflexos e aromas doutros lares que nos levan, na cada vez […]

Femia tintada

Visceral fío que se vai desenredando nun precipicio sen fin lingua de glacial que descende encaixonada entre paredes de granito pulido brioso vento que move a gamela polo medio da ría entra en vea directa, a corazón aberto por fino estilete limpa de espírito, desposeida de luxos superfluos, ausente de toda maldade o goce de […]

….

imos co ritmo natural dos nosos latexos, fío que vai tecendo todo, fluindo sen as palabras que sobran coa música do corazón danzando os nosos corpos, cando ficas sen roupa, limpo e prácido mar no que me afundo, ese momento, coas ondas do teu océano música que baña as miñas beiras, cando as mareas rompen […]

….

  as caricias no aire amabile do teu alento vento que surca a terra ondulada suave porosidade que degusto co agarimo que treme nos teus adentros                                                            […]

os aromas fican

se che acordas, pendurados das ladeiras escondidas entre breixos e estevas, co fondo dos sons que o aire traía do solpor a tanguer na orquesta do Moncerval, marchaban nube tras nube as verbas que dixemos, as letras que escrevemos, caricias como susurros: Adeus paisaxes perdidas…

9

Aterrei no seu brotar, máis logo, a modiño, fíxose con todo o que sinto. a prácida sensación do mes noveno, tranquila paz que apacigua a alma e relaxa o espírito. Cando o sol quentiño acaricia e a súa luz limpa, e suavemente as noites estreladas estenden a luminosidade transparente, e a lua, enchida, chega a […]

folgo

un lapis entre os dedos, ecos das pegadas que resisten na memoria, sons, notas coas claves da emoción, música que se infiltra entre as fibras, tragos que saben alimentar o espírito, pintar unha ringleira de verbas que ordenadas sacan o sorriso escondido no rosto, mentres, unha bágoa rapela ate o extremo dos beizos estirados travesía…

Cando a finais de xullo as néboas esconden o bochorno, despois de días á túa sombra e nos teus adentros, viaxei un tempo coa loureira no padal e o recordo do espadeiro no postgusto, mais prometín non mollar a lingua na suave melosidade do moscatel galego ate que as fervenzas xearan na face nort das […]